Westeind 30
Reisverslag China

Dinsdag 1 september

Paniek op Schiphol

Remco komt ons om 12:00 uur ophalen om ons naar Groningen te brengen. We nemen daar de trein van vier over één zodat we tegen vier uur op Schiphol zullen zijn. In Groningen is het wel even sjouwen maar ruim op tijd zitten we met de volledige bagage in de trein.   Wat hebben we precies bij ons:   2 fietsen in dozen;   1 overtas waarin we 3 fietstassen en wat losse spullen hebben verpakt;   1 losse fietstas, 1 rugzak, 2 stuurtassen en een fototas. Netjes op tijd komen we op Schiphol aan en daar besluiten we om direct de bagage in te checken zodat we van die zware spullen af zijn. Echter daar krijgen we te horen dat we geen 30 kg bagage vrijdom hebben maar maar 20 kg. Dus hebben we 20 kg teveel en daar mogen we dan 1200 euro voor betalen. Contact gehad met het reisbureau en de balie van de vliegmaatschappij, mailwisseling tussen reisbureau en vliegmaatschappij ter inzage gehad maar het resultaat bleef het zelfde. 20 kg gratis en de rest bijbetalen of zoals de medewerker van de vliegmaatschappij voorstelde, "Zet de fietsen hier in het bagagedepot en koop in China nieuwe". Tot dat laatste hadden we zelf ook al min of meer besloten. We hadden voor ons zelf al bedacht om dan in China iets te huren of anders meer met het openbaar vervoer te gaan. Ons reisbureau kwam met de definitieve oplossing. Als jullie aankomen gaat de lokale agent met jullie op stap en die koopt voor jullie nieuwe fietsen. Na anderhalve dag in de lucht en op vliegvelden rondgehangen te hebben zijn we gisteravond om half één in Guilin aangekomen. We werden netjes opgewacht en in een grote rode VW Santana, Siemen Pommel kan hier zijn hart ophalen, wat hier zo'n beetje de plaatselijke taxi auto is, naar ons hotel gebracht en om 2 uur lagen we in ons bed.   Donderdag 3 september Net op tijd opgestaan en haastig naar beneden om met de lokale gids afspraken te maken en op zoek te gaan naar fietsen. De uitleg over de fietsroutes en te bezoeken hotels, guesthouses en de homestay doet ons vermoeden dat we onderweg nog wel voor behoorlijke verassingen zullen komen te staan. Maar we hebben 2 telefoonnummers die we volop mogen bellen dus geen enkel probleem verzekert de gids ons, daarbij wel weer in een schaterend lachen uit te barsten.  Dan met een taxi naar een fietsenzaak. Giant, staat er op 2 pilaren die de ingang markeren en als we naar binnengaan merken we dat het ook een "Gigantische" zaak is. Van kinderfiets tot racefiets, mountainbike of stadsfiets het staat er allemaal en dan ook nog in hele grote aantallen. Wij hebben nu elk een Giant Hunter mountainbike met 21 versnellingen tot onze beschikking. Er zijn bidonhouders opgezet we hebben een pomp en reserve banden gekregen, ze wilden zelfs nog reserve gereedschap voor ons kopen.   Tevreden met de oplossing? Ja hoor. We denken dat we ons hier de komende weken prima mee gaan redden. We hebben tenslotte al ervaring. Want alweer schaterend van het lachen werd ons verteld dat we zelf wel terug konden fietsen naar het hotel, "Rechtsaf en dan na 400 meter op de ronde linksaf tot aan ons hotel". Een handje en weg was onze gids. We hebben het gevonden, ons aan weten te passen aan het Chineese rijgedrag en dorsten het zelfs aan om de stad Guilin verder te gaan verkennen. Het is hier een heksenketel, maar daarover later meer.   Vrijdag 4 september  We hebben het aan tijd vanmorgen. Het is al over tienen als we op pad gaan voor ontbijt en een bezoek aan de Reed Flute Cave, zeg maar de Rietfluitersgrot, willen brengen. Voor ontbijt hebben we vanmorgen, soep(water met een paar groene sliertjes waarvan Jelle dacht dat het was om je vingers in schoon te maken en dus ook prompt deed) vermoedelijk konijn, Tofu, boontjes met pepers en wat onbestendige groente met daarbij een flinke bak rijst. Brood hebben we hier nog niet gezien.   Daarna verder door de stad, Eerst een km of 5 over de Zhongshan Road, de hoofdstraat van Guilin. Eerst 4-baans het laatste stuk zelfs 6-baans. We fietsen naast de auto's met om ons heen zwermen van scooters. Kennen wij nu de opkomst van de E-bike in Nederland hier zijn ruim 90% van de scooters electrisch. En als er nu géén claxon opgezeten had dan hoorde je ze niet..... Iedereen rijdt erg rustig zonder zich overigens om de verkeersregels te bekommeren. Een stoplicht negeer je zoveel mogelijk helemaal als jezelf vindt dat je er best nog langs kunt.   Wij vinden de goede afslag en rijden langs een stuk rivier met nu meer groen en wat parken. Het wordt weer wat drukker en opeens zegt Rineke "Een spoorbaan moeten we daarover daar heb je niets van gezegd?" Kaart erbij en wat eerst een logische voortgang leek bleek dus nu falikant mis te zijn. Keren en via een tussendoortje terug naar de route. Iets over twaalf bereiken we het park, waar we al opgewacht worden door twee vriendelijke maar zeer aanhoudende dames. Wij hebben het geluk dat zij toevallig voor ons nog wat "Postcards en Nice Books" of een "Nice Flute" over hebben die we nog mogen kopen. De ontzetting is groot als we niet op dat mooie bod ingaan.   De grot is mooi maar je moet wel een beetje in de buurt van gidsen blijven omdat de verlichting weer uitgaat zodra de gids weer gaat lopen. Het zijn allemaal ruimtes die met gekleurde tl-verlichting wordt verlicht en daardoor iets sprookjesachtigs krijgen. Bij elke nieuwe plek zien we de Chinezen elkaar op de foto zetten. De heren nemen de meest stoere poses aan en de dames staan strak rechtop, waarbij de jongeren veelal ook nog een V-teken erbij maken met hun vingers. Dat wij foto's maken van de grot en zijn formaties zonder elkaar op de foto te zetten snappen ze dus ook werkelijk niet. Vreemde lui die buitenlanders.   We (Jelle) besluiten geen gebruik te maken van de mogelijkheid om de top van de heuvel te gaan beklimmen maar gaan weer naar Guilin we moeten tenslotte ook nog een beetje lunchen. In Guilin is het even zoeken maar we vinden een leuke eettent in het centrum. De fietsen op slot en naar binnen. Dan begint de slapstick. Overal hebben we binnen de kortste keren te eten maar hier loopt het uit de hand. We wijzen iets van vlees aan en Rineke laat haar briefje zien waar de Chinese tekens voor rijst op staan. Binnen de kortste keren wordt de hele zaak erbij betrokken, de bediening wijst bij andere gasten op de borden om te vragen of we dat misschien willen hebben, het wordt een heksenketel. Een Chineese die Engels spreekt brengt redding. Ze vraagt wat we willen hebben, vertelt dat aan de bediening en binnen de kortste keren is iedereen weer rustig en hebben wij te eten.

Zaterdag 5 september

Guilin - Cao Ping 

Na het ontbijt eerst wat spullen opgeslagen. De stuurtassen kunnen we niet kwijt op onze fietsen dus blijven die met de fietsschoenen achter. Of we omgereden hebben weten we niet maar pas na 15 km zijn we pas echt de stad uit. We rijden langs een enorm nieuwbouwproject waar hele wijken de grond uitgestampt worden. Een brede 4-baansweg met volop ruimte voor de fietsers. Het is rustig op de weg. Na nog een km of 5 op deze weg moeten we afslaan naar Daxu. Voor en achter geen verkeer dus de afslag in en meteen volop in een heksenketel. De weg is smal, meest steenslag en vol kuilen. Nu komt de voorvorkvering goed van pas, die hadden we op onze eigen fietsen niet gehad. Iedereen toetert volop en erger passeert ook volop. Alle rust die er in Guilin heerste in het verkeer is hier geheel verdwenen. Na een aantal km wordt de weg iets beter maar het blijft druk tot aan Daxu. Cao Ping staat zelfs op de borden, nog 17 km te gaan. Eerst nog wat ravioli gegeten en dan weer verder naar Cao Ping.     We rijden rustig het dorp door op zoek naar het Guesthouse als er uit een steeg iemand komt aanrennen die ons luid aanroept en vraagt mee te gaan. Hij heeft slaapplaats!!! Alleen wordt hij erg somber als hij het adres ziet waar we heen willen. Moedeloos gebaart hij ons door te rijden naar verderop in de straat. En na hulp van een voorbijgangster vinden we ons onderkomen dan ook al vrij gemakkelijk. De baas van het spul weet niet hoe snel hij moet helpen met onze fietsen en bagage. Het is netjes en de mensen willen van alles doen om het ons naar de zin te maken. Alleen dat Chinees dat is nog wel eens moeilijk te begrijpen en andersom geld dat natuurlijk ook…. Denken we afspraken gemaakt te hebben voor het ontbijt denken ze hier dat wij vanavond aan dat visje gaan beginnen. Dat was maar goed ook want we merkten tijdens een een loopje door het dorp, dat alles al zo’n beetje gesloten is. Zondag 6 september Vandaag gaan we naar Xingping. Een etappe van bijna 40 km, tenminste als we niets verkeerd rijden. Vannacht slecht geslapen. De airco maakte een hels kabaal en buiten deden de honden daar niet voor onder. Vanmorgen even snel iets ontbeten en toen op pad.   We hadden nogal wat passages met duistere Chinese omschrijvingen waar we langs moesten. Wat te denken van Pen Holder Peak. Wave Stone, Lion Accending The Five Finger Hill, Glove Hill, Fish Tail Peak. De rest zullen we jullie besparen. Was het in het begin nog redelijk fris dat sloeg al snel om en werdt het weer als alle dagen heet.  Het was zaak zo weinig mogelijk te bewegen, zoveel mogelijk krachten te sparen. De fietsen hielden zich vandaag prima. Geen enkel slecht schakelmoment, geen last van de vering. Net als de bagage we voelden het bijna niet. Tegen half twaalf waren we al in Xingping. Daar werden we bij een kade net voor het dorp gedropt en zat onze boottocht op de Li-rivier er al weer op. Authentiek, Chinees hotel (tenminste lijkt ons), met leuk uitzicht op de hoofdstraat waar we gezellig rondgelopen hebben. Iets gegeten, heerlijke noodlesoep, daartoe uitgenodigd door een jongeman die luidkeels riep van “Come In, good food and cheap”” Nu hij had gelijk want voor 5 yuan hadden wij een geweldige soep. Een beetje fruit en wat water gekocht en natuurlijk weer een paar babies bewonderd. Het maakt niet uit waar we zijn maar zodra Pa of Ma, maar vooral Opa en Oma die een baby bij zich hebben ons zien komen ze het wurm laten bewonderen. Wordt de kleine aangemoedigd om naar ons te zwaaien en dat doen die lieve kindjes dan ook nog. Krijgen ze van Jelle een aai over het wangetje en ze (Opa/Oma/Ouder) zijn de koning te rijk.

Maandag 7 september

Na de zware etappe van gisteren vandaag weer het echte werk. Wekkertje gezet en mooi op tijd op weg. De weg is goed te vinden en is goed onderhouden en we schieten dus ook vlot op. In Fuli komen we op een grotere weg

met brede zijstroken waarop we gemakkelijk uit de voeten kunnen. Enigst obstakel vormt een tunnel, geheel onverlicht en waarin ongeveer op de helft iets stilstaat. Toch maar afgestapt en over een soort voetpad naar de

andere kant gelopen. Het was nogal smal dus mijn zijvakje van de fietstas is beschadigd en Rineke haar shirt en arm waren wel erg vuil nadat ze even tegen de muur gekomen was.    Het is nog hartstikke vroeg als we

Yangshuo binnen rijden. We passeren de Li-rivier en draaien zo het centrum in. Het is dan ongeveer 11 uur. Voor eten is het ons nog even te vroeg dus gaan we eerst proberen onze slaapplaats voor vannacht te vinden. Een

aardige mevrouw wijst globaal aan waar we heen moeten. Even daarna zien we herkenningspunten op het kaartje wat we van het internet gehaald hebben en wat ons bij de “Giggling Tree” moet brengen. Maar ergens gaat het

dan fout. We rijden volgens de route op het kaartje maar komen helemaal aan de verkeerde kant van de stad uit en laten ze daar nu helemaal niet weten welke dorpjes er aan de andere kant van de stad liggen…..   Een aantal

malen heen en weer en dan eerst maar even eten bij een restaurantje. Daar binnen aan de muur hangt een grote kaart van Yangshuo en omgeving en daar staat ook het plekje op waar wij heen willen. Wij dat aanwijzen en na

wat heen en weer gepraat, nou ja meer gehanden en gevoetend, krijgen we van hen een alternatieve route. Qua eten brachten we het er trouwens slecht af. Ze lachen zich slap om de manier waarop wij de stokjes beet houden

en krijgen zelfs prikkers aangeboden omdat dat misschien gemakkelijker voor ons is.    De route die zij ons vertelden is werkelijk prima. Eerst nog even langs wat attracties en dan langs een riviertje over een mooi betonpad.

Langs enkele luxe Resorts in aanbouw, waar niet op wat geld gekeken werd voor de aanleg, en door een prachtig stukje natuur. En dan voor het eerst dat we in China zijn terwijl we een paar foto’s nemen vernemen we het. Er

valt een grote drup. Eerst maar een paar, het twijfelt dus wij weer op de fiets. Maar zoals iedereen nu al wel begrijpt, het word afstappen regenhoezen over de bagage, de poncho’s over de fototas en rugzak en ……. Nee we

gaan even niet verder, het komt werkelijk met bakken uit de lucht. We schuilen een minuut of 10 en als het minder gaat regenen gaan we door om na 200 meter bijna de afslag naar de “Giggling Tree” te missen. Een Chinees

die staat te schuilen roept ons toe en wijst op de borden.  Even over twee rijden we dan, inmiddels totaal doorweekt, het terrein op.

De "Gigling Tree" is een Hostel wat gerund wordt door een Nederlands stel. Goede lokatie om Yangshuo te bezoeken. Dinsdag 8 september  We maken er een rustige dag van. We gaan op zoek naar de “Dragon Bridge” een oude pittoreske brug die op een km of 10 van het Hostel ligt. We fietsen van het terrein af en vragen even bij een paar dames, “Nee dames, we gaan niet op een Bamboo vlot, welke kant het uit is. Keurig netjes de weg gewezen en op pad. Mooie rustige weg die op enig moment overgaat in een onverharde weg. Even een paar foto’s maken, hé die aardige mevrouw gaat die kant ook op, en weer verder. Weer een paar foto’s en ongevraagd geeft diezelfde aardige mevrouw die daar net toevallig ook weer in de buurt was weer een hint, ”Daarlangs is het mooier”.  Als ze ons terugroept als we op een driesprong een naar haar zin verkeerde kant uit rijden weten we genoeg. Die wil ons straks op het vlot hebben. Ze gaat ons voor, vergenoeg dat ze niet hinderlijk aanwezig is maar ook weer niet zo ver dat ze ons niet uit het oog verliest, en het gaat over werkelijk schitterende paadjes. Door mooie rijstvelden, langs fruit plantages, velden met veel verschillende groenten we hebben werkelijk genoten. Bij de Dragon Bridge probeert ze het nog een laatste maal; “Of we toch niet op een bamboevlo terug willen varen”. De fietsen kunnen achterop dus dat is geen argument. Ik besluit haar te vragen ons te begeleiden langs de andere kant van de rivier en daar gaat ze dan ook akkoord mee. Eerst even wat plaatjes schieten voor het plakboek terwijl zij even naar huis belt dat het wat later wordt. Thuis is niet blij, ze moet wel wat uitleggen. De tas weer vol met drinken en daar gaan we weer. Niet net zo mooi als heen maar blij dat we het gedaan hebben. Opeens stoppen en dan moet het kaartje er weer bij komen. We kunnen dus verderop maar daar moeten we met een veerpontje over en dat zijn afzetters. We kunnen beter afslaan en dan over een vaste brug en dan aan de andere kant weer doorgaan. Nou ja, als zij dat zegt dan doen wij dat, wij doen tenslotte altijd wat anderen ons zeggen…     Aan de ander kant van de brug is het werkelijk een heksenketel. Ik was nog een paar foto’s aan het maken terwijl onze gids Rineke op een goed lunchplekje attent maakte. Ach tegen eten zeggen wij nooit geen nee. Onze gids vindt 30 yuan voldoende voor haar diensten, rekent daarna nog even af in het restaurant, en gaat naar huis. Niet trouwens nadat ze er met de ongevraagde hulp van andere gasten voor gezorgd heeft dat wij eten naar onze smaak kregen. Ieder zit weer druk te wijzen dat wat wij hebben is erg lekker. Weer geweldige schik om het briefje van Rineke met daarop de Chineese gerechten. Het wordt kip met een soort van spinazie. Dat het kip is dat is duidelijk, dat is duidelijk te zien aan de complete poten die er tussen liggen op de schotel en na even prikken, we eten tenslotte van het bord waarop alles is opgediend, blijkt dat het een haantje is geweest. Er komt tenslotte een halve kop met een grote hanekam voorbij. Die hebben we maar laten liggen net als de poten maar de rest hebben we ons goed laten smaken. Alles daarbij weggespoeld met de thee uit de 2-literfles die je standaard op je tafeltje gezet krijgt. Ploffen doen we niet, dat krijg je niet voor elkaar als je met stokjes eet, maar we hebben plezierig gegeten. Dan weer op de fietsjes, trouwens vandaag blij dat we onze eigen niet bij ons hadden, want die hadden behoorlijk te lijden gehad zo slecht waren de paden soms wel, en weer terug naar ons verblijf. Een mooie plek waar je relaxed kunt verblijven en dat doen we de rest van de dag dan ook. Morgen Moonhill en een kookcursus.

Woensdag 9 september 

"No Smoke, No Cooking"

Na het ontbijt gaan we via Moonhill, een grote Karstberg met een grote opening erin in de vorm van een maan, naar Yuangshuo om daar wat geld te pinnen en alvast een beetje de route te verkennen voor als we morgen vertrekken. Een bank met pinautomaat is redelijk snel gevonden evenals het punt waar we de eerste dag verkeerd zijn gereden. Alleen pinnen is niet zo gemakkelijk. Ik krijg keurige Engelse teksten op het scherm en handel daar netjes naar. Alleen eindigt het de hele tijd met de mededeling dat de pincode verkeerd is. Net als ik denk dat ik langzaam maar zeker gek begin te worden word ik gestoord door een dame van de bank die me wegstuurt met de mededeling dat het alleen een bank voor Chinese mensen is. 700 meter verderop zit de Bank of China en daar lukt het dus wel na wat hulp van een employe.  Geld hebben we dus kunnen we nu verder de goede weg opzoeken en dat blijkt vrij eenvoudig te zijn als je maar niet te ver na gaat denken. Een mooie rustige weg die ons zonder veel problemen brengt waar we willen zijn. Eerst maar even douchen en dan wachten we rustig op het busje wat ons komt halen voor de kookcursus. We zijn voorlopig met zijn drieen en de chauffeur scheurt ons naar Yuangshuo. Daar worden we gedropt met de mededeling 2 minuten wachten en er komt iemand. Nou dat klopt ook hoor. Onze kooklerares verschijnt met nog 2 deelnemers en dan gaan 2 Fransen die in Engeland wonen, 1 Duitser en 2 Nederlanders de markt op om inkopen te doen voor het eten wat we gaan bereiden. De markt is een overdekte ruimte van zo’n 50 bij 60 meter in een tweetal ruimtes ingedeeld.      Kopen hoeven we zelf niets we kijken ons alleen maar de ogen uit. We lopen eerst langs de verse vis en dan bedoelen we ook vers. Alles zwemt gewoon rond in tobbes die met stromend water en luchtblokjes fris gehouden worden. We passeren de slakken, de padden, allemaal apart in netjes verpakt, en komen dan bij de groente uit. Even een vrolijker gezicht. Veel dingen kennen wij ook, sommige zijn nieuw voor ons. Het zijn allemaal kleine kraampjes waar een koopman of vrouw zijn waren aanprijst. Alhoewel velen ook gewoon liggen te wachten tot iemand de moeite neemt iets van zijn waren te bekijken.     Verderop begint het serieuzere werk, het begint met kippen, eenden zien we, konjjnen zijn er bij, zelfs honden zien we in hokjes maar volgens de juf worden die alleen maar verkocht als pup voor thuis. We passeren de versvlees afdeling om bij een tweede visafdeling een grote vis voor het avondeten te kopen.     Wij naar buiten en met het busje naar de leslokatie. Het is een grote ruimte waar zo’n 10 mensen tegelijk les kunnen krijgen. Grote branders met dito wokken staan al op ons te wachten. Het eten waar we mee aan de slag gaan is al gedeeltelijk voorbereid zodat we meteen aan de slag kunnen. Het moest alleen wel gedeeltelijk in het duister want door een geweldige bui met onweer hebben we maar weinig licht meer. We snijden het, kneuzen het, en maken zo langzaam maar zeker een hele voorraad waar we mee aan de slag kunnen.      Dan komt het grote moment, de branders mogen aan. Dan komt het grote advies van de avond; “No smoke, no Cooking”. Dus de pan goed heet, een beetje olie en wokken maar. Het resultaat was geweldig. Met zo nu en dan een beetje hulp krijgen we zelfs smakelijk eten op tafel. Een prima middag en avond. Gelukkig hebben we de recepten meegekregen.

Donderdag 10 september

Naar Heobashan

Zeven uur, de wekker loopt af. Alleen zijn wij nog niet zo te porren. We doen ons best maar het duurt allemaal langer dan we dachten. Tegen negen uur gaan we op pad voor de fietstocht naar Heboshan. In Yuangshuo begint het grote zoeken weer. Niemand die het weet of kan of wil zeggen, We kunnen omfietsen langs een route die we al eerder fietsten, of nog beter een gids nemen. Via het VVV komen we op weg alleen waarschuwt de man wel, ”Het is allemaal Dirtroad”.      We vinden al snel de goede weg en zijn blij verrast te merken dat het een goede betonweg is. Het fietst dan ook plezierig. Maar als je de Karstbergen te dicht bij elkaar hebt staan gaat de weg die je volgt toch ook mee omhoog en al spoedig zien we dan ook driehoekige bordjes waarvan de helft zwart geschilderd is en waarin een gele pijl omhoog wijst. Er waren er ook waarbij de pijl naar beneden wees maar die waren in de minderheid en kwamen pas veel later.     Na een 17 km fietsen komen we bij een driesprong waar we volgens alle kaarten en borden rechtsaf moeten slaan en dat doen we dan ook. Waar is het fout gegaan, we weten het niet maar de verharde weg houdt op en gaat over in een onverharde weg met wanstaltige losse keien over het hele pad gestrooid. We gaan van links naar rechts om maar zoveel mogelijk vaste grond onder de banden te houden en zo nu en dan van de fiets omdat het niet meer te betrappen is.      We stoppen nu wel iets vaker, drinken werkelijk liters water en Ice Tea en proberen te blijven eten. Blijven op de kaart naar aanknopingspunten zoeken maar begrijpen, als we de Li-rivier zo’n 400 meter onders ons zien stromen, dat we toch op een verkeerde weg tercht gekomen zijn. Mensen die we vragen blijven echter gewoon zeggen dat we nog steeds door moeten fietsen dus doen we, andere opties waren er ook niet, dat ook maar.      Bij weer een twijfelpunt stuurt iemand ons een stukje terug en wijst naar beneden. Daarheen. Rineke voorop en die krijgt ineens een geweldige ontvangst. Voor ons staat een oud krom omaatje met een waaier druk naar ons te zwaaien. Hierheen gebaart ze en roept daarbij het hele erf tot leven. Zelden een hoteleigenaar zo blij gezien als zijn gasten aankwamen. We krijgen een dikke duim omhoog helemaal als hij doorkrijgt waar we vandaan gekomen zijn. Hij laat ons de kamer zien en begint onderwijl te bellen met onze reisagent hier. Daarna volgt een stukje telefoon oversteken. Meneer Yi vraagt wat wij nog nodig zijn aan eten en drinken, wij vertellen dat en dan vertelt meneer Yi weer aan de hoteleigenaar wat wij gezegd hebben.     We maken nog een klein ommetje door het dorp en gaan dan stil genieten van de rust van dorpje, de boeren die met hun vee thuis komen en de ondergaande zon hier in het Karstgebergte. Er volgt een weldadige stilte over het dorp en zijn wij blij dat we hierheen gekomen zijn.     Ineens is het gebeurt met de rust. Er wordt naar ons geroepen en beneden staat de vrouw van de eigenaar al druk met de hand naar de mond te gebaren. Wij rap naar beneden want een beetje eten zijn we onderhand wel aan toe. We krijgen les in de naam van de opgediende gerechten. Fei Ta, roerei, Nong Joh, rundvlees met gember, alleen de naam van de Chinese kool is niet blijven hangen.     Terwijl wij bijna klaar zijn stroomt de rest van de familie binnen, de oude overoma, die ons opwachtte en waar we een kopje thee mee gedronken hadden, opa en oma, volgens ons de eigenaren, in ieder geval hun zoon met zijn vrouw en hun twee kinderen. Verder nog twee jongens en een meisje maar hun band liet zich wat moeilijk raden. Allemaal om een grote tafel en toen iedereen zat ging het los. Mensen wat kan zo’n groepje mensen een hoop lawaai produceren.     Wij laten hun alleen en gaan naar boven, nagenieten van een geweldige dag.    

Vrijdag 11 september  

Het is half acht als we ons maar weer aantrekken voor de terugreis naar de Giggling Tree. Mevrouw komt vragen wat we lusten en stelt Noodlesoep voor, tenminste ze houdt een pakje met Noodles omhoog en als wij

instemmend knikken kijkt zij tevreden. Daarna een graai in de koelkast en er komen 2 eieren tevoorschijn en als wij weer knikken verdwijnt ze in de keuken. Een keuken trouwens waarin alles aanwezig is. In een bijruimte heeft

ze 3 grote kookpotten die op hout worden gestookt en die ook de hele tijd in gebruik zijn. Iin de keuken zelf een groot aanrecht met daarbij alle apparatuur die je maar zou willen met zelfs een super afzuigkap. Ook op de tafels

staan warmhoudplaatjes dacht ik, maar dat bleken inductie kookplaten te zijn. 

We nemen na het ontbijt afscheid van de mensen, met een extra hartelijk woord voor oma die al weer druk in de weer was met een veger om maar niets te missen en gaan weer op pad. Nu even niet infietsen op een mooie betonweg maar door waar we gister mee geeindigd zijn, Dirtroad!  Er is maar 1 weg dus mis rijden kan eigenlijk niet maar we vragen het zo nu en dan toch maar even. Het bleek ook dat we toch nog wat hoger kunnen en we zwoegen ons dan ook maar vrolijk verder. Met een paar korte stops erbij doen we ruim 2 uur over 12 km. Maar na 14 km is het leed voorbij en komen we aan in Pu Tao. Vanwaar we de snelweg nemen naar Yuangshuo, de laatste 5 km is dit touwens een tolweg, een Expresway, maar fietsers hoeven niet te betalen die rijden gewoon door. De weg is trouwens ook niets anders er staan alleen een paar tolpoortjes.  Even na eenen rijden we bij de Giggling Tree het terrein weer op met iets meer dan 40 km op de teller. Nog iets geleerd vandaag? Ja, vooral Jelle moet er aan denken dat hij regelmatig iets van extra energie binnenkrijgt. Gister had hij zijn bidon bijgevuld met Ice Tea en daar kwam dan regelmatig iets van water door maar door de suikers die er toch wel inzaten ging het fietsen gemakkelijker. Vandaag kwam na 3 flessen water het goede gevoel ook ineens weer terug na een flesje Ice Tea. Maar onthouden voor de komende dagen Zaterdag 12 september  Vandaag gaan we op pad naar Gong Cheng. Na het ontbijt nemen we afscheid van de mensen van de Giggling Tree, krijgen van Karst en Paulien nog wat hartelijke tips mee en dan op zoek naar de juiste weg. Het eerste stuk lukt nog wel maar in Yuangshuo wordt het weer zoeken. We hebben dan ook al 10 km op de teller staan als we Yuangshuo uit zijn. We hebben een goede weg en we schieten dan ook vlot op. Om een uur of 12 een kop noodlesoep en dan nog een 20 km. Was de weg in het begin vlak de laatste 20 km begint aardig te stijgen en zo nu en dan moet ik terug naar het kleinste voorblad.  Het loopt tegen half drie als we Gong Cheng binnen rijden, Het hotel is even zoeken maar ineens zien we het. Het is overduidelijk het hotel alleen waar is de ingang. Na een paar keer vragen worden we naar een soort binnenplaats gestuurd en dan blijkt dat de Tam Tam alweer gewerkt heeft. Een bewaker heeft een westerling op een fiets gespot, roept ergens naar binnen, "Ze zijn er" en haastig komt een receptioniste naar buiten, driftig gebarend hier moet je zijn. Maar dan komt voor haar het moeilijkste, ze moet om paspoorten en borggeld vragen. Zo nu en dan spiekt ze schijnbaar wat en als het even niet lukt krijg ik het spiekbriefje te lezen en daar staat keurig op Fam Bakker, Passports en een telefoonnummer allemaal keurig achtergelaten door onze agent meneer Yi. Volgens ons hebben ze gelijk gebeld dat we binnen waren.  Douchen, omkleden en toen hebben we nog twee mooie tempels bekeken. Beneden op het plein voor het hotel is het hardstiike druk met mensen die aan het gymnastieken zijn en kinderen voor wie er een zoort kinderkermis is. Nu liggen de oudjes op bed, de ene tikt een stukje en de andere puzzelt. Trouwens gegeten in een leuk zaakje waar ze zelfs Franse Frietjes hadden………. 

Zondag 13 september

We hebben beroerd geslapen en de was was ook al niet droog. Hé bah. De airco maakte meer lawaai dan dat hij werkte nu ja zijn we in ieder geval mooi op tijd beneden. Dan de hamvraag "Waar is het ontbijt" en ondanks een

belofte aan meneer Yi dat dat er zou zijn worden we vrolijk de weg opgestuurd,"Kijk maar even links en rechts er is genoeg", nu ja deze dame sprak in ieder geval een beetje Engels. We vinden een paar broodjes en een paar

stukken koek en dat moet het maar even doen. Kwart voor negen fietsen we weer richting Yuangshuo. Langs dezelfde weg van gisteren dus dat scheelt een hoop vragen. Het is hier nog onverminderd bloedheet, het zou koeler

worden maar daar werken we nog maar weinig van. We hebben nu twee regenbuien van een paar minuten meegemaakt en dat was het dan wel. 

We slapen nu in het Li River Hotel in Yuangshuo. Mooie plek, goede bedden en een goed werkende airco. Even wezen wandelen in Weststreet, een soort van super boulevard net als je ze in Turkije en aan de Costa's vindt met zeer aanhoudende verkoopsters. Nee kun je rustig zeggen en dan weglopen maar je bent de dame maar zo niet kwijt. Snel prijzen noterend op een briefje lopen ze mee en dan keldert de prijs al snel met meer dan de helft. Eerst maar even wat water naar de kamer brengen en dan straks nog maar eens de drukte en de hitte in nog even wat eten scoren.  Morgen gaan we op weg naar Guilin. 

Maandag 14 september

Een rechte weg

Dan stap je het hotel uit, gaat linksaf naar de Hoofdstraat, daar ga je rechtsaf en dan fiets je 65 km rechtuit tot Rineke zegt "kijk we zijn er". 

In de bagage 8 enveloppen met geld om diverse hotels mee te betalen. De agent heeft voor ons besproken en prijzen bedongen alleen betalen moet kontant. Hebben we al een keer gedaan werkt goed. 

Woensdag 16 september 

Op naar de rijstvelden in natte omstandigheden

Het regent....... PIJPESTELEN. Eerst maar even aan de soep. Noodlesoep, kun je daar op fietsen vroeg iemand zich af. Denk aan een bord vol spaghetti of bami en dan dus een flinke portie, daar gooi je wat fijne boontjes, bieslook, dunne reepjes ei, of gehakte pepers over en dan tot slot een flinke schep bouillon. Dat krijg je dan in een flinke diepe roestvrijstalen kom en dan eet je dat met je stokjes op. Wij doen dat in ongeveer 20 minuten maar de meeste Chinezen kunnen en doen het binnen een minuut of 5.     Het regent nog steeds dus gebruiken we toch maar de regenhoezen voor de fietstassen, rugzak en fototas.Het eerste stuk weg is de snelweg naar het vliegveld en dan draaien we daarna af naar Longshen. Onderweg veel nieuwbouw projecten terwijl er nog onnoemelijk veel leegstaat. Onderweg konden we nog een parkje bezichtigen maar dat kostte bijna 10 euro en als je met dat slechte weer toch bijna geen foto's kunt maken, bewaren we voor de terugreis.      We gaan nu van de snelweg af maar het wordt niet minder druk en ook niet minder nat. Soms is het even droog maar even daarna plenst het weer volop. Het landschap begint nu te veranderen. Het Karstgebergte maakt nu plaats voor echtere bergen. Voorlopig nog niet te hoog. Maar het is een lekkere temperatuur dus het fietsen gaat vlot. We komen dan ook al snel op ons eerste overnachtingsadres. Tenminste.. Volgens iedereen is dit het dorp Wantian en we liggen nu in een kamer waarvan we ons afvragen of deze wel gereserveer was voor ons. Morgenochtend maar eens kijken.Vanavond lekker gegeten en hopen dat het morgen droog is. Donderdag 17 september Het is droog als we opstaan. Het hotel bleek 40 yuan te kosten voor de overnachting en dat bedrag halen we ook uit de envelop van meneer Ye samen met een briefje van meneer Ye voor de hoteleigenaar dus dat bleek allemaal te kloppen. Een ontbijtje zit er niet in dus gaan we van start op ieder een halve banaan en een kop koffie. Nescafé van ons zelf. In een enkele supermarkt is wel koffie te krijgen maar verder eigenlijk nergens.     We stappen op en Jelle meteen weer af. Rineke had de bui al zien hangen waar Jelle nog optimistisch dacht die waait wel over. Niet dus. Alles weer regendicht verpakt en dan op stap. Het is nog vroeg bijna kwart voor negen en al snel blijkt dat we alle tijd wel eens nodig zouden kunnen zijn. Gisteren was het maar 48 km inplaats van de voorspelde 55 dus als die 7 km verschil er vandaag weer bijkomen dan wordt het 62 km en dat terwijl Jelle het kleinste blad al menigmaal moet gebruiken in de eerste kilometers. De regen valt gelukkig niet al te hard op ons neer maar houdt ons zeg maar fris.     Het landschap verandert ook. We krijgen meer doorkijkjes en we zien de eerste echte terassen verschijnen. Onderweg een koekje en een mandarijn want eettentjes hebben ze hier maar weinig. Maar toch op zo’n 16 km een paar huizen en een zaakje waar we noodlesoep kunnen krijgen. De man heeft maar weinig vertrouwen in zijn eigen hygiene want om de kom waar de soep inkomt gaat eerst een plastic zak. Maar het smaakte prima. Op een tafeltje naast ons lag varkensvlees te koop. Een halve poot en een groot stuk rib. Wij hadden al last van de muggen, laat staan dat vlees.     We gaan verder, althans ware het niet dat Rineke haar voorband kompleet leeg staat. Dus band wisselen. Een klein stukje staalkabel stak door de band heen. Voorwiel eraf, gelukkig de grote sleutel 15 meegenomen want op deze fietsen zitten geen uitvalnaven, nieuwe band erin en verder maar weer. We zitten in een beklimming die in totaal 5 km duurt en bijna boven als de fiets van Jelle moeilijker gaat sturen. 300 meter voor de top is het gebeurt met de pret en moet hij lopen met ook een lekke voorband. Ook een nieuwe band erin en dan begint een afdaling van 8 km. Dat mag dan ook wel. Het is inmiddels flink over 12 en we hebben nog maar 20 km afgelegd. Maar het afdalen gaat lekker, slalommen bij een joekel van een wegversperring door een aardverschuiving, en dan maar weer lekker verder laten zakken. Onderweg naar beneden zien we al verwijzingen naar de Long Ji rijstterrassen maar we kunnen er niet uit opmaken waar die dan zullen zijn. Als we beneden komen weer eterij. Een paar dames wijzen op de weg terug en roepen in koor Long Ji. Dus wij even vragen en dan blijkt dat we op zo’n veertig minuten van onze bestemming te zitten. Kunnen we rustig even wat eten. We krijgen een foldertje met daarop inderdaad Huang Lo duidelijk aangegeven dus gaan we welgemoed op pad. Het is een km of 5, soms gemeen klimmend(is boven de 10%) naar de ticketoffice. We betalen 50 yuan voor onze kaarten en die zijn dan geldig voor het gehele gebied. Dan nog een km of 3 naar ons hotel. Helemaal van hout met allerlei mooie versieringen. Binnen in de eetzaal is het een heksenketel. Er zijn veel vrouwen in klederdracht die Chinese toeristen met een of ander wijntje aan het verwennen zijn. Die drinken daar nogal wat bier bij resultaat enorm kabaal. Ondertussen proberen de dames flink bij te verdienen door kleding en andere spulletjes in hun streekklederdracht te verkopen. Verder verdienen ze nog wat bij door hun haar te laten zien want dat heeft een gemiddelde lengte van een anderhalve meter.      Nadat de dames getrouwd zijn wordt het haar niet meer geknipt maar op een kunstige manier opgestoken en gedragen. Alleen jammer dat we zien dat als de toeristen weg zijn en de dames hun opbrengsten aan het verdelen zijn dan de hoteleigenaar heel wat flinke haarstukken terug krijgt van de dames en deze weer netjes opbergt.     Nog even een ommetje gemaakt en toen rustig gezeten voor het hotel. Een praatje gemaakt met een paar mensen tot de hoteleigenaar mij aan de telefoon wou hebben. Was het de eigenaar van het volgende hotel, waar we morgen naar toe gaan en die vroeg zich af of hij ons niet even op moest halen. Anders moesten we fietsen en dat was ook zo wat. Uitgelegd dat we gingen lopen van hier naar hem waarop hij ons op het hart drukte toch vooral een gids te nemen. Nah, vooruit doen we dat.    

Vrijdag 18 september  

Mr Bakker, "You are in the wrong Hotel"

We gaan op tijd op pad. De zoon van de eigenaar gaat het eerste stuk meelopen blijkt/denken we. We steken het stroompje over en even later in het prijs. We gaan bijna recht omhoog bij de berg op. We hadden ook met een busje gekunt, maar dit is "Echter&quot". We komen ruim een half uur later op de parkeerplaats voor de busjes aan en dan kun je Jelle al wringen. Alhoewel daar is geen wringen meer aan. Het zweet loopt hem van de kuiten naar beneden en zijn kleren zijn dan ook doorweekt, dit tot grote hilariteit van de Chinezen en onze begeleiders. Begeleiders, want onze gids van het begin heeft gezelschap gekregen van een vriendje. We zijn dus nu op stap met TiTi en KoKo.  Door de drukte bij de ingang, veel souvenierstalletjes, op naar de uitzichtpunten. Het pad is hier veel beter begaanbaar en het wordt zelfs leuk. Prachtige uitzichten, schitterende beelden. We lopen dan ook van hoogtepunt naar hoogtepunt.  We gaan langzaam maar zeker dit gebied verlaten en gaan op pad naar Dazai waar we deze nacht zullen slapen. Het wordt een afwisselende tocht, veel op en neer, door rijstvelden en soms door bos. Op enig moment stuiten we op een verkoopster van drinken en die bespreekt met onze gidsen dat een beetje rijst( Mie Fang)) er wel in zal gaan bij ons. Dus wij met de dame mee. Alleen blijkt op enig moment dat alles nog wel gekookt moet worden en dat haar dochter daar eigenlijk ook niet zoveel zin in heeft. Maar we krijgen eten, vegetarisch nog wel, en kunnen daarna verder.  Na 2 uur lopen, in totaal zijn we dan al bijna 7 uur onderweg, komen we aan in Dazai. De jongens brengen ons naar het hotel wat besproken was, we drinken nog wat, waarna zij op huis aangaan en wij gaan douchen.  We hebben net onze kleren aan, Rineke zoekt nog wat plek voor haar wasje, als beneden iemand roept en als Jelle dan uit het raam kijkt staat daar een jongeman die roept "You mr Bakker yes? You are in the wrong hotel" Wat blijkt, onze gidsjes hebben ons bij het verkeerde hotel gedropt en daar naast het geld wat ze van ons kregen ook nog een bedragje opstreken. We hebben alles besproken, onze spullen gepakt en zijn meegegaan naar het afgesproken adres. Terwijl we weggaan komt een van de knapen weer terug om het van het Hotel ten onrechte ontvangen geld terug te geven.  We zitten nu op een prachtige plek met uitzicht op de rijstvelden. Jammer dat het maar voor één nacht is. Morgen weer terug naar het vorige hotel en dan overmorgen maar weer op de fiets dan naar Longshen. 

Zaterdag 19 september

Wandelen van Dazai naar Huanglo

Na het ontbijt nemen we afscheid van de fam Yeubing en gaan op pad Huanglo. Volgens zoon Yeubing is het een half uurtje lopen naar de controlepost bij de gewone weg. Onderweg moeten we nog even aan de kant voor een drietal paardjes die de stenen trappen op komen met zeulen met pakken plavuizen en andere boodschappen voor het dorp en bedenk ik me dat de biertjes die we gisteravond op het terras zaten te drinken ook op die manier naar boven kwamen. Wij nemen ons eigen rugzakje op de nek maar de meeste toeristen laten alles naar beneden brengen door vrouwen met draagmanden en daar zaten koffers bij die ze zelf nauwelijks konden tillen.     Toen we op weg waren naar Huanglo, 2 dagen terug, hebben we kaartjes moeten kopen om het gebied in te mogen, zeg maar toeristenbelasting, en bij elk attractiepunt in het gebied word je nogmaals gecontroleerd. We denken vanaf dat punt in een uurtje of twee terug te lopen naar Huanglo.     We lopen over een goede asfaltweg die flink op en neer gaat. Van de rijstvelden zien we niets meer het is voornamelijk bos en rots met een vrijwel droge rivier naast ons. En na een uurtje of twee zien we nog niets wat op een dorpje lijkt, nu hebben we nog drinken bij ons dus nemen we even een Ice Tea en wat fruit. Uurtje verder pakken we het laatste flesje maar nog geen teken van bewoning. En dan eindelijk een half uur later een paar huisjes waar iemand een koelkast heeft staan en een koelkast betekent drinken te koop. We slaan van alles in, rol koekjes erbij, en gaan door. Jelle is ondertussen al weer totaal doorweekt, tot grote vreugde van alle Chinezen die we passeren.     En dan na ruim vier uur lopen de ingang van het Ping-An rijstveld. Ook daar nog iets gekocht en dan door naar Huanglo, wat dan natuurlijk maar een paar honderd meter verder ligt. Bijna 5 uur hebben we er over gelopen, de voeten doen zeer(lopen tussen de rijstvelden gaat gemakkelijker dan lopen op een hete asfaltweg) maar het was de moeite best waard.     In het hotel worden we met gejuich ontvangen, krijgen thee en gaan douchen. Na het douchen nog een flesje Pie-Djoo voor de vochtbalans en dan is het tijd voor Oma. Oma loert al een paar dagen op Rineke om haar wat "Juwelen" te verkopen na enkele uren is Rineke 10 yuan “armer” en zijn volgens mij zowel Rineke als Oma opgelucht dat ze eruit zijn. Morgen naar Longshen, weer op de fiets.    

 

Zondag 20 september

Ping-An - Longshen

Dit had een apart bericht kunnen worden alleen bleek dat de beloofde 40 km met zwaar afzien in de bergen niet anders was dan 22 km vrij rustige     snelweg. Dus waren wij voor 11en ingecheckt en zitten nu in een supergrote hotelkamer. Bloedjeheet vandaag dat weer wel dus gewandeld op een   overdekte markt en even een siesta gehouden bij de airco.

Maandag 21 september  

Van de rijstvelden naar de Dong minderheden

Wil maar niet licht worden en als Rineke het raam opendoet blijkt waarom. Het regent. Eerst maar even aan de Noodlesoep en dan langzaam de fietsen maar klaar maken. Het regent zelfs zo erg dat we besluiten de regencapes aan te trekken. Het is hartstikke druk op de weg maar we komen vlot op weg. Beroerde weg met diepe kuilen die vol met water staan zodat het behoedzaam fietsen is. Nog niet voorzichtig genoeg want Jelle raakt een fietstas kwijt. Gelukkig geen schade alleen een beetje vies.     We moeten vandaag 68 km volgens schema dus een redelijke trap. Gelukkig wordt de weg buiten de stad snel beter. Onderweg geen landbouw maar volop industrie. Grind baggeren uit de rivier naast ons, hout- en bamboe zagerijen, bedrijvigheid volop. Dus ook volop verkeer maar we hebben en krijgen alle ruimte.     We schieten prima op, ondanks de vele wegversmallingen door kleine aardverschuivingen die de weg telkens wat smaller maken. Op één plek is zo’n rotsblok naar beneden gekomen dat het beton van een hele rijbaan kapot geslagen is.     Net voor Sanjiang even gegeten bij een laten we maar noemen wegrestaurant. Prima eten, 3 schotels, beef met geroergebakken groente, ei met tomaat en gekookte spinazie, voor een bedrag van 16 yuan. De rijst en de thee was gratis.     Het hotel was na enig vragen vlot te vinden en ook daar werden we al verwacht. Zodra wij bij de balie verschenen greep de receptioniste een kamersleutel en legde die op de balie. We werden duidelijk verwacht. Mooie kamer. Later nog even de stad ingelopen en een drumtoren bekeken en beklommen. De toren is in totaal 42 meter en telt 11 verdiepingen. Prachtig bouwwerk, helemaal van hout, wat helemaal met pen en gat verbindingen is in elkaar gezet. Daarna na enig zoeken nog een bhoedistisch klooster gevonden maar dat was al aardig in verval en werd ernstig bedreigd door de ook daar oprukkende nieuwbouw.  Dinsdag 22 september Vandaag gaan we naar Chengyang. Als we uitchecken een verassing. Als een klein duveltje uit een doosje staat daar weer een vriendje van meneer Ye. Even een verandering van plan. Als we terugkomen in Sanjiang dan slapen we niet meer in dit mooie hotel maar verderop in de stad. Door de nationale Chinese vakantie van 1 tot 6 oktober zit dit hotel dan vol. Maar volgens het vriendje van meneer Ye is dat ook een prima hotel en heb ik dan internet: “In the room”     De weg naar Chengyang is vlot gevonden en erg mooi. Nu en dan een klimmetje in een mooie omgeving met ook nog eens lekker weer. Weer een paar Yuans afstaan bij een Ticket Office, bij ons zie je op populaire plaatsen altijd volop patatwagens hier bouwen ze direct een ticketoffice, en dan nog 200 meter naar ons hotel voor de komende 2 nachten. Mooi goed onderhouden houten hotel direct tegen het dorpje aan.     Lekker gewandeld door het dorpje en natuurlijk de grote “Wind en Regen Brug” volop bekeken en bewandeld. Een overdekte brug van 78 meter lang met daarin 5 paviljoens verwerkt waar je kunt zitten en praten. Tenminste dat laatste was ooit de functie van de paviljoenen. Tegenwoordig zijn deze ruimtes in beslaggenomen door verkoopsters van souveniers. Het is een mooi gebiedje van zo’n 8 dorpen die allemaal tegen elkaar aan gebouwd zijn, elk dorp telt zo’n 10 tot 20 huizen dus niet direct erg druk.     Overal ligt rijst te drogen en er is een vriendelijke atmosfeer Nu zitten we op het terras voor ons hotel en genieten van een pilsje. Om ons heen het gekreun van de watermolens die water scheppen uit het riviertje en wat geroezemoes van de mensen die hier wonen. Op de veldjes tegenover ons zijn nog wat mensen aan het werk en verder staat de tijd hier stil.                           

Dinsdag 1 september

Paniek op Schiphol

Remco komt ons om 12:00 uur ophalen om ons naar Groningen te brengen. We nemen daar de trein van vier over één zodat we tegen vier uur op Schiphol zullen zijn. In Groningen is het wel even sjouwen maar ruim op tijd zitten we met de volledige bagage in de trein.   Wat hebben we precies bij ons:   2 fietsen in dozen;   1 overtas waarin we 3 fietstassen en wat losse spullen hebben verpakt;   1 losse fietstas, 1 rugzak, 2 stuurtassen en een fototas. Netjes op tijd komen we op Schiphol aan en daar besluiten we om direct de bagage in te checken zodat we van die zware spullen af zijn. Echter daar krijgen we te horen dat we geen 30 kg bagage vrijdom hebben maar maar 20 kg. Dus hebben we 20 kg teveel en daar mogen we dan 1200 euro voor betalen. Contact gehad met het reisbureau en de balie van de vliegmaatschappij, mailwisseling tussen reisbureau en vliegmaatschappij ter inzage gehad maar het resultaat bleef het zelfde. 20 kg gratis en de rest bijbetalen of zoals de medewerker van de vliegmaatschappij voorstelde, "Zet de fietsen hier in het bagagedepot en koop in China nieuwe". Tot dat laatste hadden we zelf ook al min of meer besloten. We hadden voor ons zelf al bedacht om dan in China iets te huren of anders meer met het openbaar vervoer te gaan. Ons reisbureau kwam met de definitieve oplossing. Als jullie aankomen gaat de lokale agent met jullie op stap en die koopt voor jullie nieuwe fietsen. Na anderhalve dag in de lucht en op vliegvelden rondgehangen te hebben zijn we gisteravond om half één in Guilin aangekomen. We werden netjes opgewacht en in een grote rode VW Santana, Siemen Pommel kan hier zijn hart ophalen, wat hier zo'n beetje de plaatselijke taxi auto is, naar ons hotel gebracht en om 2 uur lagen we in ons bed.   Donderdag 3 september Net op tijd opgestaan en haastig naar beneden om met de lokale gids afspraken te maken en op zoek te gaan naar fietsen. De uitleg over de fietsroutes en te bezoeken hotels, guesthouses en de homestay doet ons vermoeden dat we onderweg nog wel voor behoorlijke verassingen zullen komen te staan. Maar we hebben 2 telefoonnummers die we volop mogen bellen dus geen enkel probleem verzekert de gids ons, daarbij wel weer in een schaterend lachen uit te barsten.  Dan met een taxi naar een fietsenzaak. Giant, staat er op 2 pilaren die de ingang markeren en als we naar binnengaan merken we dat het ook een "Gigantische" zaak is. Van kinderfiets tot racefiets, mountainbike of stadsfiets het staat er allemaal en dan ook nog in hele grote aantallen. Wij hebben nu elk een Giant Hunter mountainbike met 21 versnellingen tot onze beschikking. Er zijn bidonhouders opgezet we hebben een pomp en reserve banden gekregen, ze wilden zelfs nog reserve gereedschap voor ons kopen.   Tevreden met de oplossing? Ja hoor. We denken dat we ons hier de komende weken prima mee gaan redden. We hebben tenslotte al ervaring. Want alweer schaterend van het lachen werd ons verteld dat we zelf wel terug konden fietsen naar het hotel, "Rechtsaf en dan na 400 meter op de ronde linksaf tot aan ons hotel". Een handje en weg was onze gids. We hebben het gevonden, ons aan weten te passen aan het Chineese rijgedrag en dorsten het zelfs aan om de stad Guilin verder te gaan verkennen. Het is hier een heksenketel, maar daarover later meer.   Vrijdag 4 september  We hebben het aan tijd vanmorgen. Het is al over tienen als we op pad gaan voor ontbijt en een bezoek aan de Reed Flute Cave, zeg maar de Rietfluitersgrot, willen brengen. Voor ontbijt hebben we vanmorgen, soep(water met een paar groene sliertjes waarvan Jelle dacht dat het was om je vingers in schoon te maken en dus ook prompt deed) vermoedelijk konijn, Tofu, boontjes met pepers en wat onbestendige groente met daarbij een flinke bak rijst. Brood hebben we hier nog niet gezien.   Daarna verder door de stad, Eerst een km of 5 over de Zhongshan Road, de hoofdstraat van Guilin. Eerst 4-baans het laatste stuk zelfs 6-baans. We fietsen naast de auto's met om ons heen zwermen van scooters. Kennen wij nu de opkomst van de E-bike in Nederland hier zijn ruim 90% van de scooters electrisch. En als er nu géén claxon opgezeten had dan hoorde je ze niet..... Iedereen rijdt erg rustig zonder zich overigens om de verkeersregels te bekommeren. Een stoplicht negeer je zoveel mogelijk helemaal als jezelf vindt dat je er best nog langs kunt.   Wij vinden de goede afslag en rijden langs een stuk rivier met nu meer groen en wat parken. Het wordt weer wat drukker en opeens zegt Rineke "Een spoorbaan moeten we daarover daar heb je niets van gezegd?" Kaart erbij en wat eerst een logische voortgang leek bleek dus nu falikant mis te zijn. Keren en via een tussendoortje terug naar de route. Iets over twaalf bereiken we het park, waar we al opgewacht worden door twee vriendelijke maar zeer aanhoudende dames. Wij hebben het geluk dat zij toevallig voor ons nog wat "Postcards en Nice Books" of een "Nice Flute" over hebben die we nog mogen kopen. De ontzetting is groot als we niet op dat mooie bod ingaan.   De grot is mooi maar je moet wel een beetje in de buurt van gidsen blijven omdat de verlichting weer uitgaat zodra de gids weer gaat lopen. Het zijn allemaal ruimtes die met gekleurde tl-verlichting wordt verlicht en daardoor iets sprookjesachtigs krijgen. Bij elke nieuwe plek zien we de Chinezen elkaar op de foto zetten. De heren nemen de meest stoere poses aan en de dames staan strak rechtop, waarbij de jongeren veelal ook nog een V-teken erbij maken met hun vingers. Dat wij foto's maken van de grot en zijn formaties zonder elkaar op de foto te zetten snappen ze dus ook werkelijk niet. Vreemde lui die buitenlanders.   We (Jelle) besluiten geen gebruik te maken van de mogelijkheid om de top van de heuvel te gaan beklimmen maar gaan weer naar Guilin we moeten tenslotte ook nog een beetje lunchen. In Guilin is het even zoeken maar we vinden een leuke eettent in het centrum. De fietsen op slot en naar binnen. Dan begint de slapstick. Overal hebben we binnen de kortste keren te eten maar hier loopt het uit de hand. We wijzen iets van vlees aan en Rineke laat haar briefje zien waar de Chinese tekens voor rijst op staan. Binnen de kortste keren wordt de hele zaak erbij betrokken, de bediening wijst bij andere gasten op de borden om te vragen of we dat misschien willen hebben, het wordt een heksenketel. Een Chineese die Engels spreekt brengt redding. Ze vraagt wat we willen hebben, vertelt dat aan de bediening en binnen de kortste keren is iedereen weer rustig en hebben wij te eten.

Zaterdag 5 september

Guilin - Cao Ping 

Na het ontbijt eerst wat spullen opgeslagen. De stuurtassen kunnen we niet kwijt op onze fietsen dus blijven die met de fietsschoenen achter. Of we omgereden hebben weten we niet maar pas na 15 km zijn we pas echt de stad uit. We rijden langs een enorm nieuwbouwproject waar hele wijken de grond uitgestampt worden. Een brede 4-baansweg met volop ruimte voor de fietsers. Het is rustig op de weg. Na nog een km of 5 op deze weg moeten we afslaan naar Daxu. Voor en achter geen verkeer dus de afslag in en meteen volop in een heksenketel. De weg is smal, meest steenslag en vol kuilen. Nu komt de voorvorkvering goed van pas, die hadden we op onze eigen fietsen niet gehad. Iedereen toetert volop en erger passeert ook volop. Alle rust die er in Guilin heerste in het verkeer is hier geheel verdwenen. Na een aantal km wordt de weg iets beter maar het blijft druk tot aan Daxu. Cao Ping staat zelfs op de borden, nog 17 km te gaan. Eerst nog wat ravioli gegeten en dan weer verder naar Cao Ping.     We rijden rustig het dorp door op zoek naar het Guesthouse als er uit een steeg iemand komt aanrennen die ons luid aanroept en vraagt mee te gaan. Hij heeft slaapplaats!!! Alleen wordt hij erg somber als hij het adres ziet waar we heen willen. Moedeloos gebaart hij ons door te rijden naar verderop in de straat. En na hulp van een voorbijgangster vinden we ons onderkomen dan ook al vrij gemakkelijk. De baas van het spul weet niet hoe snel hij moet helpen met onze fietsen en bagage. Het is netjes en de mensen willen van alles doen om het ons naar de zin te maken. Alleen dat Chinees dat is nog wel eens moeilijk te begrijpen en andersom geld dat natuurlijk ook…. Denken we afspraken gemaakt te hebben voor het ontbijt denken ze hier dat wij vanavond aan dat visje gaan beginnen. Dat was maar goed ook want we merkten tijdens een een loopje door het dorp, dat alles al zo’n beetje gesloten is. Zondag 6 september Vandaag gaan we naar Xingping. Een etappe van bijna 40 km, tenminste als we niets verkeerd rijden. Vannacht slecht geslapen. De airco maakte een hels kabaal en buiten deden de honden daar niet voor onder. Vanmorgen even snel iets ontbeten en toen op pad.   We hadden nogal wat passages met duistere Chinese omschrijvingen waar we langs moesten. Wat te denken van Pen Holder Peak. Wave Stone, Lion Accending The Five Finger Hill, Glove Hill, Fish Tail Peak. De rest zullen we jullie besparen. Was het in het begin nog redelijk fris dat sloeg al snel om en werdt het weer als alle dagen heet.  Het was zaak zo weinig mogelijk te bewegen, zoveel mogelijk krachten te sparen. De fietsen hielden zich vandaag prima. Geen enkel slecht schakelmoment, geen last van de vering. Net als de bagage we voelden het bijna niet. Tegen half twaalf waren we al in Xingping. Daar werden we bij een kade net voor het dorp gedropt en zat onze boottocht op de Li-rivier er al weer op. Authentiek, Chinees hotel (tenminste lijkt ons), met leuk uitzicht op de hoofdstraat waar we gezellig rondgelopen hebben. Iets gegeten, heerlijke noodlesoep, daartoe uitgenodigd door een jongeman die luidkeels riep van “Come In, good food and cheap”” Nu hij had gelijk want voor 5 yuan hadden wij een geweldige soep. Een beetje fruit en wat water gekocht en natuurlijk weer een paar babies bewonderd. Het maakt niet uit waar we zijn maar zodra Pa of Ma, maar vooral Opa en Oma die een baby bij zich hebben ons zien komen ze het wurm laten bewonderen. Wordt de kleine aangemoedigd om naar ons te zwaaien en dat doen die lieve kindjes dan ook nog. Krijgen ze van Jelle een aai over het wangetje en ze (Opa/Oma/Ouder) zijn de koning te rijk.

Maandag 7 september

Na de zware etappe van gisteren vandaag weer het echte werk. Wekkertje gezet en mooi op tijd op weg. De weg is goed te vinden en is goed onderhouden en we schieten dus ook vlot op. In Fuli komen we op een grotere weg

met brede zijstroken waarop we gemakkelijk uit de voeten kunnen. Enigst obstakel vormt een tunnel, geheel onverlicht en waarin ongeveer op de helft iets stilstaat. Toch maar afgestapt en over een soort voetpad naar de

andere kant gelopen. Het was nogal smal dus mijn zijvakje van de fietstas is beschadigd en Rineke haar shirt en arm waren wel erg vuil nadat ze even tegen de muur gekomen was.    Het is nog hartstikke vroeg als we

Yangshuo binnen rijden. We passeren de Li-rivier en draaien zo het centrum in. Het is dan ongeveer 11 uur. Voor eten is het ons nog even te vroeg dus gaan we eerst proberen onze slaapplaats voor vannacht te vinden. Een

aardige mevrouw wijst globaal aan waar we heen moeten. Even daarna zien we herkenningspunten op het kaartje wat we van het internet gehaald hebben en wat ons bij de “Giggling Tree” moet brengen. Maar ergens gaat het

dan fout. We rijden volgens de route op het kaartje maar komen helemaal aan de verkeerde kant van de stad uit en laten ze daar nu helemaal niet weten welke dorpjes er aan de andere kant van de stad liggen…..   Een aantal

malen heen en weer en dan eerst maar even eten bij een restaurantje. Daar binnen aan de muur hangt een grote kaart van Yangshuo en omgeving en daar staat ook het plekje op waar wij heen willen. Wij dat aanwijzen en na

wat heen en weer gepraat, nou ja meer gehanden en gevoetend, krijgen we van hen een alternatieve route. Qua eten brachten we het er trouwens slecht af. Ze lachen zich slap om de manier waarop wij de stokjes beet houden

en krijgen zelfs prikkers aangeboden omdat dat misschien gemakkelijker voor ons is.    De route die zij ons vertelden is werkelijk prima. Eerst nog even langs wat attracties en dan langs een riviertje over een mooi betonpad.

Langs enkele luxe Resorts in aanbouw, waar niet op wat geld gekeken werd voor de aanleg, en door een prachtig stukje natuur. En dan voor het eerst dat we in China zijn terwijl we een paar foto’s nemen vernemen we het. Er

valt een grote drup. Eerst maar een paar, het twijfelt dus wij weer op de fiets. Maar zoals iedereen nu al wel begrijpt, het word afstappen regenhoezen over de bagage, de poncho’s over de fototas en rugzak en ……. Nee we

gaan even niet verder, het komt werkelijk met bakken uit de lucht. We schuilen een minuut of 10 en als het minder gaat regenen gaan we door om na 200 meter bijna de afslag naar de “Giggling Tree” te missen. Een Chinees

die staat te schuilen roept ons toe en wijst op de borden.  Even over twee rijden we dan, inmiddels totaal doorweekt, het terrein op.

De "Gigling Tree" is een Hostel wat gerund wordt door een Nederlands stel. Goede lokatie om Yangshuo te bezoeken. Dinsdag 8 september  We maken er een rustige dag van. We gaan op zoek naar de “Dragon Bridge” een oude pittoreske brug die op een km of 10 van het Hostel ligt. We fietsen van het terrein af en vragen even bij een paar dames, “Nee dames, we gaan niet op een Bamboo vlot, welke kant het uit is. Keurig netjes de weg gewezen en op pad. Mooie rustige weg die op enig moment overgaat in een onverharde weg. Even een paar foto’s maken, hé die aardige mevrouw gaat die kant ook op, en weer verder. Weer een paar foto’s en ongevraagd geeft diezelfde aardige mevrouw die daar net toevallig ook weer in de buurt was weer een hint, ”Daarlangs is het mooier”.  Als ze ons terugroept als we op een driesprong een naar haar zin verkeerde kant uit rijden weten we genoeg. Die wil ons straks op het vlot hebben. Ze gaat ons voor, vergenoeg dat ze niet hinderlijk aanwezig is maar ook weer niet zo ver dat ze ons niet uit het oog verliest, en het gaat over werkelijk schitterende paadjes. Door mooie rijstvelden, langs fruit plantages, velden met veel verschillende groenten we hebben werkelijk genoten. Bij de Dragon Bridge probeert ze het nog een laatste maal; “Of we toch niet op een bamboevlo terug willen varen”. De fietsen kunnen achterop dus dat is geen argument. Ik besluit haar te vragen ons te begeleiden langs de andere kant van de rivier en daar gaat ze dan ook akkoord mee. Eerst even wat plaatjes schieten voor het plakboek terwijl zij even naar huis belt dat het wat later wordt. Thuis is niet blij, ze moet wel wat uitleggen. De tas weer vol met drinken en daar gaan we weer. Niet net zo mooi als heen maar blij dat we het gedaan hebben. Opeens stoppen en dan moet het kaartje er weer bij komen. We kunnen dus verderop maar daar moeten we met een veerpontje over en dat zijn afzetters. We kunnen beter afslaan en dan over een vaste brug en dan aan de andere kant weer doorgaan. Nou ja, als zij dat zegt dan doen wij dat, wij doen tenslotte altijd wat anderen ons zeggen…     Aan de ander kant van de brug is het werkelijk een heksenketel. Ik was nog een paar foto’s aan het maken terwijl onze gids Rineke op een goed lunchplekje attent maakte. Ach tegen eten zeggen wij nooit geen nee. Onze gids vindt 30 yuan voldoende voor haar diensten, rekent daarna nog even af in het restaurant, en gaat naar huis. Niet trouwens nadat ze er met de ongevraagde hulp van andere gasten voor gezorgd heeft dat wij eten naar onze smaak kregen. Ieder zit weer druk te wijzen dat wat wij hebben is erg lekker. Weer geweldige schik om het briefje van Rineke met daarop de Chineese gerechten. Het wordt kip met een soort van spinazie. Dat het kip is dat is duidelijk, dat is duidelijk te zien aan de complete poten die er tussen liggen op de schotel en na even prikken, we eten tenslotte van het bord waarop alles is opgediend, blijkt dat het een haantje is geweest. Er komt tenslotte een halve kop met een grote hanekam voorbij. Die hebben we maar laten liggen net als de poten maar de rest hebben we ons goed laten smaken. Alles daarbij weggespoeld met de thee uit de 2-literfles die je standaard op je tafeltje gezet krijgt. Ploffen doen we niet, dat krijg je niet voor elkaar als je met stokjes eet, maar we hebben plezierig gegeten. Dan weer op de fietsjes, trouwens vandaag blij dat we onze eigen niet bij ons hadden, want die hadden behoorlijk te lijden gehad zo slecht waren de paden soms wel, en weer terug naar ons verblijf. Een mooie plek waar je relaxed kunt verblijven en dat doen we de rest van de dag dan ook. Morgen Moonhill en een kookcursus.

Woensdag 9 september 

"No Smoke, No Cooking"

Na het ontbijt gaan we via Moonhill, een grote Karstberg met een grote opening erin in de vorm van een maan, naar Yuangshuo om daar wat geld te pinnen en alvast een beetje de route te verkennen voor als we morgen vertrekken. Een bank met pinautomaat is redelijk snel gevonden evenals het punt waar we de eerste dag verkeerd zijn gereden. Alleen pinnen is niet zo gemakkelijk. Ik krijg keurige Engelse teksten op het scherm en handel daar netjes naar. Alleen eindigt het de hele tijd met de mededeling dat de pincode verkeerd is. Net als ik denk dat ik langzaam maar zeker gek begin te worden word ik gestoord door een dame van de bank die me wegstuurt met de mededeling dat het alleen een bank voor Chinese mensen is. 700 meter verderop zit de Bank of China en daar lukt het dus wel na wat hulp van een employe.  Geld hebben we dus kunnen we nu verder de goede weg opzoeken en dat blijkt vrij eenvoudig te zijn als je maar niet te ver na gaat denken. Een mooie rustige weg die ons zonder veel problemen brengt waar we willen zijn. Eerst maar even douchen en dan wachten we rustig op het busje wat ons komt halen voor de kookcursus. We zijn voorlopig met zijn drieen en de chauffeur scheurt ons naar Yuangshuo. Daar worden we gedropt met de mededeling 2 minuten wachten en er komt iemand. Nou dat klopt ook hoor. Onze kooklerares verschijnt met nog 2 deelnemers en dan gaan 2 Fransen die in Engeland wonen, 1 Duitser en 2 Nederlanders de markt op om inkopen te doen voor het eten wat we gaan bereiden. De markt is een overdekte ruimte van zo’n 50 bij 60 meter in een tweetal ruimtes ingedeeld.      Kopen hoeven we zelf niets we kijken ons alleen maar de ogen uit. We lopen eerst langs de verse vis en dan bedoelen we ook vers. Alles zwemt gewoon rond in tobbes die met stromend water en luchtblokjes fris gehouden worden. We passeren de slakken, de padden, allemaal apart in netjes verpakt, en komen dan bij de groente uit. Even een vrolijker gezicht. Veel dingen kennen wij ook, sommige zijn nieuw voor ons. Het zijn allemaal kleine kraampjes waar een koopman of vrouw zijn waren aanprijst. Alhoewel velen ook gewoon liggen te wachten tot iemand de moeite neemt iets van zijn waren te bekijken.     Verderop begint het serieuzere werk, het begint met kippen, eenden zien we, konjjnen zijn er bij, zelfs honden zien we in hokjes maar volgens de juf worden die alleen maar verkocht als pup voor thuis. We passeren de versvlees afdeling om bij een tweede visafdeling een grote vis voor het avondeten te kopen.     Wij naar buiten en met het busje naar de leslokatie. Het is een grote ruimte waar zo’n 10 mensen tegelijk les kunnen krijgen. Grote branders met dito wokken staan al op ons te wachten. Het eten waar we mee aan de slag gaan is al gedeeltelijk voorbereid zodat we meteen aan de slag kunnen. Het moest alleen wel gedeeltelijk in het duister want door een geweldige bui met onweer hebben we maar weinig licht meer. We snijden het, kneuzen het, en maken zo langzaam maar zeker een hele voorraad waar we mee aan de slag kunnen.      Dan komt het grote moment, de branders mogen aan. Dan komt het grote advies van de avond; “No smoke, no Cooking”. Dus de pan goed heet, een beetje olie en wokken maar. Het resultaat was geweldig. Met zo nu en dan een beetje hulp krijgen we zelfs smakelijk eten op tafel. Een prima middag en avond. Gelukkig hebben we de recepten meegekregen.

Donderdag 10 september

Naar Heobashan

Zeven uur, de wekker loopt af. Alleen zijn wij nog niet zo te porren. We doen ons best maar het duurt allemaal langer dan we dachten. Tegen negen uur gaan we op pad voor de fietstocht naar Heboshan. In Yuangshuo begint het grote zoeken weer. Niemand die het weet of kan of wil zeggen, We kunnen omfietsen langs een route die we al eerder fietsten, of nog beter een gids nemen. Via het VVV komen we op weg alleen waarschuwt de man wel, ”Het is allemaal Dirtroad”.      We vinden al snel de goede weg en zijn blij verrast te merken dat het een goede betonweg is. Het fietst dan ook plezierig. Maar als je de Karstbergen te dicht bij elkaar hebt staan gaat de weg die je volgt toch ook mee omhoog en al spoedig zien we dan ook driehoekige bordjes waarvan de helft zwart geschilderd is en waarin een gele pijl omhoog wijst. Er waren er ook waarbij de pijl naar beneden wees maar die waren in de minderheid en kwamen pas veel later.     Na een 17 km fietsen komen we bij een driesprong waar we volgens alle kaarten en borden rechtsaf moeten slaan en dat doen we dan ook. Waar is het fout gegaan, we weten het niet maar de verharde weg houdt op en gaat over in een onverharde weg met wanstaltige losse keien over het hele pad gestrooid. We gaan van links naar rechts om maar zoveel mogelijk vaste grond onder de banden te houden en zo nu en dan van de fiets omdat het niet meer te betrappen is.      We stoppen nu wel iets vaker, drinken werkelijk liters water en Ice Tea en proberen te blijven eten. Blijven op de kaart naar aanknopingspunten zoeken maar begrijpen, als we de Li-rivier zo’n 400 meter onders ons zien stromen, dat we toch op een verkeerde weg tercht gekomen zijn. Mensen die we vragen blijven echter gewoon zeggen dat we nog steeds door moeten fietsen dus doen we, andere opties waren er ook niet, dat ook maar.      Bij weer een twijfelpunt stuurt iemand ons een stukje terug en wijst naar beneden. Daarheen. Rineke voorop en die krijgt ineens een geweldige ontvangst. Voor ons staat een oud krom omaatje met een waaier druk naar ons te zwaaien. Hierheen gebaart ze en roept daarbij het hele erf tot leven. Zelden een hoteleigenaar zo blij gezien als zijn gasten aankwamen. We krijgen een dikke duim omhoog helemaal als hij doorkrijgt waar we vandaan gekomen zijn. Hij laat ons de kamer zien en begint onderwijl te bellen met onze reisagent hier. Daarna volgt een stukje telefoon oversteken. Meneer Yi vraagt wat wij nog nodig zijn aan eten en drinken, wij vertellen dat en dan vertelt meneer Yi weer aan de hoteleigenaar wat wij gezegd hebben.     We maken nog een klein ommetje door het dorp en gaan dan stil genieten van de rust van dorpje, de boeren die met hun vee thuis komen en de ondergaande zon hier in het Karstgebergte. Er volgt een weldadige stilte over het dorp en zijn wij blij dat we hierheen gekomen zijn.     Ineens is het gebeurt met de rust. Er wordt naar ons geroepen en beneden staat de vrouw van de eigenaar al druk met de hand naar de mond te gebaren. Wij rap naar beneden want een beetje eten zijn we onderhand wel aan toe. We krijgen les in de naam van de opgediende gerechten. Fei Ta, roerei, Nong Joh, rundvlees met gember, alleen de naam van de Chinese kool is niet blijven hangen.     Terwijl wij bijna klaar zijn stroomt de rest van de familie binnen, de oude overoma, die ons opwachtte en waar we een kopje thee mee gedronken hadden, opa en oma, volgens ons de eigenaren, in ieder geval hun zoon met zijn vrouw en hun twee kinderen. Verder nog twee jongens en een meisje maar hun band liet zich wat moeilijk raden. Allemaal om een grote tafel en toen iedereen zat ging het los. Mensen wat kan zo’n groepje mensen een hoop lawaai produceren.     Wij laten hun alleen en gaan naar boven, nagenieten van een geweldige dag.    

Vrijdag 11 september  

Het is half acht als we ons maar weer aantrekken voor de terugreis naar de Giggling Tree. Mevrouw komt vragen wat we lusten en stelt Noodlesoep voor, tenminste ze houdt een pakje met Noodles omhoog en als wij

instemmend knikken kijkt zij tevreden. Daarna een graai in de koelkast en er komen 2 eieren tevoorschijn en als wij weer knikken verdwijnt ze in de keuken. Een keuken trouwens waarin alles aanwezig is. In een bijruimte heeft

ze 3 grote kookpotten die op hout worden gestookt en die ook de hele tijd in gebruik zijn. Iin de keuken zelf een groot aanrecht met daarbij alle apparatuur die je maar zou willen met zelfs een super afzuigkap. Ook op de tafels

staan warmhoudplaatjes dacht ik, maar dat bleken inductie kookplaten te zijn. 

We nemen na het ontbijt afscheid van de mensen, met een extra hartelijk woord voor oma die al weer druk in de weer was met een veger om maar niets te missen en gaan weer op pad. Nu even niet infietsen op een mooie betonweg maar door waar we gister mee geeindigd zijn, Dirtroad!  Er is maar 1 weg dus mis rijden kan eigenlijk niet maar we vragen het zo nu en dan toch maar even. Het bleek ook dat we toch nog wat hoger kunnen en we zwoegen ons dan ook maar vrolijk verder. Met een paar korte stops erbij doen we ruim 2 uur over 12 km. Maar na 14 km is het leed voorbij en komen we aan in Pu Tao. Vanwaar we de snelweg nemen naar Yuangshuo, de laatste 5 km is dit touwens een tolweg, een Expresway, maar fietsers hoeven niet te betalen die rijden gewoon door. De weg is trouwens ook niets anders er staan alleen een paar tolpoortjes.  Even na eenen rijden we bij de Giggling Tree het terrein weer op met iets meer dan 40 km op de teller. Nog iets geleerd vandaag? Ja, vooral Jelle moet er aan denken dat hij regelmatig iets van extra energie binnenkrijgt. Gister had hij zijn bidon bijgevuld met Ice Tea en daar kwam dan regelmatig iets van water door maar door de suikers die er toch wel inzaten ging het fietsen gemakkelijker. Vandaag kwam na 3 flessen water het goede gevoel ook ineens weer terug na een flesje Ice Tea. Maar onthouden voor de komende dagen Zaterdag 12 september  Vandaag gaan we op pad naar Gong Cheng. Na het ontbijt nemen we afscheid van de mensen van de Giggling Tree, krijgen van Karst en Paulien nog wat hartelijke tips mee en dan op zoek naar de juiste weg. Het eerste stuk lukt nog wel maar in Yuangshuo wordt het weer zoeken. We hebben dan ook al 10 km op de teller staan als we Yuangshuo uit zijn. We hebben een goede weg en we schieten dan ook vlot op. Om een uur of 12 een kop noodlesoep en dan nog een 20 km. Was de weg in het begin vlak de laatste 20 km begint aardig te stijgen en zo nu en dan moet ik terug naar het kleinste voorblad.  Het loopt tegen half drie als we Gong Cheng binnen rijden, Het hotel is even zoeken maar ineens zien we het. Het is overduidelijk het hotel alleen waar is de ingang. Na een paar keer vragen worden we naar een soort binnenplaats gestuurd en dan blijkt dat de Tam Tam alweer gewerkt heeft. Een bewaker heeft een westerling op een fiets gespot, roept ergens naar binnen, "Ze zijn er" en haastig komt een receptioniste naar buiten, driftig gebarend hier moet je zijn. Maar dan komt voor haar het moeilijkste, ze moet om paspoorten en borggeld vragen. Zo nu en dan spiekt ze schijnbaar wat en als het even niet lukt krijg ik het spiekbriefje te lezen en daar staat keurig op Fam Bakker, Passports en een telefoonnummer allemaal keurig achtergelaten door onze agent meneer Yi. Volgens ons hebben ze gelijk gebeld dat we binnen waren.  Douchen, omkleden en toen hebben we nog twee mooie tempels bekeken. Beneden op het plein voor het hotel is het hardstiike druk met mensen die aan het gymnastieken zijn en kinderen voor wie er een zoort kinderkermis is. Nu liggen de oudjes op bed, de ene tikt een stukje en de andere puzzelt. Trouwens gegeten in een leuk zaakje waar ze zelfs Franse Frietjes hadden………. 

Zondag 13 september

We hebben beroerd geslapen en de was was ook al niet droog. Hé bah. De airco maakte meer lawaai dan dat hij werkte nu ja zijn we in ieder geval mooi op tijd beneden. Dan de hamvraag "Waar is het ontbijt" en ondanks een

belofte aan meneer Yi dat dat er zou zijn worden we vrolijk de weg opgestuurd,"Kijk maar even links en rechts er is genoeg", nu ja deze dame sprak in ieder geval een beetje Engels. We vinden een paar broodjes en een paar

stukken koek en dat moet het maar even doen. Kwart voor negen fietsen we weer richting Yuangshuo. Langs dezelfde weg van gisteren dus dat scheelt een hoop vragen. Het is hier nog onverminderd bloedheet, het zou koeler

worden maar daar werken we nog maar weinig van. We hebben nu twee regenbuien van een paar minuten meegemaakt en dat was het dan wel. 

We slapen nu in het Li River Hotel in Yuangshuo. Mooie plek, goede bedden en een goed werkende airco. Even wezen wandelen in Weststreet, een soort van super boulevard net als je ze in Turkije en aan de Costa's vindt met zeer aanhoudende verkoopsters. Nee kun je rustig zeggen en dan weglopen maar je bent de dame maar zo niet kwijt. Snel prijzen noterend op een briefje lopen ze mee en dan keldert de prijs al snel met meer dan de helft. Eerst maar even wat water naar de kamer brengen en dan straks nog maar eens de drukte en de hitte in nog even wat eten scoren.  Morgen gaan we op weg naar Guilin. 

Maandag 14 september

Een rechte weg

Dan stap je het hotel uit, gaat linksaf naar de Hoofdstraat, daar ga je rechtsaf en dan fiets je 65 km rechtuit tot Rineke zegt "kijk we zijn er". 

In de bagage 8 enveloppen met geld om diverse hotels mee te betalen. De agent heeft voor ons besproken en prijzen bedongen alleen betalen moet kontant. Hebben we al een keer gedaan werkt goed. 

Woensdag 16 september 

Op naar de rijstvelden in natte omstandigheden

Het regent....... PIJPESTELEN. Eerst maar even aan de soep. Noodlesoep, kun je daar op fietsen vroeg iemand zich af. Denk aan een bord vol spaghetti of bami en dan dus een flinke portie, daar gooi je wat fijne boontjes, bieslook, dunne reepjes ei, of gehakte pepers over en dan tot slot een flinke schep bouillon. Dat krijg je dan in een flinke diepe roestvrijstalen kom en dan eet je dat met je stokjes op. Wij doen dat in ongeveer 20 minuten maar de meeste Chinezen kunnen en doen het binnen een minuut of 5.     Het regent nog steeds dus gebruiken we toch maar de regenhoezen voor de fietstassen, rugzak en fototas.Het eerste stuk weg is de snelweg naar het vliegveld en dan draaien we daarna af naar Longshen. Onderweg veel nieuwbouw projecten terwijl er nog onnoemelijk veel leegstaat. Onderweg konden we nog een parkje bezichtigen maar dat kostte bijna 10 euro en als je met dat slechte weer toch bijna geen foto's kunt maken, bewaren we voor de terugreis.      We gaan nu van de snelweg af maar het wordt niet minder druk en ook niet minder nat. Soms is het even droog maar even daarna plenst het weer volop. Het landschap begint nu te veranderen. Het Karstgebergte maakt nu plaats voor echtere bergen. Voorlopig nog niet te hoog. Maar het is een lekkere temperatuur dus het fietsen gaat vlot. We komen dan ook al snel op ons eerste overnachtingsadres. Tenminste.. Volgens iedereen is dit het dorp Wantian en we liggen nu in een kamer waarvan we ons afvragen of deze wel gereserveer was voor ons. Morgenochtend maar eens kijken.Vanavond lekker gegeten en hopen dat het morgen droog is. Donderdag 17 september Het is droog als we opstaan. Het hotel bleek 40 yuan te kosten voor de overnachting en dat bedrag halen we ook uit de envelop van meneer Ye samen met een briefje van meneer Ye voor de hoteleigenaar dus dat bleek allemaal te kloppen. Een ontbijtje zit er niet in dus gaan we van start op ieder een halve banaan en een kop koffie. Nescafé van ons zelf. In een enkele supermarkt is wel koffie te krijgen maar verder eigenlijk nergens.     We stappen op en Jelle meteen weer af. Rineke had de bui al zien hangen waar Jelle nog optimistisch dacht die waait wel over. Niet dus. Alles weer regendicht verpakt en dan op stap. Het is nog vroeg bijna kwart voor negen en al snel blijkt dat we alle tijd wel eens nodig zouden kunnen zijn. Gisteren was het maar 48 km inplaats van de voorspelde 55 dus als die 7 km verschil er vandaag weer bijkomen dan wordt het 62 km en dat terwijl Jelle het kleinste blad al menigmaal moet gebruiken in de eerste kilometers. De regen valt gelukkig niet al te hard op ons neer maar houdt ons zeg maar fris.     Het landschap verandert ook. We krijgen meer doorkijkjes en we zien de eerste echte terassen verschijnen. Onderweg een koekje en een mandarijn want eettentjes hebben ze hier maar weinig. Maar toch op zo’n 16 km een paar huizen en een zaakje waar we noodlesoep kunnen krijgen. De man heeft maar weinig vertrouwen in zijn eigen hygiene want om de kom waar de soep inkomt gaat eerst een plastic zak. Maar het smaakte prima. Op een tafeltje naast ons lag varkensvlees te koop. Een halve poot en een groot stuk rib. Wij hadden al last van de muggen, laat staan dat vlees.     We gaan verder, althans ware het niet dat Rineke haar voorband kompleet leeg staat. Dus band wisselen. Een klein stukje staalkabel stak door de band heen. Voorwiel eraf, gelukkig de grote sleutel 15 meegenomen want op deze fietsen zitten geen uitvalnaven, nieuwe band erin en verder maar weer. We zitten in een beklimming die in totaal 5 km duurt en bijna boven als de fiets van Jelle moeilijker gaat sturen. 300 meter voor de top is het gebeurt met de pret en moet hij lopen met ook een lekke voorband. Ook een nieuwe band erin en dan begint een afdaling van 8 km. Dat mag dan ook wel. Het is inmiddels flink over 12 en we hebben nog maar 20 km afgelegd. Maar het afdalen gaat lekker, slalommen bij een joekel van een wegversperring door een aardverschuiving, en dan maar weer lekker verder laten zakken. Onderweg naar beneden zien we al verwijzingen naar de Long Ji rijstterrassen maar we kunnen er niet uit opmaken waar die dan zullen zijn. Als we beneden komen weer eterij. Een paar dames wijzen op de weg terug en roepen in koor Long Ji. Dus wij even vragen en dan blijkt dat we op zo’n veertig minuten van onze bestemming te zitten. Kunnen we rustig even wat eten. We krijgen een foldertje met daarop inderdaad Huang Lo duidelijk aangegeven dus gaan we welgemoed op pad. Het is een km of 5, soms gemeen klimmend(is boven de 10%) naar de ticketoffice. We betalen 50 yuan voor onze kaarten en die zijn dan geldig voor het gehele gebied. Dan nog een km of 3 naar ons hotel. Helemaal van hout met allerlei mooie versieringen. Binnen in de eetzaal is het een heksenketel. Er zijn veel vrouwen in klederdracht die Chinese toeristen met een of ander wijntje aan het verwennen zijn. Die drinken daar nogal wat bier bij resultaat enorm kabaal. Ondertussen proberen de dames flink bij te verdienen door kleding en andere spulletjes in hun streekklederdracht te verkopen. Verder verdienen ze nog wat bij door hun haar te laten zien want dat heeft een gemiddelde lengte van een anderhalve meter.      Nadat de dames getrouwd zijn wordt het haar niet meer geknipt maar op een kunstige manier opgestoken en gedragen. Alleen jammer dat we zien dat als de toeristen weg zijn en de dames hun opbrengsten aan het verdelen zijn dan de hoteleigenaar heel wat flinke haarstukken terug krijgt van de dames en deze weer netjes opbergt.     Nog even een ommetje gemaakt en toen rustig gezeten voor het hotel. Een praatje gemaakt met een paar mensen tot de hoteleigenaar mij aan de telefoon wou hebben. Was het de eigenaar van het volgende hotel, waar we morgen naar toe gaan en die vroeg zich af of hij ons niet even op moest halen. Anders moesten we fietsen en dat was ook zo wat. Uitgelegd dat we gingen lopen van hier naar hem waarop hij ons op het hart drukte toch vooral een gids te nemen. Nah, vooruit doen we dat.    

Vrijdag 18 september  

Mr Bakker, "You are in the wrong Hotel"

We gaan op tijd op pad. De zoon van de eigenaar gaat het eerste stuk meelopen blijkt/denken we. We steken het stroompje over en even later in het prijs. We gaan bijna recht omhoog bij de berg op. We hadden ook met een busje gekunt, maar dit is "Echter&quot". We komen ruim een half uur later op de parkeerplaats voor de busjes aan en dan kun je Jelle al wringen. Alhoewel daar is geen wringen meer aan. Het zweet loopt hem van de kuiten naar beneden en zijn kleren zijn dan ook doorweekt, dit tot grote hilariteit van de Chinezen en onze begeleiders. Begeleiders, want onze gids van het begin heeft gezelschap gekregen van een vriendje. We zijn dus nu op stap met TiTi en KoKo.  Door de drukte bij de ingang, veel souvenierstalletjes, op naar de uitzichtpunten. Het pad is hier veel beter begaanbaar en het wordt zelfs leuk. Prachtige uitzichten, schitterende beelden. We lopen dan ook van hoogtepunt naar hoogtepunt.  We gaan langzaam maar zeker dit gebied verlaten en gaan op pad naar Dazai waar we deze nacht zullen slapen. Het wordt een afwisselende tocht, veel op en neer, door rijstvelden en soms door bos. Op enig moment stuiten we op een verkoopster van drinken en die bespreekt met onze gidsen dat een beetje rijst( Mie Fang)) er wel in zal gaan bij ons. Dus wij met de dame mee. Alleen blijkt op enig moment dat alles nog wel gekookt moet worden en dat haar dochter daar eigenlijk ook niet zoveel zin in heeft. Maar we krijgen eten, vegetarisch nog wel, en kunnen daarna verder.  Na 2 uur lopen, in totaal zijn we dan al bijna 7 uur onderweg, komen we aan in Dazai. De jongens brengen ons naar het hotel wat besproken was, we drinken nog wat, waarna zij op huis aangaan en wij gaan douchen.  We hebben net onze kleren aan, Rineke zoekt nog wat plek voor haar wasje, als beneden iemand roept en als Jelle dan uit het raam kijkt staat daar een jongeman die roept "You mr Bakker yes? You are in the wrong hotel" Wat blijkt, onze gidsjes hebben ons bij het verkeerde hotel gedropt en daar naast het geld wat ze van ons kregen ook nog een bedragje opstreken. We hebben alles besproken, onze spullen gepakt en zijn meegegaan naar het afgesproken adres. Terwijl we weggaan komt een van de knapen weer terug om het van het Hotel ten onrechte ontvangen geld terug te geven.  We zitten nu op een prachtige plek met uitzicht op de rijstvelden. Jammer dat het maar voor één nacht is. Morgen weer terug naar het vorige hotel en dan overmorgen maar weer op de fiets dan naar Longshen. 

Zaterdag 19 september

Wandelen van Dazai naar Huanglo

Na het ontbijt nemen we afscheid van de fam Yeubing en gaan op pad Huanglo. Volgens zoon Yeubing is het een half uurtje lopen naar de controlepost bij de gewone weg. Onderweg moeten we nog even aan de kant voor een drietal paardjes die de stenen trappen op komen met zeulen met pakken plavuizen en andere boodschappen voor het dorp en bedenk ik me dat de biertjes die we gisteravond op het terras zaten te drinken ook op die manier naar boven kwamen. Wij nemen ons eigen rugzakje op de nek maar de meeste toeristen laten alles naar beneden brengen door vrouwen met draagmanden en daar zaten koffers bij die ze zelf nauwelijks konden tillen.     Toen we op weg waren naar Huanglo, 2 dagen terug, hebben we kaartjes moeten kopen om het gebied in te mogen, zeg maar toeristenbelasting, en bij elk attractiepunt in het gebied word je nogmaals gecontroleerd. We denken vanaf dat punt in een uurtje of twee terug te lopen naar Huanglo.     We lopen over een goede asfaltweg die flink op en neer gaat. Van de rijstvelden zien we niets meer het is voornamelijk bos en rots met een vrijwel droge rivier naast ons. En na een uurtje of twee zien we nog niets wat op een dorpje lijkt, nu hebben we nog drinken bij ons dus nemen we even een Ice Tea en wat fruit. Uurtje verder pakken we het laatste flesje maar nog geen teken van bewoning. En dan eindelijk een half uur later een paar huisjes waar iemand een koelkast heeft staan en een koelkast betekent drinken te koop. We slaan van alles in, rol koekjes erbij, en gaan door. Jelle is ondertussen al weer totaal doorweekt, tot grote vreugde van alle Chinezen die we passeren.     En dan na ruim vier uur lopen de ingang van het Ping-An rijstveld. Ook daar nog iets gekocht en dan door naar Huanglo, wat dan natuurlijk maar een paar honderd meter verder ligt. Bijna 5 uur hebben we er over gelopen, de voeten doen zeer(lopen tussen de rijstvelden gaat gemakkelijker dan lopen op een hete asfaltweg) maar het was de moeite best waard.     In het hotel worden we met gejuich ontvangen, krijgen thee en gaan douchen. Na het douchen nog een flesje Pie-Djoo voor de vochtbalans en dan is het tijd voor Oma. Oma loert al een paar dagen op Rineke om haar wat "Juwelen" te verkopen na enkele uren is Rineke 10 yuan “armer” en zijn volgens mij zowel Rineke als Oma opgelucht dat ze eruit zijn. Morgen naar Longshen, weer op de fiets.    

 

Zondag 20 september

Ping-An - Longshen

Dit had een apart bericht kunnen worden alleen bleek dat de beloofde 40 km met zwaar afzien in de bergen niet anders was dan 22 km vrij rustige     snelweg. Dus waren wij voor 11en ingecheckt en zitten nu in een supergrote hotelkamer. Bloedjeheet vandaag dat weer wel dus gewandeld op een   overdekte markt en even een siesta gehouden bij de airco.

Maandag 21 september  

Van de rijstvelden naar de Dong minderheden

Wil maar niet licht worden en als Rineke het raam opendoet blijkt waarom. Het regent. Eerst maar even aan de Noodlesoep en dan langzaam de fietsen maar klaar maken. Het regent zelfs zo erg dat we besluiten de regencapes aan te trekken. Het is hartstikke druk op de weg maar we komen vlot op weg. Beroerde weg met diepe kuilen die vol met water staan zodat het behoedzaam fietsen is. Nog niet voorzichtig genoeg want Jelle raakt een fietstas kwijt. Gelukkig geen schade alleen een beetje vies.     We moeten vandaag 68 km volgens schema dus een redelijke trap. Gelukkig wordt de weg buiten de stad snel beter. Onderweg geen landbouw maar volop industrie. Grind baggeren uit de rivier naast ons, hout- en bamboe zagerijen, bedrijvigheid volop. Dus ook volop verkeer maar we hebben en krijgen alle ruimte.     We schieten prima op, ondanks de vele wegversmallingen door kleine aardverschuivingen die de weg telkens wat smaller maken. Op één plek is zo’n rotsblok naar beneden gekomen dat het beton van een hele rijbaan kapot geslagen is.     Net voor Sanjiang even gegeten bij een laten we maar noemen wegrestaurant. Prima eten, 3 schotels, beef met geroergebakken groente, ei met tomaat en gekookte spinazie, voor een bedrag van 16 yuan. De rijst en de thee was gratis.     Het hotel was na enig vragen vlot te vinden en ook daar werden we al verwacht. Zodra wij bij de balie verschenen greep de receptioniste een kamersleutel en legde die op de balie. We werden duidelijk verwacht. Mooie kamer. Later nog even de stad ingelopen en een drumtoren bekeken en beklommen. De toren is in totaal 42 meter en telt 11 verdiepingen. Prachtig bouwwerk, helemaal van hout, wat helemaal met pen en gat verbindingen is in elkaar gezet. Daarna na enig zoeken nog een bhoedistisch klooster gevonden maar dat was al aardig in verval en werd ernstig bedreigd door de ook daar oprukkende nieuwbouw.  Dinsdag 22 september Vandaag gaan we naar Chengyang. Als we uitchecken een verassing. Als een klein duveltje uit een doosje staat daar weer een vriendje van meneer Ye. Even een verandering van plan. Als we terugkomen in Sanjiang dan slapen we niet meer in dit mooie hotel maar verderop in de stad. Door de nationale Chinese vakantie van 1 tot 6 oktober zit dit hotel dan vol. Maar volgens het vriendje van meneer Ye is dat ook een prima hotel en heb ik dan internet: “In the room”     De weg naar Chengyang is vlot gevonden en erg mooi. Nu en dan een klimmetje in een mooie omgeving met ook nog eens lekker weer. Weer een paar Yuans afstaan bij een Ticket Office, bij ons zie je op populaire plaatsen altijd volop patatwagens hier bouwen ze direct een ticketoffice, en dan nog 200 meter naar ons hotel voor de komende 2 nachten. Mooi goed onderhouden houten hotel direct tegen het dorpje aan.     Lekker gewandeld door het dorpje en natuurlijk de grote “Wind en Regen Brug” volop bekeken en bewandeld. Een overdekte brug van 78 meter lang met daarin 5 paviljoens verwerkt waar je kunt zitten en praten. Tenminste dat laatste was ooit de functie van de paviljoenen. Tegenwoordig zijn deze ruimtes in beslaggenomen door verkoopsters van souveniers. Het is een mooi gebiedje van zo’n 8 dorpen die allemaal tegen elkaar aan gebouwd zijn, elk dorp telt zo’n 10 tot 20 huizen dus niet direct erg druk.     Overal ligt rijst te drogen en er is een vriendelijke atmosfeer Nu zitten we op het terras voor ons hotel en genieten van een pilsje. Om ons heen het gekreun van de watermolens die water scheppen uit het riviertje en wat geroezemoes van de mensen die hier wonen. Op de veldjes tegenover ons zijn nog wat mensen aan het werk en verder staat de tijd hier stil.                           

Dinsdag 1 september

Paniek op Schiphol

Remco komt ons om 12:00 uur ophalen om ons naar Groningen te brengen. We nemen daar de trein van vier over één zodat we tegen vier uur op Schiphol zullen zijn. In Groningen is het wel even sjouwen maar ruim op tijd zitten we met de volledige bagage in de trein.   Wat hebben we precies bij ons:   2 fietsen in dozen;   1 overtas waarin we 3 fietstassen en wat losse spullen hebben verpakt;   1 losse fietstas, 1 rugzak, 2 stuurtassen en een fototas. Netjes op tijd komen we op Schiphol aan en daar besluiten we om direct de bagage in te checken zodat we van die zware spullen af zijn. Echter daar krijgen we te horen dat we geen 30 kg bagage vrijdom hebben maar maar 20 kg. Dus hebben we 20 kg teveel en daar mogen we dan 1200 euro voor betalen. Contact gehad met het reisbureau en de balie van de vliegmaatschappij, mailwisseling tussen reisbureau en vliegmaatschappij ter inzage gehad maar het resultaat bleef het zelfde. 20 kg gratis en de rest bijbetalen of zoals de medewerker van de vliegmaatschappij voorstelde, "Zet de fietsen hier in het bagagedepot en koop in China nieuwe". Tot dat laatste hadden we zelf ook al min of meer besloten. We hadden voor ons zelf al bedacht om dan in China iets te huren of anders meer met het openbaar vervoer te gaan. Ons reisbureau kwam met de definitieve oplossing. Als jullie aankomen gaat de lokale agent met jullie op stap en die koopt voor jullie nieuwe fietsen. Na anderhalve dag in de lucht en op vliegvelden rondgehangen te hebben zijn we gisteravond om half één in Guilin aangekomen. We werden netjes opgewacht en in een grote rode VW Santana, Siemen Pommel kan hier zijn hart ophalen, wat hier zo'n beetje de plaatselijke taxi auto is, naar ons hotel gebracht en om 2 uur lagen we in ons bed.   Donderdag 3 september Net op tijd opgestaan en haastig naar beneden om met de lokale gids afspraken te maken en op zoek te gaan naar fietsen. De uitleg over de fietsroutes en te bezoeken hotels, guesthouses en de homestay doet ons vermoeden dat we onderweg nog wel voor behoorlijke verassingen zullen komen te staan. Maar we hebben 2 telefoonnummers die we volop mogen bellen dus geen enkel probleem verzekert de gids ons, daarbij wel weer in een schaterend lachen uit te barsten.  Dan met een taxi naar een fietsenzaak. Giant, staat er op 2 pilaren die de ingang markeren en als we naar binnengaan merken we dat het ook een "Gigantische" zaak is. Van kinderfiets tot racefiets, mountainbike of stadsfiets het staat er allemaal en dan ook nog in hele grote aantallen. Wij hebben nu elk een Giant Hunter mountainbike met 21 versnellingen tot onze beschikking. Er zijn bidonhouders opgezet we hebben een pomp en reserve banden gekregen, ze wilden zelfs nog reserve gereedschap voor ons kopen.   Tevreden met de oplossing? Ja hoor. We denken dat we ons hier de komende weken prima mee gaan redden. We hebben tenslotte al ervaring. Want alweer schaterend van het lachen werd ons verteld dat we zelf wel terug konden fietsen naar het hotel, "Rechtsaf en dan na 400 meter op de ronde linksaf tot aan ons hotel". Een handje en weg was onze gids. We hebben het gevonden, ons aan weten te passen aan het Chineese rijgedrag en dorsten het zelfs aan om de stad Guilin verder te gaan verkennen. Het is hier een heksenketel, maar daarover later meer.   Vrijdag 4 september  We hebben het aan tijd vanmorgen. Het is al over tienen als we op pad gaan voor ontbijt en een bezoek aan de Reed Flute Cave, zeg maar de Rietfluitersgrot, willen brengen. Voor ontbijt hebben we vanmorgen, soep(water met een paar groene sliertjes waarvan Jelle dacht dat het was om je vingers in schoon te maken en dus ook prompt deed) vermoedelijk konijn, Tofu, boontjes met pepers en wat onbestendige groente met daarbij een flinke bak rijst. Brood hebben we hier nog niet gezien.   Daarna verder door de stad, Eerst een km of 5 over de Zhongshan Road, de hoofdstraat van Guilin. Eerst 4-baans het laatste stuk zelfs 6-baans. We fietsen naast de auto's met om ons heen zwermen van scooters. Kennen wij nu de opkomst van de E-bike in Nederland hier zijn ruim 90% van de scooters electrisch. En als er nu géén claxon opgezeten had dan hoorde je ze niet..... Iedereen rijdt erg rustig zonder zich overigens om de verkeersregels te bekommeren. Een stoplicht negeer je zoveel mogelijk helemaal als jezelf vindt dat je er best nog langs kunt.   Wij vinden de goede afslag en rijden langs een stuk rivier met nu meer groen en wat parken. Het wordt weer wat drukker en opeens zegt Rineke "Een spoorbaan moeten we daarover daar heb je niets van gezegd?" Kaart erbij en wat eerst een logische voortgang leek bleek dus nu falikant mis te zijn. Keren en via een tussendoortje terug naar de route. Iets over twaalf bereiken we het park, waar we al opgewacht worden door twee vriendelijke maar zeer aanhoudende dames. Wij hebben het geluk dat zij toevallig voor ons nog wat "Postcards en Nice Books" of een "Nice Flute" over hebben die we nog mogen kopen. De ontzetting is groot als we niet op dat mooie bod ingaan.   De grot is mooi maar je moet wel een beetje in de buurt van gidsen blijven omdat de verlichting weer uitgaat zodra de gids weer gaat lopen. Het zijn allemaal ruimtes die met gekleurde tl-verlichting wordt verlicht en daardoor iets sprookjesachtigs krijgen. Bij elke nieuwe plek zien we de Chinezen elkaar op de foto zetten. De heren nemen de meest stoere poses aan en de dames staan strak rechtop, waarbij de jongeren veelal ook nog een V-teken erbij maken met hun vingers. Dat wij foto's maken van de grot en zijn formaties zonder elkaar op de foto te zetten snappen ze dus ook werkelijk niet. Vreemde lui die buitenlanders.   We (Jelle) besluiten geen gebruik te maken van de mogelijkheid om de top van de heuvel te gaan beklimmen maar gaan weer naar Guilin we moeten tenslotte ook nog een beetje lunchen. In Guilin is het even zoeken maar we vinden een leuke eettent in het centrum. De fietsen op slot en naar binnen. Dan begint de slapstick. Overal hebben we binnen de kortste keren te eten maar hier loopt het uit de hand. We wijzen iets van vlees aan en Rineke laat haar briefje zien waar de Chinese tekens voor rijst op staan. Binnen de kortste keren wordt de hele zaak erbij betrokken, de bediening wijst bij andere gasten op de borden om te vragen of we dat misschien willen hebben, het wordt een heksenketel. Een Chineese die Engels spreekt brengt redding. Ze vraagt wat we willen hebben, vertelt dat aan de bediening en binnen de kortste keren is iedereen weer rustig en hebben wij te eten.

Zaterdag 5 september

Guilin - Cao Ping 

Na het ontbijt eerst wat spullen opgeslagen. De stuurtassen kunnen we niet kwijt op onze fietsen dus blijven die met de fietsschoenen achter. Of we omgereden hebben weten we niet maar pas na 15 km zijn we pas echt de stad uit. We rijden langs een enorm nieuwbouwproject waar hele wijken de grond uitgestampt worden. Een brede 4-baansweg met volop ruimte voor de fietsers. Het is rustig op de weg. Na nog een km of 5 op deze weg moeten we afslaan naar Daxu. Voor en achter geen verkeer dus de afslag in en meteen volop in een heksenketel. De weg is smal, meest steenslag en vol kuilen. Nu komt de voorvorkvering goed van pas, die hadden we op onze eigen fietsen niet gehad. Iedereen toetert volop en erger passeert ook volop. Alle rust die er in Guilin heerste in het verkeer is hier geheel verdwenen. Na een aantal km wordt de weg iets beter maar het blijft druk tot aan Daxu. Cao Ping staat zelfs op de borden, nog 17 km te gaan. Eerst nog wat ravioli gegeten en dan weer verder naar Cao Ping.     We rijden rustig het dorp door op zoek naar het Guesthouse als er uit een steeg iemand komt aanrennen die ons luid aanroept en vraagt mee te gaan. Hij heeft slaapplaats!!! Alleen wordt hij erg somber als hij het adres ziet waar we heen willen. Moedeloos gebaart hij ons door te rijden naar verderop in de straat. En na hulp van een voorbijgangster vinden we ons onderkomen dan ook al vrij gemakkelijk. De baas van het spul weet niet hoe snel hij moet helpen met onze fietsen en bagage. Het is netjes en de mensen willen van alles doen om het ons naar de zin te maken. Alleen dat Chinees dat is nog wel eens moeilijk te begrijpen en andersom geld dat natuurlijk ook…. Denken we afspraken gemaakt te hebben voor het ontbijt denken ze hier dat wij vanavond aan dat visje gaan beginnen. Dat was maar goed ook want we merkten tijdens een een loopje door het dorp, dat alles al zo’n beetje gesloten is. Zondag 6 september Vandaag gaan we naar Xingping. Een etappe van bijna 40 km, tenminste als we niets verkeerd rijden. Vannacht slecht geslapen. De airco maakte een hels kabaal en buiten deden de honden daar niet voor onder. Vanmorgen even snel iets ontbeten en toen op pad.   We hadden nogal wat passages met duistere Chinese omschrijvingen waar we langs moesten. Wat te denken van Pen Holder Peak. Wave Stone, Lion Accending The Five Finger Hill, Glove Hill, Fish Tail Peak. De rest zullen we jullie besparen. Was het in het begin nog redelijk fris dat sloeg al snel om en werdt het weer als alle dagen heet.  Het was zaak zo weinig mogelijk te bewegen, zoveel mogelijk krachten te sparen. De fietsen hielden zich vandaag prima. Geen enkel slecht schakelmoment, geen last van de vering. Net als de bagage we voelden het bijna niet. Tegen half twaalf waren we al in Xingping. Daar werden we bij een kade net voor het dorp gedropt en zat onze boottocht op de Li-rivier er al weer op. Authentiek, Chinees hotel (tenminste lijkt ons), met leuk uitzicht op de hoofdstraat waar we gezellig rondgelopen hebben. Iets gegeten, heerlijke noodlesoep, daartoe uitgenodigd door een jongeman die luidkeels riep van “Come In, good food and cheap”” Nu hij had gelijk want voor 5 yuan hadden wij een geweldige soep. Een beetje fruit en wat water gekocht en natuurlijk weer een paar babies bewonderd. Het maakt niet uit waar we zijn maar zodra Pa of Ma, maar vooral Opa en Oma die een baby bij zich hebben ons zien komen ze het wurm laten bewonderen. Wordt de kleine aangemoedigd om naar ons te zwaaien en dat doen die lieve kindjes dan ook nog. Krijgen ze van Jelle een aai over het wangetje en ze (Opa/Oma/Ouder) zijn de koning te rijk.

Maandag 7 september

Na de zware etappe van gisteren vandaag weer het echte werk. Wekkertje gezet en mooi op tijd op weg. De weg is goed te vinden en is goed onderhouden en we schieten dus ook vlot op. In Fuli komen we op een grotere weg

met brede zijstroken waarop we gemakkelijk uit de voeten kunnen. Enigst obstakel vormt een tunnel, geheel onverlicht en waarin ongeveer op de helft iets stilstaat. Toch maar afgestapt en over een soort voetpad naar de

andere kant gelopen. Het was nogal smal dus mijn zijvakje van de fietstas is beschadigd en Rineke haar shirt en arm waren wel erg vuil nadat ze even tegen de muur gekomen was.    Het is nog hartstikke vroeg als we

Yangshuo binnen rijden. We passeren de Li-rivier en draaien zo het centrum in. Het is dan ongeveer 11 uur. Voor eten is het ons nog even te vroeg dus gaan we eerst proberen onze slaapplaats voor vannacht te vinden. Een

aardige mevrouw wijst globaal aan waar we heen moeten. Even daarna zien we herkenningspunten op het kaartje wat we van het internet gehaald hebben en wat ons bij de “Giggling Tree” moet brengen. Maar ergens gaat het

dan fout. We rijden volgens de route op het kaartje maar komen helemaal aan de verkeerde kant van de stad uit en laten ze daar nu helemaal niet weten welke dorpjes er aan de andere kant van de stad liggen…..   Een aantal

malen heen en weer en dan eerst maar even eten bij een restaurantje. Daar binnen aan de muur hangt een grote kaart van Yangshuo en omgeving en daar staat ook het plekje op waar wij heen willen. Wij dat aanwijzen en na

wat heen en weer gepraat, nou ja meer gehanden en gevoetend, krijgen we van hen een alternatieve route. Qua eten brachten we het er trouwens slecht af. Ze lachen zich slap om de manier waarop wij de stokjes beet houden

en krijgen zelfs prikkers aangeboden omdat dat misschien gemakkelijker voor ons is.    De route die zij ons vertelden is werkelijk prima. Eerst nog even langs wat attracties en dan langs een riviertje over een mooi betonpad.

Langs enkele luxe Resorts in aanbouw, waar niet op wat geld gekeken werd voor de aanleg, en door een prachtig stukje natuur. En dan voor het eerst dat we in China zijn terwijl we een paar foto’s nemen vernemen we het. Er

valt een grote drup. Eerst maar een paar, het twijfelt dus wij weer op de fiets. Maar zoals iedereen nu al wel begrijpt, het word afstappen regenhoezen over de bagage, de poncho’s over de fototas en rugzak en ……. Nee we

gaan even niet verder, het komt werkelijk met bakken uit de lucht. We schuilen een minuut of 10 en als het minder gaat regenen gaan we door om na 200 meter bijna de afslag naar de “Giggling Tree” te missen. Een Chinees

die staat te schuilen roept ons toe en wijst op de borden.  Even over twee rijden we dan, inmiddels totaal doorweekt, het terrein op.

De "Gigling Tree" is een Hostel wat gerund wordt door een Nederlands stel. Goede lokatie om Yangshuo te bezoeken. Dinsdag 8 september  We maken er een rustige dag van. We gaan op zoek naar de “Dragon Bridge” een oude pittoreske brug die op een km of 10 van het Hostel ligt. We fietsen van het terrein af en vragen even bij een paar dames, “Nee dames, we gaan niet op een Bamboo vlot, welke kant het uit is. Keurig netjes de weg gewezen en op pad. Mooie rustige weg die op enig moment overgaat in een onverharde weg. Even een paar foto’s maken, hé die aardige mevrouw gaat die kant ook op, en weer verder. Weer een paar foto’s en ongevraagd geeft diezelfde aardige mevrouw die daar net toevallig ook weer in de buurt was weer een hint, ”Daarlangs is het mooier”.  Als ze ons terugroept als we op een driesprong een naar haar zin verkeerde kant uit rijden weten we genoeg. Die wil ons straks op het vlot hebben. Ze gaat ons voor, vergenoeg dat ze niet hinderlijk aanwezig is maar ook weer niet zo ver dat ze ons niet uit het oog verliest, en het gaat over werkelijk schitterende paadjes. Door mooie rijstvelden, langs fruit plantages, velden met veel verschillende groenten we hebben werkelijk genoten. Bij de Dragon Bridge probeert ze het nog een laatste maal; “Of we toch niet op een bamboevlo terug willen varen”. De fietsen kunnen achterop dus dat is geen argument. Ik besluit haar te vragen ons te begeleiden langs de andere kant van de rivier en daar gaat ze dan ook akkoord mee. Eerst even wat plaatjes schieten voor het plakboek terwijl zij even naar huis belt dat het wat later wordt. Thuis is niet blij, ze moet wel wat uitleggen. De tas weer vol met drinken en daar gaan we weer. Niet net zo mooi als heen maar blij dat we het gedaan hebben. Opeens stoppen en dan moet het kaartje er weer bij komen. We kunnen dus verderop maar daar moeten we met een veerpontje over en dat zijn afzetters. We kunnen beter afslaan en dan over een vaste brug en dan aan de andere kant weer doorgaan. Nou ja, als zij dat zegt dan doen wij dat, wij doen tenslotte altijd wat anderen ons zeggen…     Aan de ander kant van de brug is het werkelijk een heksenketel. Ik was nog een paar foto’s aan het maken terwijl onze gids Rineke op een goed lunchplekje attent maakte. Ach tegen eten zeggen wij nooit geen nee. Onze gids vindt 30 yuan voldoende voor haar diensten, rekent daarna nog even af in het restaurant, en gaat naar huis. Niet trouwens nadat ze er met de ongevraagde hulp van andere gasten voor gezorgd heeft dat wij eten naar onze smaak kregen. Ieder zit weer druk te wijzen dat wat wij hebben is erg lekker. Weer geweldige schik om het briefje van Rineke met daarop de Chineese gerechten. Het wordt kip met een soort van spinazie. Dat het kip is dat is duidelijk, dat is duidelijk te zien aan de complete poten die er tussen liggen op de schotel en na even prikken, we eten tenslotte van het bord waarop alles is opgediend, blijkt dat het een haantje is geweest. Er komt tenslotte een halve kop met een grote hanekam voorbij. Die hebben we maar laten liggen net als de poten maar de rest hebben we ons goed laten smaken. Alles daarbij weggespoeld met de thee uit de 2-literfles die je standaard op je tafeltje gezet krijgt. Ploffen doen we niet, dat krijg je niet voor elkaar als je met stokjes eet, maar we hebben plezierig gegeten. Dan weer op de fietsjes, trouwens vandaag blij dat we onze eigen niet bij ons hadden, want die hadden behoorlijk te lijden gehad zo slecht waren de paden soms wel, en weer terug naar ons verblijf. Een mooie plek waar je relaxed kunt verblijven en dat doen we de rest van de dag dan ook. Morgen Moonhill en een kookcursus.

Woensdag 9 september 

"No Smoke, No Cooking"

Na het ontbijt gaan we via Moonhill, een grote Karstberg met een grote opening erin in de vorm van een maan, naar Yuangshuo om daar wat geld te pinnen en alvast een beetje de route te verkennen voor als we morgen vertrekken. Een bank met pinautomaat is redelijk snel gevonden evenals het punt waar we de eerste dag verkeerd zijn gereden. Alleen pinnen is niet zo gemakkelijk. Ik krijg keurige Engelse teksten op het scherm en handel daar netjes naar. Alleen eindigt het de hele tijd met de mededeling dat de pincode verkeerd is. Net als ik denk dat ik langzaam maar zeker gek begin te worden word ik gestoord door een dame van de bank die me wegstuurt met de mededeling dat het alleen een bank voor Chinese mensen is. 700 meter verderop zit de Bank of China en daar lukt het dus wel na wat hulp van een employe.  Geld hebben we dus kunnen we nu verder de goede weg opzoeken en dat blijkt vrij eenvoudig te zijn als je maar niet te ver na gaat denken. Een mooie rustige weg die ons zonder veel problemen brengt waar we willen zijn. Eerst maar even douchen en dan wachten we rustig op het busje wat ons komt halen voor de kookcursus. We zijn voorlopig met zijn drieen en de chauffeur scheurt ons naar Yuangshuo. Daar worden we gedropt met de mededeling 2 minuten wachten en er komt iemand. Nou dat klopt ook hoor. Onze kooklerares verschijnt met nog 2 deelnemers en dan gaan 2 Fransen die in Engeland wonen, 1 Duitser en 2 Nederlanders de markt op om inkopen te doen voor het eten wat we gaan bereiden. De markt is een overdekte ruimte van zo’n 50 bij 60 meter in een tweetal ruimtes ingedeeld.      Kopen hoeven we zelf niets we kijken ons alleen maar de ogen uit. We lopen eerst langs de verse vis en dan bedoelen we ook vers. Alles zwemt gewoon rond in tobbes die met stromend water en luchtblokjes fris gehouden worden. We passeren de slakken, de padden, allemaal apart in netjes verpakt, en komen dan bij de groente uit. Even een vrolijker gezicht. Veel dingen kennen wij ook, sommige zijn nieuw voor ons. Het zijn allemaal kleine kraampjes waar een koopman of vrouw zijn waren aanprijst. Alhoewel velen ook gewoon liggen te wachten tot iemand de moeite neemt iets van zijn waren te bekijken.     Verderop begint het serieuzere werk, het begint met kippen, eenden zien we, konjjnen zijn er bij, zelfs honden zien we in hokjes maar volgens de juf worden die alleen maar verkocht als pup voor thuis. We passeren de versvlees afdeling om bij een tweede visafdeling een grote vis voor het avondeten te kopen.     Wij naar buiten en met het busje naar de leslokatie. Het is een grote ruimte waar zo’n 10 mensen tegelijk les kunnen krijgen. Grote branders met dito wokken staan al op ons te wachten. Het eten waar we mee aan de slag gaan is al gedeeltelijk voorbereid zodat we meteen aan de slag kunnen. Het moest alleen wel gedeeltelijk in het duister want door een geweldige bui met onweer hebben we maar weinig licht meer. We snijden het, kneuzen het, en maken zo langzaam maar zeker een hele voorraad waar we mee aan de slag kunnen.      Dan komt het grote moment, de branders mogen aan. Dan komt het grote advies van de avond; “No smoke, no Cooking”. Dus de pan goed heet, een beetje olie en wokken maar. Het resultaat was geweldig. Met zo nu en dan een beetje hulp krijgen we zelfs smakelijk eten op tafel. Een prima middag en avond. Gelukkig hebben we de recepten meegekregen.

Donderdag 10 september

Naar Heobashan

Zeven uur, de wekker loopt af. Alleen zijn wij nog niet zo te porren. We doen ons best maar het duurt allemaal langer dan we dachten. Tegen negen uur gaan we op pad voor de fietstocht naar Heboshan. In Yuangshuo begint het grote zoeken weer. Niemand die het weet of kan of wil zeggen, We kunnen omfietsen langs een route die we al eerder fietsten, of nog beter een gids nemen. Via het VVV komen we op weg alleen waarschuwt de man wel, ”Het is allemaal Dirtroad”.      We vinden al snel de goede weg en zijn blij verrast te merken dat het een goede betonweg is. Het fietst dan ook plezierig. Maar als je de Karstbergen te dicht bij elkaar hebt staan gaat de weg die je volgt toch ook mee omhoog en al spoedig zien we dan ook driehoekige bordjes waarvan de helft zwart geschilderd is en waarin een gele pijl omhoog wijst. Er waren er ook waarbij de pijl naar beneden wees maar die waren in de minderheid en kwamen pas veel later.     Na een 17 km fietsen komen we bij een driesprong waar we volgens alle kaarten en borden rechtsaf moeten slaan en dat doen we dan ook. Waar is het fout gegaan, we weten het niet maar de verharde weg houdt op en gaat over in een onverharde weg met wanstaltige losse keien over het hele pad gestrooid. We gaan van links naar rechts om maar zoveel mogelijk vaste grond onder de banden te houden en zo nu en dan van de fiets omdat het niet meer te betrappen is.      We stoppen nu wel iets vaker, drinken werkelijk liters water en Ice Tea en proberen te blijven eten. Blijven op de kaart naar aanknopingspunten zoeken maar begrijpen, als we de Li-rivier zo’n 400 meter onders ons zien stromen, dat we toch op een verkeerde weg tercht gekomen zijn. Mensen die we vragen blijven echter gewoon zeggen dat we nog steeds door moeten fietsen dus doen we, andere opties waren er ook niet, dat ook maar.      Bij weer een twijfelpunt stuurt iemand ons een stukje terug en wijst naar beneden. Daarheen. Rineke voorop en die krijgt ineens een geweldige ontvangst. Voor ons staat een oud krom omaatje met een waaier druk naar ons te zwaaien. Hierheen gebaart ze en roept daarbij het hele erf tot leven. Zelden een hoteleigenaar zo blij gezien als zijn gasten aankwamen. We krijgen een dikke duim omhoog helemaal als hij doorkrijgt waar we vandaan gekomen zijn. Hij laat ons de kamer zien en begint onderwijl te bellen met onze reisagent hier. Daarna volgt een stukje telefoon oversteken. Meneer Yi vraagt wat wij nog nodig zijn aan eten en drinken, wij vertellen dat en dan vertelt meneer Yi weer aan de hoteleigenaar wat wij gezegd hebben.     We maken nog een klein ommetje door het dorp en gaan dan stil genieten van de rust van dorpje, de boeren die met hun vee thuis komen en de ondergaande zon hier in het Karstgebergte. Er volgt een weldadige stilte over het dorp en zijn wij blij dat we hierheen gekomen zijn.     Ineens is het gebeurt met de rust. Er wordt naar ons geroepen en beneden staat de vrouw van de eigenaar al druk met de hand naar de mond te gebaren. Wij rap naar beneden want een beetje eten zijn we onderhand wel aan toe. We krijgen les in de naam van de opgediende gerechten. Fei Ta, roerei, Nong Joh, rundvlees met gember, alleen de naam van de Chinese kool is niet blijven hangen.     Terwijl wij bijna klaar zijn stroomt de rest van de familie binnen, de oude overoma, die ons opwachtte en waar we een kopje thee mee gedronken hadden, opa en oma, volgens ons de eigenaren, in ieder geval hun zoon met zijn vrouw en hun twee kinderen. Verder nog twee jongens en een meisje maar hun band liet zich wat moeilijk raden. Allemaal om een grote tafel en toen iedereen zat ging het los. Mensen wat kan zo’n groepje mensen een hoop lawaai produceren.     Wij laten hun alleen en gaan naar boven, nagenieten van een geweldige dag.    

Vrijdag 11 september  

Het is half acht als we ons maar weer aantrekken voor de terugreis naar de Giggling Tree. Mevrouw komt vragen wat we lusten en stelt Noodlesoep voor, tenminste ze houdt een pakje met Noodles omhoog en als wij

instemmend knikken kijkt zij tevreden. Daarna een graai in de koelkast en er komen 2 eieren tevoorschijn en als wij weer knikken verdwijnt ze in de keuken. Een keuken trouwens waarin alles aanwezig is. In een bijruimte heeft

ze 3 grote kookpotten die op hout worden gestookt en die ook de hele tijd in gebruik zijn. Iin de keuken zelf een groot aanrecht met daarbij alle apparatuur die je maar zou willen met zelfs een super afzuigkap. Ook op de tafels

staan warmhoudplaatjes dacht ik, maar dat bleken inductie kookplaten te zijn. 

We nemen na het ontbijt afscheid van de mensen, met een extra hartelijk woord voor oma die al weer druk in de weer was met een veger om maar niets te missen en gaan weer op pad. Nu even niet infietsen op een mooie betonweg maar door waar we gister mee geeindigd zijn, Dirtroad!  Er is maar 1 weg dus mis rijden kan eigenlijk niet maar we vragen het zo nu en dan toch maar even. Het bleek ook dat we toch nog wat hoger kunnen en we zwoegen ons dan ook maar vrolijk verder. Met een paar korte stops erbij doen we ruim 2 uur over 12 km. Maar na 14 km is het leed voorbij en komen we aan in Pu Tao. Vanwaar we de snelweg nemen naar Yuangshuo, de laatste 5 km is dit touwens een tolweg, een Expresway, maar fietsers hoeven niet te betalen die rijden gewoon door. De weg is trouwens ook niets anders er staan alleen een paar tolpoortjes.  Even na eenen rijden we bij de Giggling Tree het terrein weer op met iets meer dan 40 km op de teller. Nog iets geleerd vandaag? Ja, vooral Jelle moet er aan denken dat hij regelmatig iets van extra energie binnenkrijgt. Gister had hij zijn bidon bijgevuld met Ice Tea en daar kwam dan regelmatig iets van water door maar door de suikers die er toch wel inzaten ging het fietsen gemakkelijker. Vandaag kwam na 3 flessen water het goede gevoel ook ineens weer terug na een flesje Ice Tea. Maar onthouden voor de komende dagen Zaterdag 12 september  Vandaag gaan we op pad naar Gong Cheng. Na het ontbijt nemen we afscheid van de mensen van de Giggling Tree, krijgen van Karst en Paulien nog wat hartelijke tips mee en dan op zoek naar de juiste weg. Het eerste stuk lukt nog wel maar in Yuangshuo wordt het weer zoeken. We hebben dan ook al 10 km op de teller staan als we Yuangshuo uit zijn. We hebben een goede weg en we schieten dan ook vlot op. Om een uur of 12 een kop noodlesoep en dan nog een 20 km. Was de weg in het begin vlak de laatste 20 km begint aardig te stijgen en zo nu en dan moet ik terug naar het kleinste voorblad.  Het loopt tegen half drie als we Gong Cheng binnen rijden, Het hotel is even zoeken maar ineens zien we het. Het is overduidelijk het hotel alleen waar is de ingang. Na een paar keer vragen worden we naar een soort binnenplaats gestuurd en dan blijkt dat de Tam Tam alweer gewerkt heeft. Een bewaker heeft een westerling op een fiets gespot, roept ergens naar binnen, "Ze zijn er" en haastig komt een receptioniste naar buiten, driftig gebarend hier moet je zijn. Maar dan komt voor haar het moeilijkste, ze moet om paspoorten en borggeld vragen. Zo nu en dan spiekt ze schijnbaar wat en als het even niet lukt krijg ik het spiekbriefje te lezen en daar staat keurig op Fam Bakker, Passports en een telefoonnummer allemaal keurig achtergelaten door onze agent meneer Yi. Volgens ons hebben ze gelijk gebeld dat we binnen waren.  Douchen, omkleden en toen hebben we nog twee mooie tempels bekeken. Beneden op het plein voor het hotel is het hardstiike druk met mensen die aan het gymnastieken zijn en kinderen voor wie er een zoort kinderkermis is. Nu liggen de oudjes op bed, de ene tikt een stukje en de andere puzzelt. Trouwens gegeten in een leuk zaakje waar ze zelfs Franse Frietjes hadden………. 

Zondag 13 september

We hebben beroerd geslapen en de was was ook al niet droog. Hé bah. De airco maakte meer lawaai dan dat hij werkte nu ja zijn we in ieder geval mooi op tijd beneden. Dan de hamvraag "Waar is het ontbijt" en ondanks een

belofte aan meneer Yi dat dat er zou zijn worden we vrolijk de weg opgestuurd,"Kijk maar even links en rechts er is genoeg", nu ja deze dame sprak in ieder geval een beetje Engels. We vinden een paar broodjes en een paar

stukken koek en dat moet het maar even doen. Kwart voor negen fietsen we weer richting Yuangshuo. Langs dezelfde weg van gisteren dus dat scheelt een hoop vragen. Het is hier nog onverminderd bloedheet, het zou koeler

worden maar daar werken we nog maar weinig van. We hebben nu twee regenbuien van een paar minuten meegemaakt en dat was het dan wel. 

We slapen nu in het Li River Hotel in Yuangshuo. Mooie plek, goede bedden en een goed werkende airco. Even wezen wandelen in Weststreet, een soort van super boulevard net als je ze in Turkije en aan de Costa's vindt met zeer aanhoudende verkoopsters. Nee kun je rustig zeggen en dan weglopen maar je bent de dame maar zo niet kwijt. Snel prijzen noterend op een briefje lopen ze mee en dan keldert de prijs al snel met meer dan de helft. Eerst maar even wat water naar de kamer brengen en dan straks nog maar eens de drukte en de hitte in nog even wat eten scoren.  Morgen gaan we op weg naar Guilin. 

Maandag 14 september

Een rechte weg

Dan stap je het hotel uit, gaat linksaf naar de Hoofdstraat, daar ga je rechtsaf en dan fiets je 65 km rechtuit tot Rineke zegt "kijk we zijn er". 

In de bagage 8 enveloppen met geld om diverse hotels mee te betalen. De agent heeft voor ons besproken en prijzen bedongen alleen betalen moet kontant. Hebben we al een keer gedaan werkt goed. 

Woensdag 16 september 

Op naar de rijstvelden in natte omstandigheden

Het regent....... PIJPESTELEN. Eerst maar even aan de soep. Noodlesoep, kun je daar op fietsen vroeg iemand zich af. Denk aan een bord vol spaghetti of bami en dan dus een flinke portie, daar gooi je wat fijne boontjes, bieslook, dunne reepjes ei, of gehakte pepers over en dan tot slot een flinke schep bouillon. Dat krijg je dan in een flinke diepe roestvrijstalen kom en dan eet je dat met je stokjes op. Wij doen dat in ongeveer 20 minuten maar de meeste Chinezen kunnen en doen het binnen een minuut of 5.     Het regent nog steeds dus gebruiken we toch maar de regenhoezen voor de fietstassen, rugzak en fototas.Het eerste stuk weg is de snelweg naar het vliegveld en dan draaien we daarna af naar Longshen. Onderweg veel nieuwbouw projecten terwijl er nog onnoemelijk veel leegstaat. Onderweg konden we nog een parkje bezichtigen maar dat kostte bijna 10 euro en als je met dat slechte weer toch bijna geen foto's kunt maken, bewaren we voor de terugreis.      We gaan nu van de snelweg af maar het wordt niet minder druk en ook niet minder nat. Soms is het even droog maar even daarna plenst het weer volop. Het landschap begint nu te veranderen. Het Karstgebergte maakt nu plaats voor echtere bergen. Voorlopig nog niet te hoog. Maar het is een lekkere temperatuur dus het fietsen gaat vlot. We komen dan ook al snel op ons eerste overnachtingsadres. Tenminste.. Volgens iedereen is dit het dorp Wantian en we liggen nu in een kamer waarvan we ons afvragen of deze wel gereserveer was voor ons. Morgenochtend maar eens kijken.Vanavond lekker gegeten en hopen dat het morgen droog is. Donderdag 17 september Het is droog als we opstaan. Het hotel bleek 40 yuan te kosten voor de overnachting en dat bedrag halen we ook uit de envelop van meneer Ye samen met een briefje van meneer Ye voor de hoteleigenaar dus dat bleek allemaal te kloppen. Een ontbijtje zit er niet in dus gaan we van start op ieder een halve banaan en een kop koffie. Nescafé van ons zelf. In een enkele supermarkt is wel koffie te krijgen maar verder eigenlijk nergens.     We stappen op en Jelle meteen weer af. Rineke had de bui al zien hangen waar Jelle nog optimistisch dacht die waait wel over. Niet dus. Alles weer regendicht verpakt en dan op stap. Het is nog vroeg bijna kwart voor negen en al snel blijkt dat we alle tijd wel eens nodig zouden kunnen zijn. Gisteren was het maar 48 km inplaats van de voorspelde 55 dus als die 7 km verschil er vandaag weer bijkomen dan wordt het 62 km en dat terwijl Jelle het kleinste blad al menigmaal moet gebruiken in de eerste kilometers. De regen valt gelukkig niet al te hard op ons neer maar houdt ons zeg maar fris.     Het landschap verandert ook. We krijgen meer doorkijkjes en we zien de eerste echte terassen verschijnen. Onderweg een koekje en een mandarijn want eettentjes hebben ze hier maar weinig. Maar toch op zo’n 16 km een paar huizen en een zaakje waar we noodlesoep kunnen krijgen. De man heeft maar weinig vertrouwen in zijn eigen hygiene want om de kom waar de soep inkomt gaat eerst een plastic zak. Maar het smaakte prima. Op een tafeltje naast ons lag varkensvlees te koop. Een halve poot en een groot stuk rib. Wij hadden al last van de muggen, laat staan dat vlees.     We gaan verder, althans ware het niet dat Rineke haar voorband kompleet leeg staat. Dus band wisselen. Een klein stukje staalkabel stak door de band heen. Voorwiel eraf, gelukkig de grote sleutel 15 meegenomen want op deze fietsen zitten geen uitvalnaven, nieuwe band erin en verder maar weer. We zitten in een beklimming die in totaal 5 km duurt en bijna boven als de fiets van Jelle moeilijker gaat sturen. 300 meter voor de top is het gebeurt met de pret en moet hij lopen met ook een lekke voorband. Ook een nieuwe band erin en dan begint een afdaling van 8 km. Dat mag dan ook wel. Het is inmiddels flink over 12 en we hebben nog maar 20 km afgelegd. Maar het afdalen gaat lekker, slalommen bij een joekel van een wegversperring door een aardverschuiving, en dan maar weer lekker verder laten zakken. Onderweg naar beneden zien we al verwijzingen naar de Long Ji rijstterrassen maar we kunnen er niet uit opmaken waar die dan zullen zijn. Als we beneden komen weer eterij. Een paar dames wijzen op de weg terug en roepen in koor Long Ji. Dus wij even vragen en dan blijkt dat we op zo’n veertig minuten van onze bestemming te zitten. Kunnen we rustig even wat eten. We krijgen een foldertje met daarop inderdaad Huang Lo duidelijk aangegeven dus gaan we welgemoed op pad. Het is een km of 5, soms gemeen klimmend(is boven de 10%) naar de ticketoffice. We betalen 50 yuan voor onze kaarten en die zijn dan geldig voor het gehele gebied. Dan nog een km of 3 naar ons hotel. Helemaal van hout met allerlei mooie versieringen. Binnen in de eetzaal is het een heksenketel. Er zijn veel vrouwen in klederdracht die Chinese toeristen met een of ander wijntje aan het verwennen zijn. Die drinken daar nogal wat bier bij resultaat enorm kabaal. Ondertussen proberen de dames flink bij te verdienen door kleding en andere spulletjes in hun streekklederdracht te verkopen. Verder verdienen ze nog wat bij door hun haar te laten zien want dat heeft een gemiddelde lengte van een anderhalve meter.      Nadat de dames getrouwd zijn wordt het haar niet meer geknipt maar op een kunstige manier opgestoken en gedragen. Alleen jammer dat we zien dat als de toeristen weg zijn en de dames hun opbrengsten aan het verdelen zijn dan de hoteleigenaar heel wat flinke haarstukken terug krijgt van de dames en deze weer netjes opbergt.     Nog even een ommetje gemaakt en toen rustig gezeten voor het hotel. Een praatje gemaakt met een paar mensen tot de hoteleigenaar mij aan de telefoon wou hebben. Was het de eigenaar van het volgende hotel, waar we morgen naar toe gaan en die vroeg zich af of hij ons niet even op moest halen. Anders moesten we fietsen en dat was ook zo wat. Uitgelegd dat we gingen lopen van hier naar hem waarop hij ons op het hart drukte toch vooral een gids te nemen. Nah, vooruit doen we dat.    

Vrijdag 18 september  

Mr Bakker, "You are in the wrong Hotel"

We gaan op tijd op pad. De zoon van de eigenaar gaat het eerste stuk meelopen blijkt/denken we. We steken het stroompje over en even later in het prijs. We gaan bijna recht omhoog bij de berg op. We hadden ook met een busje gekunt, maar dit is "Echter&quot". We komen ruim een half uur later op de parkeerplaats voor de busjes aan en dan kun je Jelle al wringen. Alhoewel daar is geen wringen meer aan. Het zweet loopt hem van de kuiten naar beneden en zijn kleren zijn dan ook doorweekt, dit tot grote hilariteit van de Chinezen en onze begeleiders. Begeleiders, want onze gids van het begin heeft gezelschap gekregen van een vriendje. We zijn dus nu op stap met TiTi en KoKo.  Door de drukte bij de ingang, veel souvenierstalletjes, op naar de uitzichtpunten. Het pad is hier veel beter begaanbaar en het wordt zelfs leuk. Prachtige uitzichten, schitterende beelden. We lopen dan ook van hoogtepunt naar hoogtepunt.  We gaan langzaam maar zeker dit gebied verlaten en gaan op pad naar Dazai waar we deze nacht zullen slapen. Het wordt een afwisselende tocht, veel op en neer, door rijstvelden en soms door bos. Op enig moment stuiten we op een verkoopster van drinken en die bespreekt met onze gidsen dat een beetje rijst( Mie Fang)) er wel in zal gaan bij ons. Dus wij met de dame mee. Alleen blijkt op enig moment dat alles nog wel gekookt moet worden en dat haar dochter daar eigenlijk ook niet zoveel zin in heeft. Maar we krijgen eten, vegetarisch nog wel, en kunnen daarna verder.  Na 2 uur lopen, in totaal zijn we dan al bijna 7 uur onderweg, komen we aan in Dazai. De jongens brengen ons naar het hotel wat besproken was, we drinken nog wat, waarna zij op huis aangaan en wij gaan douchen.  We hebben net onze kleren aan, Rineke zoekt nog wat plek voor haar wasje, als beneden iemand roept en als Jelle dan uit het raam kijkt staat daar een jongeman die roept "You mr Bakker yes? You are in the wrong hotel" Wat blijkt, onze gidsjes hebben ons bij het verkeerde hotel gedropt en daar naast het geld wat ze van ons kregen ook nog een bedragje opstreken. We hebben alles besproken, onze spullen gepakt en zijn meegegaan naar het afgesproken adres. Terwijl we weggaan komt een van de knapen weer terug om het van het Hotel ten onrechte ontvangen geld terug te geven.  We zitten nu op een prachtige plek met uitzicht op de rijstvelden. Jammer dat het maar voor één nacht is. Morgen weer terug naar het vorige hotel en dan overmorgen maar weer op de fiets dan naar Longshen. 

Zaterdag 19 september

Wandelen van Dazai naar Huanglo

Na het ontbijt nemen we afscheid van de fam Yeubing en gaan op pad Huanglo. Volgens zoon Yeubing is het een half uurtje lopen naar de controlepost bij de gewone weg. Onderweg moeten we nog even aan de kant voor een drietal paardjes die de stenen trappen op komen met zeulen met pakken plavuizen en andere boodschappen voor het dorp en bedenk ik me dat de biertjes die we gisteravond op het terras zaten te drinken ook op die manier naar boven kwamen. Wij nemen ons eigen rugzakje op de nek maar de meeste toeristen laten alles naar beneden brengen door vrouwen met draagmanden en daar zaten koffers bij die ze zelf nauwelijks konden tillen.     Toen we op weg waren naar Huanglo, 2 dagen terug, hebben we kaartjes moeten kopen om het gebied in te mogen, zeg maar toeristenbelasting, en bij elk attractiepunt in het gebied word je nogmaals gecontroleerd. We denken vanaf dat punt in een uurtje of twee terug te lopen naar Huanglo.     We lopen over een goede asfaltweg die flink op en neer gaat. Van de rijstvelden zien we niets meer het is voornamelijk bos en rots met een vrijwel droge rivier naast ons. En na een uurtje of twee zien we nog niets wat op een dorpje lijkt, nu hebben we nog drinken bij ons dus nemen we even een Ice Tea en wat fruit. Uurtje verder pakken we het laatste flesje maar nog geen teken van bewoning. En dan eindelijk een half uur later een paar huisjes waar iemand een koelkast heeft staan en een koelkast betekent drinken te koop. We slaan van alles in, rol koekjes erbij, en gaan door. Jelle is ondertussen al weer totaal doorweekt, tot grote vreugde van alle Chinezen die we passeren.     En dan na ruim vier uur lopen de ingang van het Ping-An rijstveld. Ook daar nog iets gekocht en dan door naar Huanglo, wat dan natuurlijk maar een paar honderd meter verder ligt. Bijna 5 uur hebben we er over gelopen, de voeten doen zeer(lopen tussen de rijstvelden gaat gemakkelijker dan lopen op een hete asfaltweg) maar het was de moeite best waard.     In het hotel worden we met gejuich ontvangen, krijgen thee en gaan douchen. Na het douchen nog een flesje Pie-Djoo voor de vochtbalans en dan is het tijd voor Oma. Oma loert al een paar dagen op Rineke om haar wat "Juwelen" te verkopen na enkele uren is Rineke 10 yuan “armer” en zijn volgens mij zowel Rineke als Oma opgelucht dat ze eruit zijn. Morgen naar Longshen, weer op de fiets.    

 

Zondag 20 september

Ping-An - Longshen

Dit had een apart bericht kunnen worden alleen bleek dat de beloofde 40 km met zwaar afzien in de bergen niet anders was dan 22 km vrij rustige     snelweg. Dus waren wij voor 11en ingecheckt en zitten nu in een supergrote hotelkamer. Bloedjeheet vandaag dat weer wel dus gewandeld op een   overdekte markt en even een siesta gehouden bij de airco.

Maandag 21 september  

Van de rijstvelden naar de Dong minderheden

Wil maar niet licht worden en als Rineke het raam opendoet blijkt waarom. Het regent. Eerst maar even aan de Noodlesoep en dan langzaam de fietsen maar klaar maken. Het regent zelfs zo erg dat we besluiten de regencapes aan te trekken. Het is hartstikke druk op de weg maar we komen vlot op weg. Beroerde weg met diepe kuilen die vol met water staan zodat het behoedzaam fietsen is. Nog niet voorzichtig genoeg want Jelle raakt een fietstas kwijt. Gelukkig geen schade alleen een beetje vies.     We moeten vandaag 68 km volgens schema dus een redelijke trap. Gelukkig wordt de weg buiten de stad snel beter. Onderweg geen landbouw maar volop industrie. Grind baggeren uit de rivier naast ons, hout- en bamboe zagerijen, bedrijvigheid volop. Dus ook volop verkeer maar we hebben en krijgen alle ruimte.     We schieten prima op, ondanks de vele wegversmallingen door kleine aardverschuivingen die de weg telkens wat smaller maken. Op één plek is zo’n rotsblok naar beneden gekomen dat het beton van een hele rijbaan kapot geslagen is.     Net voor Sanjiang even gegeten bij een laten we maar noemen wegrestaurant. Prima eten, 3 schotels, beef met geroergebakken groente, ei met tomaat en gekookte spinazie, voor een bedrag van 16 yuan. De rijst en de thee was gratis.     Het hotel was na enig vragen vlot te vinden en ook daar werden we al verwacht. Zodra wij bij de balie verschenen greep de receptioniste een kamersleutel en legde die op de balie. We werden duidelijk verwacht. Mooie kamer. Later nog even de stad ingelopen en een drumtoren bekeken en beklommen. De toren is in totaal 42 meter en telt 11 verdiepingen. Prachtig bouwwerk, helemaal van hout, wat helemaal met pen en gat verbindingen is in elkaar gezet. Daarna na enig zoeken nog een bhoedistisch klooster gevonden maar dat was al aardig in verval en werd ernstig bedreigd door de ook daar oprukkende nieuwbouw.  Dinsdag 22 september Vandaag gaan we naar Chengyang. Als we uitchecken een verassing. Als een klein duveltje uit een doosje staat daar weer een vriendje van meneer Ye. Even een verandering van plan. Als we terugkomen in Sanjiang dan slapen we niet meer in dit mooie hotel maar verderop in de stad. Door de nationale Chinese vakantie van 1 tot 6 oktober zit dit hotel dan vol. Maar volgens het vriendje van meneer Ye is dat ook een prima hotel en heb ik dan internet: “In the room”     De weg naar Chengyang is vlot gevonden en erg mooi. Nu en dan een klimmetje in een mooie omgeving met ook nog eens lekker weer. Weer een paar Yuans afstaan bij een Ticket Office, bij ons zie je op populaire plaatsen altijd volop patatwagens hier bouwen ze direct een ticketoffice, en dan nog 200 meter naar ons hotel voor de komende 2 nachten. Mooi goed onderhouden houten hotel direct tegen het dorpje aan.     Lekker gewandeld door het dorpje en natuurlijk de grote “Wind en Regen Brug” volop bekeken en bewandeld. Een overdekte brug van 78 meter lang met daarin 5 paviljoens verwerkt waar je kunt zitten en praten. Tenminste dat laatste was ooit de functie van de paviljoenen. Tegenwoordig zijn deze ruimtes in beslaggenomen door verkoopsters van souveniers. Het is een mooi gebiedje van zo’n 8 dorpen die allemaal tegen elkaar aan gebouwd zijn, elk dorp telt zo’n 10 tot 20 huizen dus niet direct erg druk.     Overal ligt rijst te drogen en er is een vriendelijke atmosfeer Nu zitten we op het terras voor ons hotel en genieten van een pilsje. Om ons heen het gekreun van de watermolens die water scheppen uit het riviertje en wat geroezemoes van de mensen die hier wonen. Op de veldjes tegenover ons zijn nog wat mensen aan het werk en verder staat de tijd hier stil.                           
Deel 2

Please Install The Flash Player

terug terug terug BJ Websites