Westeind 30
Reisverslag China deel 2

Woensdag 23 september  

I thought, that must be Dutch

Om te beginnen een stukje opvoedkunde wat we hier nu al een paar maal hebben mogen bewonderen. De kleintjes, nog niet zindelijk, lopen hier rond in broekjes met een open kruis. Aan de voorkant en achterkant is een gedeelte dicht gemaakt maar daarna is het open tot ongeveer de knieen. Dat scheelt in de pampers of aanverwante merken. Als je nu wilt dat je kleintje zindelijk wordt kun je het natuurlijk op een potje zetten maar dat heb je niet altijd voorhanden. Dan doe je het volgende: Je gaat op de hurken zitten en houdt de kleine voor je en dan zeg je zachtjes: : PSSSSS”. Chinezen kunnen geduld hebben dus kunnen ze dat ook lang volhouden. “PSSSSSSSS”     Waarom met dat PSSSS beginnen. Voor ons hotel staan in de rivier een 6 tal watermolens. Schoepenraden die met bamboepijpjes water scheppen uit de rivier en dat dan in gootjes laten verdwijnen. Althans, dat is de bedoeling. Er is natuurlijk wel eens een pijpje kapot of dat zit scheef dus er verdwijnt al kletterend en klaterend nogal wat water terug in de rivier. Ons hotel is voorzien van enkel glas en enkel hout dus dat klinkt nogal door. Bij werkte het net zo effectief als al dat PSSSSSSS.     Vanmorgen bij het ontbijt de kraker van de dag. Een jongedame vraagt of wij op de fiets zijn en als we dat bevestigen zegt ze dat ze ons gezien heeft toen haar bus ons passeerde onderweg van Longshen naar Sanjiang. En zegt ze vrolijk; “I thougt, that must be Dutch”. Erbij verklarend dat vrijwel altijd als ze mensen op de fiets tegenkomt het mensen uit Holland blijken te zijn. Zelf komt ze uit Slovenie en is bezig met haar laatste week hier in China. Zij gaat nu met de bus naar Zhaoxing, wij komen over een dag of 4.     Vandaag zijn we wezen wandelen in de dorpjes om ons hotel heen. Stukjes over de weg maar ook over de kleine weggetjes door de rijstvelden. Weggetjes zijn het eigenlijk niet het zijn meer dammetjes die het water binnen houden. Het water staat hier op het land totdat de rijst geoogst wordt. Hier en daar stukje water en als we goed kijken blijken dat visvijvers te zijn waarin soms grote knapen rond zwemmen.     We komen zo van plekje naar plekje en dus van Drumtoren tot Drumtoren en van Brug tot Brug. Die torens en bruggen hebben eigenlijk dezelfde functie als bij ons het dorpshuis of dorpscafe. Je komt er bij elkaar en praat wat. En nu heeft er iemand ontdekt dat het misschien wel mooi is om al die toeristen te laten betalen voor het onderhoud van dat moois. Dus wordt je vriendelijk maar erg dringend uitgenodigd binnen te komen in de toren, even rond te kijken, ga even lekker zitten en dan komt de hamvraag.     Of je geen 10 Yuan wilt spenderen aan het onderhoud. Er staat een beloning tegenover. Je naam wordt in een grote leisteen gebeiteld en die krijgt een plekje in of tegen de toren. Dus als er ooit iemand die kant uitgaat dan moet die maar even kijken want een keer of zes komen we dan wel voor op zo’n steen.     De huizen zijn voornamelijk van hout en zo goed als gelijk aan de bouw van ons hotel. Je begint met een fundering van beton en daar komt de vloer van de eerste verdieping op, ook van beton. Daarna gaat alles met hout verder. Er worden met grote boomstammen pilaren opgezet waar tussen de draagbalken voor de verdiepingen komen. Op de draagbalken wordt een houten vloer gelegd die helemaal los blijft liggen. Op deze planken komen dan weer de wanden voor de diverse kamers en de buitenmuur. Alles zonder een spijker te gebruiken. Het hout voor de wanden zit weer opgesloten tussen balken teegen het plafond en op de vloer. Alleen de schroten tegen het plafond en in de gang zijn met een nietapparaat vastgezet.     Spijkers zijn ze trouwens ook niet toevertrouwd want bij ons op de kamer zitten de punten van de spijkers die op de andere kamer gebruikt zijn iets vast te zetten. Het is allemaal wel gehorig maar ook dat heeft zijn charme.     Nu zitten we even op het balkonnetje en gaan straks nog even naar boven, een heuvel op van een metertje of 100. Een goede keuze want boven hebben we een geweldig uitzicht over het gebied. Nog een paar foto's gemaakt en dan richting het hotel voor het avondeten. We krijgen een flinke vis, vermoedelijk karper, uit een van de vele visvijvers die je hier zit.        Morgen weer op de fiets, dan gaan we naar Dudong, nog steeds verderop.  

Donderdag 24 september 

Touretappes en een opgewonden spoorhart

Het is 10 voor 3 als er in het hotel een geweldig lawaai losbreekt. Er komen nog nieuwe gasten binnen. Het duurt een poos voor iedereen op de goede kamer ligt maar om een uur of 4 zijn alle Nederlanders stil en hebben elkaar gevonden. Fred heeft Jet gevonden en we weten nu allemaal dat ze om 9 uur verschijnen moeten voor het ontbijt. Wij stappen om kwart voor negen weer op de fiets. Volgens de borden langs de weg, sommige hebben een tweetalige opdruk, zouden we uit moeten komen op zo’n 42 km dus ruim minder dan de 60 km die ons routeschema aangeeft. Het begin is bekend. We moeten 14 km terug rijden en dan op de kruising naar DuDong zo'n 28 km. Het eerste stuk is ongeveer gelijk aan de weg die we al afgelegd hebben, kleine klimmetjes, beetje vlak, wat vals plat. Opeens begint er een spoorhart sneller te kloppen. We kruisen een spoorlijn en terwijl we nog een beetje zitten te grappen van zullen we gaan zitten wachten tot er een trein komt hoort Jelle ineens een diep gebrom. En op het viaduct boven ons nadert een grote lichtblauwe locomotief die zwaar stampend een grote lange goederentrein voorttrekt. Even over 10 wordt de weg langzaam maar zeker wat steiler, nog wat steiler en uiteindelijk zo steil dat we op het koffiemolentje verder moeten we schatten dat we de hele tijd zo rond de 10 % klimmen. Jelle haalt met moeite 6 km per uur en vaak maar 4,5 km per uur. Hoe lang gaat dit duren vragen de 2 zwoegers zich af. Nu het duurt lang want het loopt tegen enen als we eindelijk boven op de pas aankomen we hebben dan 33 km op de teller staan. Dus nog een kilometertje of 9 afdalen en we zijn op de plek waar we wezen willen. Valt dus nog mee. Het valt niet mee. We zitten op 46 km als we een dorpje binnenrijden maar dat is dus duidelijk geen DuDong. Baxie Cun staat er op het bord onder de Chinese tekens. Eerst maar eens vragen of we uberhaupt wel goed zitten. Nu dat blijkt mee te vallen als we nog 10 km doorfietsen dan zijn we er. Het is inmiddels weer knap heet dus het vocht gaat er sneller uit dan dat we het naar binnen kunnen gieten. We kopen wat fruit en koeken waarbij we het middelpunt van de aandacht vormen. Iedereen lacht zich slap om die buitenlanders die koeken en drinken kopen en de meest stoere wagen zich aan een haastig Hello. Onderweg zijn we ook al op de foto gezet door een paar jongens in een taxibusje. Verder dan maar weer. We passeren nu meer dorpjes waar we door iedereen aangegaapt en nagewezen worden. Het is duidelijk veel buitenlanders zien ze hier niet, misschien wel nooit. De weg gaat weer omhoog en het is weer tijd voor de koffiemolentjes. Als we even een plaspauze hebben stopt er een motor bij ons en deze jongeman spreekt goed Engels. Hij blijkt in Zuid Afrika te werken en is nu even voor vakantie thuis. Wij gaan verder en komen uiteindelijk in DuDong aan. Zoeken om ons Guesthouse en als we dat gevonden hebben vinden we dat geen ruimte waarin je gasten onder wilt brengen. Een stukje terug naar een ander hotel en daar nemen we een kamer. Of we ook willen eten nou dat willen we wel. We douchen, drinken een biertje en daar is de jongeman op de motor weer. Eens even naar de mogelijkheden van het gebied gevraagd want we denken erover om ons schema wat aan te passen. Als we het schema aanhouden gaan we deze weg met 2 passen in totaal 4 keer fietsen en daar passen we voor. Dat moet anders kunnen. We krijgen nog een paar tips en dan is het etenstijd. De kok nodigt ons uit mee te gaan naar de keuken en prijst een paar eieren, wat pepers en rijst aan. En één blik in de keuken vertelt ons genoeg. Iets anders hoeven wij ook niet. Wat een chaos en een troep. Een schaal met vlees die er schijnbaar al een tijd stond, onduidelijke etenswaren onder een netje, smerig met geen pen te beschrijven. De eieren zaten gelukkig in de dop en de pepers waren vers. Het zal wel goed gaan. Morgen nog even bellen met de agent over ons programma en verder een rustdag. Vrijdag 25 september Een rustdag in DuDong Waarom we hier heen moesten is ons kompleet een raadsel. 2 Winkelstraten en 3 kleine straatjes en verder niets. Er is 1 doorgaande weg    waarlangs alle verkeer zich slingert en veel stof veroorzaakt. Er moet een mooi meer zijn in de omgeving, Ja knikken alle omstanders bij ons hotel. Hoe komen we daar? En dan wordt het stil. De vingers zweven een beetje doelloos boven de kaart maar komen nergens terecht. Welke kant uit, ook weer stilte. Het is wel weer duidelijk zodra het verder is dan 10 km weet niemand het meer. Het is net als met onze lijst van de hotels. Volgens de agent laten we gewoon die lijst zien en dan weet iedereen waar we heen moeten. Maar volgens ons kan de grootste helft van iedereen die de lijst ziet de tekens niet lezen en moeten we soms keer op keer vragen voor iemand weet waar of het is. We bellen met de agent dat we onze plannen veranderen en dat Zhaoxing geschrapt wordt en dat we morgen teruggaan naar Chengyang en dan een dag eerder naar Longshen gaan. Morgen horen we of Longshen door kan gaan. Na het ontbijt, een instant bak met eiernoedels gaan we aan de wandel door het stukje dorp en iets daar buiten. Het is hier alleen maar thee en rijst.Nog een stukje rijstoogst meegenomen en dan maar weer naar het dorp. Iets gegeten, geslapen en nog maar iets gegeten. Een rustdag dus.

Zaterdag 26 september

We gaan vandaag dus terug naar Chengyang. Op tijd op pad maar het zonnetje laat zich niet verrassen die is er ook al op tijd bij. De eerste 13 km gaat wat naar beneden dus dat geeft niet zoveel last. Daarna krijgen we een

klim van 10 kilometer maar deze kant loopt iets beter dan de andere kant van de pas. We kunnen iets meer snelheid houden en zijn vlotter boven. Onderweg nog weer een paar flesjes ijsmelk en yoghurt gekocht. De mevrouw

waar we het spul kopen gooit het in ingevroren toestand in de koeler  alleen het ontdooien gaat iets te langzaam voor een vlotte consumptie. Maar het gaat mee en ontdooit onderweg wel. Op 23 kilometer is dan de top en dan

gaan we ook weer 10 km strak naar beneden.

We kunnen weer genieten van de omgeving, passeren de spoorbaan weer met nu speciaal voor Jelle 2 goederentreinen, nemen de afslag naar Chengyang en zijn tegen twee uur weer op ons eerdere overnachtingsadres. Eerst maar even uit de zon en de rode streepjes even wat rust geven. Even een kopje koffie halen betekent op dit moment van de dag direct weer een nat T-shirt Hier blijven we nu een paar dagen, beetje wandelen, beetje fietsen in de omgeving. We zien wel het is tenslotte vakantie.    

Zondag 27, maandag 28 en dinsdag 29 september   

Relaxte dagen. Naar een voorstelling en verder wat lanterfanteren in het dorp. Maandag een fietstochtje naar Linxie en dan verderop het platteland in. Eerst een goede weg later werd het hard minder. Gewoon onverhard met

veel losse keien. Rineke geniet volop maar Jelle denkt er het zijne van.     

Als we terug zijn hebben we toch nog zo’n veertig kilometer gefietst. Toen eerst met babyslabbetjes de fietsen maar wat opgepoetst. Was hard nodig na al dat stofhappen.      Dinsdag de laatste puntjes van het gebied bezocht. We hebben nu alles wel bekeken en zijn alle Drumtorens en Windbruggen, alhoe mooi ze ook zijn, even zat.      Woensdag 30 september,     Vanmorgen dus weer op de fiets gestapt. Eerst een korte etappe naar Sanjiang. Om half 11 hebben we al ingecheckt en kijken we elkaar eens aan. Douchen en een beetje in de stad gaan lopen of toch nog maar even fietsen. We gaan fietsen. Op de heenweg hebben we hier ook al eens rondgekeken en toen was er weinig te zien of te beleven en we willen ook niet horen dat we lui worden tenslotte.      We fietsen Sanjiang uit langs een vernieuwde snelweg. Alleen wel een beetje stoffig. In totaal fietsen we zo’n dertig kilometer en daarvan is drie kwart stof happen. De weg is zo fris uit de berg gehakt en de berg laat dan zo nu en dan uit boosheid weer wat bergwand op de weg vallen. Die wand bestaat uit rode klei en als dat droog is en kapot gereden wordt door de vele vrachtwagens die hier rijden dan gaat dat stuiven. Grote rode stofwolken krijg je dan en als Rineke dertig meter voor mij rijdt en gepasseerd wordt door zo’n vrachtwagentje dan is ze even volledig uit zicht.     Aan de snelweg wordt nog volop gewerkt en deze mensen wonen direct aan het werk dus vrijwel bovenop de snelweg. Ze hebben van wat dekzijlen een bouwvallige tent gebouwd van ongeveer 3 bij 3 en daar wonen en slapen ze in met het hele gezin.     Bij een kolencentrale iets verderop zien we hoe de Chauffeurs omgaan met hoogtebeperkingen. De wagen is beladen met heel fijn koolgruis en die rijdt heel langzaam onder een hoogteboog door. Nu is de wagen te hoog beladen dus komt de lading tegen de boog en schuift wat omhoog. Dan gaat de bijrijder met een grote hak, een soort Chinese schep, de lading weer over het balkje heen naar voren werken. Stukje oprijden, weer verscheppen net zolang tot de wagen eronder door is. Kool wat op de grond gevallen is scheppen we omhoog weer op de bak en dan mag de volgende op dezelfde manier de hindernis nemen.      Morgen gaan we door naar Longshen. Daar blijven we dan een dag extra om de Hot Springs te bezoeken, 30 km buiten Longshen, en gaan dan weer richting Guilin. Of we dat in 1 of in 2 dagen doen bekijken we nog even.   

Donderdag 1 oktober  

Fietsen op China's Feestdag

De dag waarop de Chinese Republiek 60 jaar bestaat en dat moet gevierd worden. Het liefst met veel lawaai dus gooien we er een extra ratelbandje tegenaan. Voor we Sanjiang uitzijn hebben we er al drie gezien en gehoord. Die zijn nogal sterker dan de bandjes die we thuis hebben. Ook bij trouwpartijen worden er nogal wat bandjes afgestoken. Het echtpaar staat dan op de stoep van het hotel de gasten te begroeten en net voor het paar naar binnen gaat wordt er even een rolletje afgestoken. Niemand die opkijkt of er anders van wordt. Stoppen en vingers in de oren en als het weer over is doorlopen tot er weer zo’n rol klaar hangt.     De weg is bekend maar komt vreemd over en na een poosje weten we het. Er is bijna geen verkeer en ook bij alle bouwbedrijfjes onderweg ligt alles stil, Wel veel mensen die richting Sanjiang willen, feestvieren in de stad. Maakt ons niet uit. Wij maken onze kilometertjes en komen in de loop van de middag weer in Longshen aan en daar worden we door de fanfare ingehaald. Een grote groep trommelaars slingert zich door de straten rond ons hotel. We hebben hier eerder geslapen dus weten we de weg. Weer een bruidspaar op de stoep dus straks weer kabaal. We slapen nu een verdiepinkje hoger en hebben nu echt internet op de kamer. Een heuse PC die moeiteloos het internet bereikt.      Dat is beter dan in Sanjiang. Daar stond ook een PC maar daar werkte de monitor niet van. Dan ga je naar dat lieve meisje van de receptie en maak je zo goed mogelijk duidelijk dat internet niet werkt en dan haalt die lieverd haar schoudertjes op en kijkt je nog maar eens vriendelijk aan. Monitor werkt niet probeer je nog eens wijzend op haar eigen monitor? Ja knikt ze vriendelijk, haalt haar schoudertjes weer eens op en lacht nog maar eens vriendelijk. Dan kun je dus rustig naar je kamer gaan en het vergeten. Het gaat niet lukken. Bij de trap kijk ik nog eens om en de lieverd lacht nog maar eens vriendelijk terug.     Douchen en dan naar buiten. We hebben nog inkopen te doen. We dubben ontzettend, “Zullen we het doen, Zullen we het doen, dat is voor ons de grote vraag” het duurt een uurtje of anderhalf maar dan wordt de knoop doorgehakt. We kopen ze. Over enige tijd zijn ze bij ons thuis te bewonderen dus nog even geduld. Al dat sjouwen maakt hongerig dus tijd voor wat eten en een beetje drinken.     

Vrijdag 2 oktober   

We doen rustig aan. We gaan naar de Hot Springs. We verwachten iets van warmwaterbronnen we zullen wel zien. De weg de stad uit ligt er prima bij en slingert zich mooi langs een riviertje. We maken wat foto’s, Jelle van

waterkrachtcentrales terwijl Rineke meer oog voor de natuur heeft en een watervalletje scoort. We doen zo’n twee en een half uur over het ritje. De weg kent toch nogal wat obstakeltjes naast de behoorlijke stijging die we

tegen het eind moeten overwinnen. De weg is aan groot onderhoud toe en dat wordt op zijn Chinees aangepakt. Ze zijn overal bezig zonder dat er enige logica in te ontdekken is. Alle rijbanen zijn soms onverhard en dan kom

je ineens een stuk tegen van 100 meter nieuwe betonweg. Verderop moet de weg breder en dat betekent betonfunderingen bouwen tegen de berghelling.    

Dan komen we bij de Springs. Tenminste dat staat op alle borden maar voorlopig zien we ze nog niet. Wel veel badkleding bij de diverse stalletjes maar nog steeds geen bronnen….. Na veel zoeken komen we erachter. We zullen ze niet te zien krijgen. Het is een soort Bad Nieuweschans. Er is een bronnenbad waar je ongeveer 10 euro voor moet betalen om erin te mogen. Dan mag je er dus ook in zwemmen en vandaar alle badkleding. We besluiten dat er geen badkleding in onze maat zal zijn en we toch ook al geen zin in zemmen hadden gaan we iets eten en vertrekken zonder ook maar een bron of iets van warm water gezien te hebben.     Op de terugreis zien we nog een mooie hangbrug die toegang geeft tot een stukje natuurgebied en daar gaan we dan nog een poosje kijken. Mooie uitzichten, met een goed onderhouden pad dus lopen we daar een stuk. Als we terugkomen scoren we ook nog een aapje. Het beestje zit mooi langs het pad te kijken wat wij daar wel doen.     Terug bij het hotel zijn we mooi op tijd voor het volgende vuurwerk. Er staat weer een paartje op de stoep en de rollen liggen alweer klaar. Trouwens druk met de trouwerijen, bij 2 hotels hier vlak naast is het ook al weer een kabaal van jewelste. We gaan nog wat eten en dan bereiden we ons al vast een beetje voor op morgen. We gaan in 1 keer terug naar Guilin dus moeten we morgen 88 kilometer afleggen. We hoeven maar 8 km te klimmen en daarna wordt het steeds vlakker. We hebben de hele dag de tijd. 

Zaterdag 3 oktober 

Terug naar Guilin en ineens de fietsen weg

We zijn er op tijd bij. Om kwart over acht rijden we Longshen uit. Het is een beetje heiig maar het zonnetje zit er aan te komen. Al rap komen we in Heping en slaan daar nog wat water en Ice Tea in. We weten wat er komt. Het zonnetje staat er inmiddels vrolijk bij en het wordt rap warmer. We gaan 8 kilometer klimmen. Het valt ons niet tegen. We kunnen redelijk gemakkelijk blijven trappen en even over tien bereiken we de top al. We hebben dan 21 kilometer op de teller zitten. Er volgt een afdaling van 5 kilometer met daarna nog een paar venijdige klimmetjes om het af te leren.     Op de top even gebeld met meneer Ye en of hij ons maar vast aan wil melden in Guilin we komen tenslotte een dag eerder aan dan gepland en het Engels van de dames bij de receptie is niet beter dan mijn Chinees. Hij is niet enthousiast maar hij zal voor ons bellen.     Wij daveren ondertussen door en passeren even na twaalf Wantian al. Daar hadden we moeten slapen dus blij dat we doorgaan. Na 70 km en een beetje springt onze kilometer teller op 1000 km. Nog een Chinese Rondo, wie kent ze niet die onvolprezen koeken die in elke sport-/school kantine te krijgen was, het hele leger at zich er rond aan, en we kunnen er weer volop tegenaan. Deze Rondo’s zijn er in verschillende smaken en ook overal bij dozenvol te koop. Voor ons is het telkens weer een verassing wat voor smaak we hebben want een rode opdruk met hetzelfde patroontje op de koek betekent niet dat de inhoud gelijk is. Je hebt ze met spijs, met gember en nootjes en spijs, maar ook met gebakken ui en andere ongedefinieerde ingredienten. Maar om op te fietsen zijn ze prima. Alleen wel even stoppen want je slokt ze maar niet zomaar even weg. Daar moet je even serieus op kauwen en iets bij drinken.     Onderweg een herhaling van de beelden van de heenreis. We komen nu eerst bij de tientallen kraampjes met grote pomelo’s. We hebben eens een gekocht en die was zo droog wij wagen ons er niet meer aan. Maar goed hier groeien die dingen aan de bomen en dus liggen ze hier dan ook te koop. Elk kraampje heeft er dan ook meerdere tientallen liggen en er zijn al snel een kraampje of 20. Pomelo’s genoeg dus.     Als je dan de pomelo’s gehad hebt is er even niets en dan gaan we over op de watermeloenen. Hetzelfde verhaal dus allemaal stalletjes met meloenen en verkopers die niets anders doen dan een beetje sms-en en natuurlijk zo nu en dan zo’n meloen verkopen.     We passeren de afslag naar het vliegveld en gaan door de nieuwbouw van Guilin de laatste 8 km afleggen. Het wordt drukker maar ook rustiger. Het rustiger komt doordat er in de stad veel mider getoeterd wordt dan in de stad. Als we onderweg gepasseerd worden dan begint men op 100 meter achter ons een paar keer te claxoneren. Dat herhaalt zich net achter ons en direct naast ons en dan eindigt het 20 meter voor ons als het voertuig weer terug gaat naar de rechterkant. Als nu zo’n bus of vrachtwagen een keertje toetert dat is tot daar aan toe, maar ook de motortjes en scootertjes doen het in dezelfde mate. In de stad wordt dat snel minder tot het bijna over is. Alleen een enkel scootertje heeft nog iets van kabaal. Tegelijkertijd gaat de snelheid ook darstisch naar beneden dus rijden we rustig met de stroom mee de stad in. Onder het spoorviaduct door, op het kruispunt linksaf en we zijn er. We hebben er dan 90 km opzitten en onze totaal afstand komt uit op 1018 km     Het is drie uur als we de fietsen geparkeert hebben voor het hotel en we de dames bij de receptie met onze aanwezigheid verrassen. Er is duidelijk niet op ons gerekend maar we komen eruit. We betalen 400 Yuan(40 euro) voor de extra nacht, duidelijk onze duurste nacht tot nu toe, en krijgen de sleutel.     Een en ander na tussenkomst van een oudere dame met blijkbaar enig gezag. Ze heeft rap door wat er aan de hand is, geeft wat instructies aan het meisje van de receptie, veranderd snel de datum van onze reservering naar die van vandaag en verdwijnt met onze 400 yuan. Zal wel buiten de kas omgaan want wij krijgen nergens een bonnetje meer van dan alleen van de borg voor de kamersleutel.     Douchen en dan straks maar even weer naar buiten. Beetje eten en wat drinken halen.     

Zondag 4 oktober

We gaan een tourtje maken naar Mount Yaoshan. Een berg van 1000 meter net buiten Guilin. We hebben een tour geregeld in ons hotel dus dat is gemakkelijk. Alleen onze eerste chauffeur, met een grote luxe bus, heeft er niet

zoveel zin in. Ze zit maar wat te bellen, slaat een paar keer rechtsaf en parkeert weer voor ons hotel. We mogen eruit en proberen het even later weer nu met mensen van het hotel.

Leuk uitstapje erg relaxed met de kabelbaan omhoog even rondkijken en weer op dezelfde manier naar beneden.     Daarna naar de Ming graven. Een mooi parkje middenin de stad met daarin een rots van meer dan honderd meter hoog. Alleen nu geen kabelbaan maar alle trappen gewoon omhoog lopen. Wel een mooi uitzicht over de stad. Als we weer naar beneden klauteren staan gids en chauffeur al op ons te wachten. Ze zijn met de auto het park maar ingereden. Het duurde denken wij een beetje lang. Op het aanbod om die avond nog een tourtje te maken gaan we maar niet in.     Eerst even winkelen. We hebben tenslotte nog wat op ons lijstje staan wat we willen kopen. Allereerst een paar loopschoenen voor Jelle. Dat wordt dolle pret. Alleen de aanblik van de voet van Jelle is genoeg om iedereen in proesten uit te laten barsten. Verder dan maat 44 gaat het hiet niet en dat terwijl maat 46 toch minimaal nodig is om enigszins vooruit te komen. Dat wordt dus niks...... Alhoewel na lang zoeken vist een verkoopster in een groot warenhuis zowaar nog een paar zwarte stappers uit een kastje. Ook nog maat 46. Gelukkig te nauw gesneden anders hadden we er nog niet onderuit gekunt ook.        

Maandag 5 oktober  

Voor de laatste jeer op de fiets. We gaan naar het Seven Star Park waar we nog een uurtje of 2 rond willen lopen. Vlak voor het park parkeren we de fietsen en op aanwijzing van iemand van een restaurant zetten we ze vast

aan een grote bouwsteiger. Daar loopt niemand mee weg.   

Het park blijkt een groot park te zijn met veel attracties waar we de hele dag zoet zijn. We hebben een Panda gezien maar dat was niet iets om over te juichen. Het beestje lag in zijn verblijf een beetje in de schaduw op een stenen vloer te liggen en verder niks. Verder waren er mooie grotten, een waterval, leuke gebouwen en verschrikkelijk veel Chinezen. Eigenlijk zouden we wel een gedeelte van ons toegangsgeld terug mogen hebben want wij waren daar mee 1 van de attracties. We mochten mee op de foto en hadden veel bekijks.     Tegen half 5 hebben we een pilsje weten te krijgen bij een restaurant, terrasjes zijn volkomen onbekend in China. Je kunt alleen ergens iets te drinken krijgen bij een restaurant of je moet het gewoon lopende weg opdrinken. Misschien nog een nieuwe markt. We lopen het park uit en zoeken de fietsen weer op en zien niets...........     Als we daar om ons heen staan te kijken komt de meneer die ons gewezen heeft waar de fietsen vast te zetten naar buiten en maakt een gebaar van een betonschaar en vraagt ons mee te gaan naar binnen. Daar laat hij ons de doorgeknipte kettingen zien en geeft ze aan ons. Terwijl wij daar nog een beetje beteutert naar staan te kijken haalt hij uit een grote kast ineens 1 van onze fietsen tevoorschijn en daarna de tweede. Met een heel verhaal en een onduidelijke verwijzing in een woordenboek.    Wat er nu precies geweest is weten we nog steeds niet maar we hebben onze fietsen weer en 2 kapotte kettingen. We bedanken de meneer vriendelijk en gaan naar ons hotel.     Morgen halen ze de fietsen op en brengen ze ons naar het vliegveld. Vandaar vliegen we naar Haynan voor nog een paar daagjes strand met hopenlijk veel mooi weer.    

Dinsdag 6 oktober

Van Guilin naar Haynan, het Hawaii van China, met een vleugje Rusland

Het wordt een lange dag. De avond ervoor zijn we al een beetje aan het passen en meten geweest voor de bagage en nu wordt het menens. Drie fietstassen en wat aanvullende bagage als handdoeken en toilettassen in de grote overtas, die nu langzaam erg zwaar begint te worden en de rest gaat mee als handbagage. De rest dat is dan een fietstas, twee stuurtassen, twee kleine rugzakjes en een verpakking waarin de aanschaf waarover we zo lang gedubt hebben. Het moet lukken.      Nog even een laatste boodschap, wat eten en dan wachten. En dat duurt even als je om 1 uur klaar bent en het 5 moet worden voor we opgehaald worden. Gelukkig waren er een aantal mensen druk bezig met de voorbereidingen voor de receptie van een huwelijk dus konden we rustig bekijken hoe dat in zijn werk ging. Een tafeltje werd met meters stof omgetoverd tot receptietafeltje, er werd een wandje mee gemaakt waarvoor het bruidspaar kwam te staan, een ereboog ontbrak niet, het restaurant en ook de lobby werden aangepakt. Tussendoor arriveerde een moeder met zoon, zoon keurig in nette broek, overhemd en stropdas. Jasje hoort er niet bij hebben we bij geen paartje gezien tot nu toe. Moeder en zoon vertrokken naar een ruimte ergens boven en een uurtje later ineens helemaal alleen, in mooie witte trouwjurk met een plastic zakje met wat spullen het bruidje. Ze keek wat naar de voorbereidingen, wou nog wat vragen maar werdt eerst maar even naar boven gedirigeerd. Het laatste wat we ervan zagen was dat beide jongelui instructie kregen waar ze moesten staan voor het wandje, wie ze wat moesten geven en waarheen ze de gasten moesten sturen. Ging bij ons vroeger iets anders maar was best leuk te zien.     Om 5 uur nemen we afscheid van onze fietsen en vertrekken naar het vliegveld. We zijn gelukkig mooi op tijd want er staat nog wat te wachten. We staan in de rij om de bagage in te checken als we zien dat om ons heen iedereen zenuwachtig alles aan het herpakken is. We mogen elk maar één stuk handbagage mee. Terwijl we er zes hebben……… Dus terug uit de rij en bij de inpakservice het spul verpakken in kartoonen dozen die geseald worden. We proppen drie tassen in de kleinste doos die er is daaroverheen nog een tweede doos om alles binnenboord te houden en laten het dicht sealen. De meneer die ons propwerk dicht moet sealen heeft er een zwaar hoofd is en draait er voor de zekerheid maar flink wat extra bandjes om inplaats van de 4 die er standaard omgaan. Trouwens lekker voor ons bleek later want op Sanya kwamen er nogal wat doosjes van de band. Weer in de rij voor het inchecken en afwachten wat de teller zou doen. Er hoefde gelukkig niets meer open we bleven steken op 38 kg.       Op Haynan op het vliegveld van Sanya geland en even later al op weg naar het hotel. Onze chauffeur kende alle regels van zuinig autorijden. We reden 60 km waarbij we vanaf ongeveer 50 km al in de 5e versnelling reden. De toerenteller kwam vrijwel nooit boven de 1500 toeren en dat ook nog eens met een vrij zware bus.We werden gedropt bij een chicque hotel met de mededeling dat we op 12 oktober om half zeven weer klaar moesten staan. En nu zitten we dus in een 4 sterren hotel in een kamer met uitzicht op zee. Internet op de kamer, zwembad direct naast het hotel en dan direct daarna de zee. Strand met palmen, kortom wij willen hier niet meer weg……….. Nu vooruit misschien nog een stukje fietsen op vrijdag maar dat is het dan ook wel. Het stikt hier trouwens van de Russen. En de Chinezen hier spreken allemaal bijna vloeiend Russisch maar geen woord Engels. Op alle restaurants grote Russische uithanborden en de menu's zijn standaard tweetalig. Voor ons hebben de meesten dan nog een apart kaartje. Maandagmorgen vertrekken we van hier en als alles mee werkt en waarom zou dat niet het geval zijn dan zijn we maandag om 7 uur weer op Schiphol. Kunnen we om een uur of 11 in Groningen zijn en dan hopen we dat er iemand is die ons even van het station haalt.

Please Install The Flash Player

terug BJ Websites