Westeind 30
Reisverslag Donau

De eerste kilometers zitten erop

Zondag door Remco naar de trein gebracht en dankzij een prima verbinding tussen Arriva en NS zaten wij al om iets over 12 in de trein naar Schiphol om daar netjes om 20 voor drie aan te komen.

De fietsen en bagage naar het bagagedepot gebracht en toen de shuttlebus naar het Raddisson BLU hotel genomen. Mooie kamer met als hoogtepunt de grote flatscreen die aanstond toen we de kamer binnen kwamen en waarop een

welkomstgroet stond afgebeeld. Groot hotel in een buurt waar niets was te beleven of te doen. Dus na het inchecken maar weer terug naar Schiphol om daar wat rond te kijken en iets te eten. Geweldige uitvinding die gratis

shuttlebussen.

Vanmorgen vroeg op tijd naar Schiphol. De fietsen weer opgehaald en toen alles gaan inchecken. De grote tas met daarin drie fietstassen viel ons mee. Die bracht maar 27 kg op de teller. De fietsen was lastiger. Bij de dame van de

KLM was bekend dat de fietsen waren aangemeld maar de prijs voor zoiets was lastiger. Daar ontbrak de documentatie van... Uiteindelijk is er besloten om de fietsen gratis te vervoeren omdat ze net binnen onze totale bagavrijheid

van 60 kg vielen.

Voor ons geen probleem.

Vlotte vlucht naar Belgrado, waarbij we voor de start mooi vanaf onze zitplaatsen konden zien dat de fietsen echt mee gingen en in Belgrado er ook als eerste weer uit kwamen, en toen in de hal van het vliegveld alles uitgepakt en de

fietsen weer inelkaar gezet. Trappers weer monteren, sturen recht, zadels weer omhoog etc. Veel verpakkingsmateriaal her en der in containers laten verdwijnen en tot slot de dozen in een verlaten container ergens buiten.

Nog een kop koffie en toen op weg naar Zemun waar we een hotel hadden besproken. Met behulp van een taxichauffeur, Google en een paar behulpzame mensen onderweg wisten we daar na twee en een half uur fietsen aan te

komen. Ver? Nee hoor viel mee. Op de teller stond iets meer dan 16 km. Het verkeer gedraagt zich voorbeeldig hier. Ook volop fietspaden maar die worden in beslag genomen door voetgangers.....

Ons hotel is een prachtige oude villa met een mooi binnenplaatsje waar een tulpenboom volop staat te bloeien en een soort klimop de gehele gevels bedekt. Grote kamer met veel houtwerk erg sfeervol.

Vanavond nog even wezen wandelen en iets gegeten. Nu zitten we (liggen...) op bed en bedenken we wat we morgen gaan doen. Maar dat horen jullie een volgende keer.

Twee dagen Belgrado, mooi maar ook wel genoeg

De afgelopen 2 dagen door Belgrado rond gelopen. We wilden eerst met de Hop-On Hop-Off bus een rondje door de stad maken maar dat ging niet door. De bus reed nog niet. Een heel aardige receptioniste van Hotel Moskva hielp

ons prima op weg met leuke tips en toen we onderweg de VVV nog tegenkwamen was het helemaal klaar. Een map meegekregen met daarop de tips en toen aan de wandel.

Via een grote winkelpromenade naar het park Kalemegdan waar ook het oude fort van Belgrado te vinden is. Het is meer een verzameling vestingmuren dan een echt Fort maar leuk om te zien. 2 Prachtige kerkjes, Ruzica en Petra,

met mooie Iconen en fresco's. Fotograveren was helaas niet toegestaan. Verder vele pleinen, mooie gebouwen gezien, een beetje boheems straatje Skadarlija (beetje Montmarte in Parijs) nog een supermarket met allemaal gekke en

kinky spulletjes.

Nou toen was het ook wel mooi geweest. Met de bus terug naar Zemun en wat eten en drinken gehaald maar niet nadat we daar ook nog een stukje rondgelopen hebben.

Vandaag weer een dag door Belgrado gelopen met nu het volgende stuk.

Weer wat kerken en toen naar een museum. Een museum gewijd aan Nicolas Tesla. Ik had van de man nog nooit gehoord maar de dingen die hij ontdekt heeft gebruiken we elke dag zoals de electrische wisselstroommotor,

electromagnetische velden, de afstandsbediening enz.

Leuke gids die veel dingetjes voordeed en proefjes liet zien.

En toen was het op. Het zonnetje deed weer zijn best en wij zijn rustig teruggegaan naar het hotel. Vast een beetje voorbereiden op morgen want dan gaan we echt op de fiets met als grote verrassing als start van de route een stuk

van zo'n 6 kilometer dwars door Belgrado. Benieuwd hoe lang we daar over doen.

Vooruit 4 fietsdagen ineens

Het is even over 9 als we vertrekken van Villa Petra in Zemun. We gaan richting de boulevard en daar gaan we op de foto onder het bord wat precies aangeeft wat we gaan doen de komende dagen.

We fietsen langs het vervallen hotel Yugoslavia en komen dan op de brug naar Belgrado. Op driekwart van de brug ineens een bord wat aangeeft dat we met een lift naar beneden moeten. We drukken op een knopje maar hebben niet

de indruk dat er iets gebeurt. Volgens Rineke kunnen we beter doorfietsen naar het einde van de brug maar na nogmaals op het knopje drukken gebeurt er wat. De lift komt naar boven en dan de grote verrassing hij wordt gewoon

handmatig bediend. Een vriendelijke meneer zorgt ervoor dat we beneden weer op de fietsroute komen. We fietsen een stuk langs de Donau en dan wijzen de borden naar het centrum van Belgrado.... maar in de verte zien we de

brug die we moeten hebben al liggen. Een Canadees brengt raad. Hij woont een paar maanden in Belgrado en weet dat je door het industrieterrein ook richting de brug kunt komen. Laat het nog even zien op Google maps en wenst

ons succes. Scheelde een uurtje ofzo. We hadden al eens gezien waar we dan allemaal nog langs moesten.

De brug is een 4baans snelweg waar wij wonderwel goed op en tussen passen. Het verkeer houdt alle rekening met ons. Het gevaarlijkste zijn de putdeksels die ontbreken. En dat zijn er veel. We fietsen een stuk onverhard over een

stuk dijk, trouwens zonder dat we iets van de Donau zien, en gaan richting Pancevo.

Daarna is het een Deja Vu. Het is net of fietsen we door het industriegebied van Delfzijl, veel Petrochemie, en gaan dan de polders in, denk maar eens aan Carel Coenraadpolder voor de ingewijden. Het is allemaal landbouw met

inmense velden. Windje achter, oh wat lekker, en komen tegen het eind van de middag aan in Kovin waar we een kamer nemen. Nog steeds geen Donau trouwens.

Na het ontbijt, lekker een pannekoek roepen wij wat een omelet blijkt te zijn die opgerold is en gevuld met een soort smeerkaas, via de plaatselijke markt naar een supermarkt. Brood kopen en een beetje beleg, beetje drinken erbij en

we kunnen op stap. Er is iets anders dan gisteren. Het waait. Deed het gisteren ook, alleen toen in de rug, maar nu van voren... We maken er maar het beste van en maken langzaam onze kilometers. Goede wegen duidelijk

aangegeven. Worden ingehaald door een groep motoren die vriendelijk zwaaien en ach zo gaat het door.

We moeten eraf bij een kanaal en gaan onverhard door. Dan ineens Stara Palanka en daar istie dan eindelijk de Donau. We verwachten een heel dorp maar het blijkt 2 huizen en een groot restaurant te zijn. Belangrijkste punt van de

plek... Er gaat een veerboot naar Ram, aan de andere kant van de Donau. Het wachten op het vertrek doden we een beetje met een houtje toutje gesprek met een paar jongens die met hun motor aan het toeren zijn en ook mee over

gaan. De overtocht is een hilarische gebeurtenis waarover we later op verjaardagen nog smakelijk over kunnen vertellen.

Na de overtocht iets gegeten en verder. Het gaat hier meer op en neer dan in het begin. Landbouw wordt afgewisseld met bossen. We fietsen nu voor het eerst langs de Donau, die overigens helemaal niet blauw is.... We stoppen iets

eerder dan eigelijk in de planning zat maar het is wel goed.

We hebben weer een kamer, nu goed gegeten en gaan morgen weer verder.

Vandaag de verjaardag van Rik. Vanavond even bellen. We fietsen verder langs de Donau met 1 groot verschil. Het regent... Het is verder niet koud maar het maakt wel dat we weinig zien. Veel mist, regen wolken. We passeren

Golubac en even daarna de rüine. In de regen lijkt het toch minder imposant dan in de folders...

We gaan door en dan ineens de eerste van 21 tunnels. 280 meter met een bocht erin en zonder verlichting. Jelle achteraan die heeft een achterlicht wat het meeste licht geeft en Rineke op de "Tast"vooraan.

We hebben er zo 18 stuks doorstaan en we kunnen dit stukje nog schrijven laten we het daar maar op houden. Tussendoor een lekke band, Jelle rijdt even missturend over een flinke kei, de weg ligt er overal bezaaid mee, en dat is

direct plat.

Na 80 km fietsen we Donji Milanovic binnen en met behulp van een jonge dame, de directeur van een museum en een jongeman die 10 jaar terug nog een poosje in Roden heeft gewoond krijgen we een kamer bij 2 oude mensen. Is

prima verder. Iets gegeten en toen op bed.

Vandaag de verjaardag van Jacqueline en hier vieren ze Pasen. (Grieks Orthodox). Het is droog maar daar is het ook mee gezegd. De regen kleding hoeft niet aan maar daarmee houd het ook op. Na een paar uur fietsen eindelijk de

"Iron Gate" het smalste stukje van de Donau. We maken waat foto's en gaan verder. Daar treffen we ook iemand die onderweg is naar Wenen. Alleen is hij bij de Zwarte Zee begonnen. We zien aan de overkant van de Donau het

beeld van Decebal wat in de rotsen is uitgehakt. Een paar foto's en we gaan op weg naar ons eerste eindpunt de plaats Kladovo. Onderweg bij een Turks eethuisje heerlijke vissoep gegeten en op aandrang van oma even een stukje

geschreven in haar gastenboek, wat ons overigens bladzijde voor bladzijde getoont wordt.

Dan fietsen we Kladovo binnen en kiezen voor hotel Aqua Star. Is prima hier. Zitten nu alleen te dubben of we morgen al weer weggaan of dat we nog een extra nachtje blijven. We slapen er nog een nachtje over.

Een ongeplande "Rust"dag

Het was de bedoeling om vandaag weer terug te gaan naar Belgrado maar we zijn een dag gebleven. De verwachting voor vandaag was mooi weer en voor dinsdag wordt er weer regen verwacht. Dus gaan we morgen reizen.

Vandaag een mooi rondje gefietst van zo'n 42 km, oud fortje bekeken, geflaneerd in het centrum, gezwommen kortom we hebben ons prima vermaakt.

Heerlijk weer, dik 20 graden.

Dus omdat er verder niet veel nieuws is een kort verslagje over de dagelijkse beslommeringen.

De wegen waarover we fietsen zijn voornamelijk gewone wegen voor alle verkeer. Als we over een fietspad komen dan is het extra opletten want dat kan ineens ophouden en via een trap naar beneden gaan zonder verdere

aankondiging.

Het verkeer houdt voldoende rekening met ons als fietsers. Hebben we wel aanders meegemaakt. Gevaarlijke toestanden hebben we dan ook niet meegemaakt.

Slapen doen we veel in pensions en een enkele maal, zoals nu, in een hotel. De prijzen varieren van 18 euro tot 60 euro voor dit hotel. Ontbijt is steevast veel ei( de kippen maken hier overuren...).

Koffie kennen we in verschillende soorten. Het meest op onze koffie lijkt de Kafa. Grote kop bruin vocht, smaakt goed alleen niet roeren er ligt een halve centimeter koffiedik op de bodem. Meestal vragen we om een dubbele espresso

en die zijn goed in te nemen. Vraag niet om een Nescafe. Dan krijg je opgeklopte koude melk met een beetje Nescafe voor de smaak en een rietje erbij wat rechtop in het glas blijft staan.

Eten doen we overdag met een beetje brood en wat beleg wat we in veelal kleine winkeltjes kopen. Hleb is brood en Sto is honderd gram dus daarmee komen we een heel eind.

's Avonds is het Mixed Grill of een kilo vis als het aan de kok ligt. Maar na twee dagen heb je daar ook genoeg van dus nemen we dan maar Pizza of Pasta met meestal een rauwkost salade. Srbska Salat is favoriet.

Het spreken gaat een klein beetje. We wisten nog wat van een vakantie in Kroatië. Male is klein, Velika is groot. Dwa is twee en Hvala is dank u wel. Dobordan is goeiendag en voor de rest knikken we maar instemmend en roepen iets

in het Engels. Meestal wordt er snel iemand gecharterd om te vertalen en dat lukt dan ook altijd.

Regen, en dan ook nog 2 dagen achtereen

Relaxed opgestaan, ontbijtje gehaald, spulletjes bij elkaar gezocht en toen rustig door de regen, het regent pijpestelen, op weg naar het busstation. Om kwart over 9 liggen de fietsjes netjes gestald onderin de bus en worden we door

de chauffeur afgeleverd in het restaurantje voor een kop koffie. De bus vertrekt pas om 10 uur en volgens de man kunnen wij wel een kopje gebruiken denken we maar.

De bus is het lange afstand vervoermiddel blijkt wel en is daardoor ook overvol. Wij betalen per persoon bijna 15 euro, de fietsen gaan mee voor 40 eurocent per stuk:). De rit duurde bijna 5 uur, een kleine 300 km, en tegen 3 uur

komen we aan in Belgrado.

Van het busstation is het 300 meter lopen, 2 treinsporen oversteken(nee geen overweg gewoon over de rails fiets onder de arm) en dan zijn we weer bij de lift die ons op de brug kan brengen waardoor we weer naar Zemun kunnen

fietsen.

Na wat conversatieproblemen wordt ook daar alles weer duidelijk en slapen we nogmaals in Villa Petra.

Het zou vandaag mooi en droog zijn maar het water komt weer met bakken uit de lucht. We hebben besloten direct van Zemun naar Novi Sad te fietsen waarbij we een binnendoor route gaan nemen. Inplaats van meer dan 100 een

70 km.

De weg is een soort van drukke N weg, met veel vrachtverkeer. Daarbij flink wat water dus werd het een dag van doooorfietsen. Even een kop koffie in een cafe onderweg en op 15 km voor Novi Sad snel een broodje in de berm.

Waarom zo'n haast. De officiele route gaat op dit punt ook niet langs de Donau, heeft kleinere wegen, daardoor ook vaak slechter, en met al dat water zie je toch al weinig. Dan maar al het verkeer op de koop toe nemen, we zijn wel

wat gewend. Over het algemeen goed te fietsen met voldoende ruimte. Alleen op het laatst is er een stuk met weinig ruimte en moeten we zo nu en dan toch wel even de berm in.

Ons hotel is snel gevonden. Alleen staat er in de straat bij nummer 1 een vervallen huis met kapotte ramen. En bij nummer 1 moeten wij nu net zijn..... We lopen er eens voorlangs, kijken nog eens door het gaas en over de schutting

en weten allebei zeker hier slapen wij dus niet. Even later is het allemaal opgelost. Nummer 1 geldt voor een blokje van huizen, winkels en een restaurant, en nu zitten wij in een nette kamer boven het restaurant waar het prima eten

was.

Morgen gaan we Novi Sad bekijken en dan vrijdag weer verder. Dus ons volgende bericht zal vermoedelijk uit Kroatië komen.

Een rustige dag met hectische momenten

We hebben het er een paar maal over gehad en besloten om in ieder geval een nieuwe achterband te kopen voor de fiets van Jelle. De fiets is voor een uitgebreide controle geweest voor vertrek en alles leek prima maar we hebben

het idee dat de achterband niet goed is. Ondanks dat de band op spanning is slingert het wiel. Geen kapotte spaken of zoiets vermoedelijk iets in de band. Vragen bij de receptie of er een fietsenzaak is en ja hoor binnen 100 meter.

Dus daar heen. Alleen hebben die veel banden maar geen die passen. Bestellen is geen probleem maar dat duurt een paar dagen en dat vinden we toch iets te lang. Terug naar het hotel en daar bellen ze een paar fietsenzaken af en

het gaat lukken banden zijn voorradig en ze willen naar het hotel komen om de band te vervangen. We maken de afspraak dat het hotel het even voorschiet en dan gaan wij op pad om Novi Sad te bekijken.

Het is mooi weer en we slenteren door het centrum, drinken een espresso, genieten van alle onverwachte doorkijkjes en onverwachte straatjes en steegjes. Toch nog weer een buitje... maar na even schuilen wordt het weer beter en

even later zitten we op een terras aan de overzijde van de Donau te genieten van Cheese Cake, een punt kwarktaart blijkt dus, en van een mooi panorama over de stad. We kijken nog eens door de folders en de stadsplattegrond en

we zien niets meer waarvan we denken dat we daar nog heen moeten dus op weg naar het hotel. Benieuwd hoe het is met de fiets.

In het hotel worden we direct aangesproken over..... de fiets. Er is iemand geweest met een binnenband maar omdat de banden nog op spanning waren leek dat niet nodig. Dus toen wij terugkwamen kwam direct de vraag wat voor

band. Een buitenband dus. Het wordt doorgebeld en even later verschijnt er iemand met 2 banden, we doen gelijk beide maar. Het vervangen gaat vrij vlot alleen het oppompen gaat iets moeizamer. De band wil niet goed rond de velg

en moet eigelijk even met een hogedrukpomp flink op spanning komen zodat hij zich netjes rond zet. De monteur geeft mij een paar autosleutels en in ruil gaat hij er met mijn fiets vandoor. Alleen komt hij teleurgesteld terug het lukt

niet. We moeten naar de fietsenzaak. Het wiel weer uit de fiets en in de man zijn auto naar de fietsenzaak. Daar met vereende krachten het geheel goed op spanning gebracht en dan zijn we het overeens het is goed zo. Weer terug

en monteren. Dat alles gebeurt in een behoorlijke regenbui maar dat mag de pret niet drukken. Volgens de monteur maakt mij dat niets uit want het regent in Nederland altijd, tenminste dat heeft zijn dochter hem verteld en die

studeerde tenslotte in Groningen. Waar maar uit blijkt dat Groningen wel in trek is dit is al de tweede die familie in Groningen heeft te studeren.

De fiets zit weer in elkaar, we nemen afscheid van de monteur en gaan ons weer richten op de belangrijke zaken zoals het fietsen.

Morgen richting Kroatië.

We staan niet al te vroeg op omdat de geplande afstand voor vandaag niet al te groot is. Volgens Peter van het hotel maar 35 km maar dat lijkt ons erg optimistisch. Zal wel over de snelweg gaan denken we.

Wel waarschuwt hij ons voor naderende buien met flink onweer.

We nemen afscheid van erg hartelijke mensen, die van alles voor ons wilden doen en waar we een erg leuk verblijf hebben gehad.

Op naar de boulevard. Daar is een fietspad aangelegd en dat gaat geweldig. We genieten volop van het uitzicht en het fietsen zonder auto's om ons heen. Tot we stilstaan voor grote hekken. De boulevard en het fietspad houden op...

Kaart erbij en kijken. Moeten we een stukje terug en dan voor een brug afslaan. Wij terug en afslaan maar. Geen fietsbord te zien maar we fietsen maar een beetje Novi Sad weer in en daar op een volstrekt onlogische plaats staan

weer borden.

Die borden staan wel eens vaker op de meest vreemde plaatsen. Er is een fietspad naast een grote weg en dan probeer je op te letten of je ook borden ziet. Dan moet je vooral ook kijken naar borden die mogelijk met de rug naar het

fietspad zijn geplaatst dus alleen zichtbaar van de weg. Ook moet het vaak maar duidelijk zijn. Er is een afslg een dijkje op en daar hoef je geen bord te plaatsen want dat je daar af moet slaan dat weet iedereen. Alleen dat bord van

inrijden verboden als daar nu eens een routebordje onder kwam te hangen...?

We fietsen na een 50 km Braca Palanka binnen. Iets gegeten en dan op zoek naar de brug naar Kroatie. Dat blijkt lastiger te zijn. Kroatie is geen populaire bestemming denken wij want alle borden ontbreken. De fietsroutebordjes

reppen niet van Kroatië alleen van een vervolg in Servië. Kortom we dwalen wat om. Na een paar keer vragen lukt het toch de brug te vinden en passeren we de Douane posten.

Een aan elke kant van de brug over de Donau en gelukkig we mogen eruit en weer erin.

Nu zitten we in Ilok. Een klein plaatsje met een leuk hotel aan de oever van de Donau. Een kamer doet hier wel 70 euro alleen toen we zeiden dat niet uit te willen geven zakte de prijs door een plotselinge korting zomaar met 10

procent naar 60 euro. Dat hebben we geaccepteerd maar iets in ons zegt ons dat de korting ook wel 20-30 procent had kunnen zijn. Straks verderop maar eens kijken of we weer wat pensionnetjes tegenkomen.

Voorlopig plenst het hier even van de regen en staat er een harde wind.

Maar dat deert ons niets :)

Morgen een flinke tocht van 80 km naar Osijek waarmee we al halverwege Kroatië zijn. De Donau zullen we de eerste dagen alleen van afstand kunnen zien omdat we met een ruime boog, door allerlei natuurgebieden, er omheen

gaan.

Kroatië in 2 dagen

Nog maar net over negen vertrekken we vanuit Ilok naar Osijek. We verwachten iets minder dan 80 km te gaan met een tussenstop in Vukovar.

Het is zonnig met een harde tegenwind. Direct vanaf het begin is het raak. Het dorp uit gaat met 10% omhoog en binnen de 5 km zitten we in de 2e klim nu 9%. We slaan ons er doorheen en komen op een soort hoogvlakte met

Landbouw. Landbouw met een hoofdletter want hier zie je zo ver je kunt zien niets anders dan kale akkers. Ja soms even onderbroken door een stuk wijnveld maar daarna weer onafzienbare velden. Een beetje rode klei is het met hier

en daar nauwelijks zichtbaar wat beginnende mais.

Zo nu en dan duikt de weg sterk naar beneden wat betekent dat we weer een dorpje naderen. Maar meestal al in het dorp is het weer prijs en gaat de weg weer net zo steil omhoog. Voor Rineke maakt dat niets uit. Die danst vrolijk

op de pedalen naar boven. Jelle heeft het er zwaarder mee het is stampen en zwoegen maar ook hij komt boven.

Zo gaan we door naar Vukovar, we maken een paar foto's van de in de oorlog kapot geschoten watertoren, nu een monument, en duiken dan het centrum in voor een terrasje met koffie en een broodje.

We kunnen er weer tegen en gaan verder naar Osijek. We krijgen de wind nu een stukje van achteren, geen steile hellingen meer dit schiet lekker op. Alleen die druppels die ineens in aantal toenemen. Dit was niet de afspraak we

hadden droog besteld:(. Maar toch maar weer alles ingepakt en niet tevergeefs. Even later regent het flink met een paar flinke klappen onweer. Alleen net zo snel als de bui kwam is hij eigenlijk ook weer weg. Wel grote plassen op de

weg met veel water wat door de auto's omhoog spat maar echt regenen doet het niet meer en als na zo'n 15 km de weg ook weer opdroogt kunnen we de regenjassen weer opbergen. Het is bijna 4 uur als we Osijek binnenrijden en

dank zij de informatieborden voor de hotels in de stad rijden we zo naar het hotel. Inmiddels gegeten, de airco aangezet en de kaartjes geschreven die we in Vukovar gekocht hebben.

We zijn er vroeg bij. We willen vandaag aankomen in Hongarije en dat betekent wederom een 80 km fietsen.

Het weer is ons goed gezind. De zon schijnt en we hebben een lekkere bries in de rug.

We besluiten door een natuurpark, "Park Pirode Kopacki Rit" te fietsen. En een natuurpark blijkt het. We zien wilde zwijnwn, herten, arenden van korte afstand. Niet overdreven schuw we kunnen zelfs rustig plaatjes schieten. Een

mooie belevenis.

Na een paar kopjes Turkse koffie in een kleine kroeg zetten we aan voor het laatste stuk. We hebben er weer een lekker tempo in als we naar de kant moeten om toch weer alles in te pakken. Een regenbui meent ons nog even te

moeten plagen.

Het is 20 voor 3 als we de douane passeren en we Hongarije binnenrijden. Is het nu ineens anders?

Welnee. Het blijft landbouw met zo nu en dan kleine dorpjes. Alleen de vorm van de routebordjes is anders en hier betalen we nu met Forinten en niet meer mer Kuna's.

We hebben een leuk Pension en hebben alvast een plan voor de komende dagen gemaakt. Morgen door naar Kalocsa en daar blijven we dan even langer. We gaan het Paprikamuseum bekijken en de was weer een beetje wegwerken.

Een rustdag

Vandaag rust genomen.

Het regent momenteel weer even flink maar het gaat beter worden.

Morgen verder.

Inspannende dagen

Weer 2 dagen hard gefietst? Nou nee. Gisteren, dinsdag 24 April wel, maar vandaag was er een andere inspanning.

Op dinsdag zijn we uit Mohacs vertrokken op weg naar Fajsz met als optie Kalocsa. 70 of 84 km we zouden wel zien. Om 9 uur zaten we op de pont en konden we 5 minuten echt op pad. Weer een gunstige wind en voorlopig goede

wegen. Meest op een dijkje vrij dicht langs de Donau met zo nu en dan een vrije blik.

Onderweg even picknicken en al snel wisten we dat we door zouden gaan Kalocsa. De laatste 8 km kregen we nog een stukje onverharde weg met ineens tegenliggers. Ook fietsers die zwaar zaten te zwoegen tegen de harde wind in.

Blik op oneindig en als Jelle niet Hoi had geroepen dan hadden ze niet geweten dat we elkaar passeerden. Nu wel. De voorste schrok zo van de roep van Jelle dat hij bijna van de weg raakte en zich net staande kon houden. Volgens

Rineke ging het allemaal goed.

We checken in hotel Kalocsa en krijgen een mooie grote kamer. Douchen en even de stad in.

Vandaag, woensdag 25 April, blijven we in Kalocsa. We gaan musea bekijken. Het mag tenslotte niet allemaal sport zijn wat ons drijft een beetje cultuur kan geen kwaad.

We beginnen in het Paprikamuseum. Een leuk klein museum met wat uitleg over ontstaan en teelt. Daarna een volkenkundig museum met een grote collectie kleding, mineralen en munten. Een kopje koffie en op naar een museum

van objecten en sculpturen. Sommige bewegend en met lichteffecten. Erg leuk om te zien. Daarna naar het station. Volgens Rineke omdat het rijk gedecoreerd is en Jelle heeft een vage hoop op een snelle verbinding met Budapest...

Beide dromen gaan in rook op. Het station is afgezet met grote hekken waarbij nog wel sporen te zien zien van een mooi verleden en wordt duidelijk niet meer gebruikt. Beide zijn we een illusie armer.

We lopen terug naar ons hotel als we nog een bord zien met iets van paprika´s erop. Wij naar binnen en het blijkt ook nog een paprika museum te zijn. Het vult elkaar aardig aan zullen we maar zeggen.

We vinden het wel goed en gaan terug naar het hotel, een beetje drinken en daarna wat eten in de stad.

Morgen gaan we richting Budapest voor een etappe van een kleine 70 km en hopen dan vrijdag in Budapest aan te komen. Daar hebben we inmiddels voor 3 nachten een kamer geboekt.

Een dag met veel

Het is al vroeg staalblauw boven Kalocsa. De wekker is nog lang niet afgelopen of we hebben al koffie op bed. Geweldig handig die oude dompelaars.

Voor 8 uur hebben we al afgerekend en kunnen we aan het ontbijt. We gaan minimaal 70 km maar als het kan een beetje meer. Morgen in Budapest willen we ruim tijd hebben om het hotel te zoeken dus alles wat vandaag meer kan

is meegenomen.

We stappen om even voor negen al op de fiets en na enig zoeken zitten we op de goede weg. In Foktö weer even zoeken maar al snel gaat het de goede kant weer op. Windje weer gunstig achter en goede rustige wegen. Geen

Donau die blijft ver van ons vandaag.

Wel gaan we van de verharde weg af en gaan op de top van een dijkje verder. Goed hard met niet al teveel kuilen dus kunnen we er een goed tempo inhouden. De route die we volgen klopt niet met de kaarten en boekjes die we

hebben, wordt ook niet aangegeven door routebordjes maar volgens ons gaan we goed.

Dus door met de geit. Die zien we niet maar wel midden in de verlaten vlakte ineens een afgebakend stuk met honderden schapen. Zo nu en dan langs het dijkje fietsen. Dan zien we ineens groepen mensen, meestal zo rond de 10

mannen en vrouwen, die de bosrand aan het bijhouden zijn. Alles wat een beetje dikke tak is wordt bewaard en netjes opgestapeld de rest ter plaatse verbrand. Over en weer wordt er vrolijk gegroet.

Als we weer in een dorpje zijn weten we ineens waarom we zoveel kinderwagens zien hier. Elk dorp heeft wel ergens een elektriciteitspaal waarop een ooievaarsnest is geplaatst en alle zijn ook bewoond. Ook onderweg komen we ze

regelmatig tegen en ze zijn een stuk minder bang dan de reigers bij ons.

Het wordt inmiddels serieus bij ons. We gaan richting de 80 km en besluiten door te gaan naar Rackeve. Dan komen we uit op 90 km denken we.

We moeten langs een verschrikkelijke weg. Onverhard met gaten over de volledige breedte van het pad. Aan de ene kant grote hekken van buitenverblijfjes aan de andere kant een zijstroom van de Donau. Bij ons in Drente durven ze

mensen over slechte fietspaden te sturen maar dit sloeg alles tot dusver.

Maar alle slechte wegen stoppen eens en we zijn alles weer vergeten als we Rackeve binnenrijden. De teller staat dan op meer dan 100 km.

We zitten nu buiten op het terras van Oazis Park motel een wijntje te drinken. Ons verbazend over het water van het zwembad aan onze voeten. Toen we aankwamen was het water bruin en oondoorzichtig, na een paar flinke

scheuten uit een jerrycan met veel gevaarsetiketten werd het al snel doorzichtig en nu is het al bijna blauw. Morgen kunnen we er veilig in zwemmen volgens de eigenaar. Maar of we dat proberen???

Morgen nog 40 km naar ons volgende hotel. Moet een makkie zijn.

Hoe een alternatieve route tegen kan vallen

We ontbijten in het dorp met een broodje en een kop koffie bij de Warme Bakker. Openingstijden van 05.00 tot 20.00 uur van maandag tot en met zaterdag. Op zondag doen ze het rustig aan dan van 07.00 tot 13.00 uur. 24uurs

economie!!

We fietsen over redelijke wegen naar Tököl waar we een keuze hebben. We kunnen rechts van de Donau richting Budapest, over weer een veldweg, of we nemen de veerpont naar de linkerkant en fietsen dan via een op de kaart

aangeven route naar Budapest. Het laatste wordt hem. Om even voor half 11 bestuderen wij het in strak Hongaars opgestelde briefje bij de veerpont. Nou ja veerpont, het is de aanlegplaats van de veerpont. De veerpont ligt vrij

roerloos aan de andere kant zonder enige beweging er om heen of in de buurt. Het briefje nog maar eens bestuderen en we maken erop uit dat we moeten wachten tot 11 uur voordat de pont vanaf de andere kant vertrekt. Alleen al

die telefoonnummres op het briefje.... Moeten we nu bellen dat we over willen? Het alternatief is terug gaan en dan 9 km over de veldweg te rijden.. We wachten. 10 Minuten voor 11 komt er een auto aan rijden die stopt voor de

oprijstreep al spoedig gevolgd door een tweede. Kijk dat geeft de burger moed. Er gaat dus wat gebeuren en als aan de andere kant ook auto's klaar gaan staan weten we het zeker dit gaat goed komen. Om 11 uur komen er 2

mensen uit een kleine woning ofzo en even later rijden de auto's de pont op.

Het duurt een kleine 10 minuten voordat ze aan onze kant zijn en wij erop mogen maar om 20 over 11 staan we aan de andere kant. We gaan om koffie en zoeken dan een geschikte weg naar Budapest. Volgens de kaart moeten we

onder door het dorp een weg kunnen vinden naar het volgende dorp. Niet dus, we lopen dood.

Terug en dan aan de andere kant het dorp uit voor een grotere weg naar Budapest, er zijn mogelijkheden tenslotte. We vinden een rotonde waarop weg 6 aangegeven staat en die loopt direct naar Budapest. Wij op weg. Prima weg

niet al te druk lekker fietsen tot we aansluiten op weg 6 en die is verboden voor fietsers:( Wij terug en nu bij de rotonde een weg tussendoor geprobeerd en dan eindigen we letterlijk op een kerkhof. We kijken elkaar aan, kijken op

onze horloges en weten het zeker. We gaan terug naar de pont en nemen die van 1 uur terug naar Tököl.

Een paar km van de pont draaien we de veldweg op en gaan richting Budapest. We komen vlak bij een grote brug aan die we moeten hebben maar waar mogen wij langs. Volgens onze kaarten aan de linkerkant maar daar wordt

volop gewerkt met grote kranen en zwaar materieel dus dat wordt niets. Het fietspad rechtdoor is afgezet dat daarom maar op de weg maar dat is wel een snelweg ook niets dus. Dan ziet Rineke ineens een trap naar boven op de

brug lopen en gaat kijken en dan blikt daar ineens ook een smal fietspad te liggen. Wij onhoog en steken de brug over. We komen aan in een parkje en vandaar is het redelijk goed aangegeven naar Budafok, een voorstadje van

Budapest. Daar hebben we een hotel geboekt. Dan blijkt Google Maps op onze smartphone van grote waarde. We vragen om onze locatie, proberen ons te orienteren, bewegen een stuk en kijken dan weer. Zo schiet het redelijk op.

Op de uitrit bij de Aldi blijkt 1e weg links en als we na 200 meter links een een beetje ruimte hebben om te staan maar weer even proberen. Volgens mij zegt Jelle moet het hotel bij de volgende afslag liggen. Waarop Rineke zegt daat

staat wel een bord wat naar hotel Luna wijst moeten we daar dan zijn.

Dus zijn we 10 minuten later ingecheckt, staan de fietsen in de Conference Room, wordt toch niet gebruikt de eerste dagen en zitten wij met een pilsje buiten.

Het is hier genieten, geweldige temperaturen, weekend wordt dertig graden.

Van buitenwijk naar buitenwijk binnen 12 uren

Na 2 mooie dagen Boedapest zitten we nu in Wenen. Om 7 uur op de fiets gestapt in Bukafor, een buitenwijk van Budapest stapten we om 17.30 uur van de fiets in Favoriten een buitenwijk van Wenen. Toch even 350 km. Later meer.

Wat is er allemaal gebeurt in Budapest

We gaan Budapest in. Met de tram naar de binnenstad en dan met de Hop-On/Off bus door de stad. Klein rondje centrum en dan over de Andrassy Ut naar het "Heroes Square" vandaar terug naar de binnenstad en dan over de

Vrijheidsbrug naar de Burcht. Daar stappen we uit en bekijken de burcht en daarna de Mathiaskerk en het Vissersbastion. We gaan door naar de Citadel maar dat zegt ons iets minder. Mooi uitzicht en een leuke wandeling naar

beneden.

We gaan het water op en varen in een uurtje langs alle hoogtepunten. We willen nog wel maar kunnen ook geen paf meer zeggen. Een broodje Gyros en met de tram terug.

Opmerkelijkste moment van de dag was eigenlijk 's morgens al. In een cafeetje zijn de serveersters de voorraad aan het opnemen en dat gebeurt erg nauwkeurig. Alle aangebroken flessen worden overgegoten in een litermaat en de

hoeveelheid wordt nauwkeurig genoteerd en kan dan terug in de fles. Een streepje op de fles tot waar de drank staat en de fles kan weer weggezet. Wel komen alle flessen van de plek om even te kijken of ook de achterste wel vol

zitten.

Rineke heeft het meeste pret om het trieste verhaal van Bisschop Geller.

De amn bracht het evangelie maar als dank werdt hij in een ton gestopt waar spijkers ingeslagen werden en toen in de Donau gesmeten. Laat de man nu op een vooraanstaande plaats een standbeeld gekregen hebben dus we zagen

hem ook regelmatig staan waarbij Rineke hem telkens weer voorbij zag komen in het tonnetje.

Op zondag weer naar de binnenstad maar nu gewandeld over de Andrassy Ut. De Opera bekeken, Op het Heroes Square rondgelopen en toen het park in. Een mooi kasteen en het museum voor Agricultuur bekeken( :) ).

We nemen de Metro terug, bekijken de laatste mooie geveltjes en zetten er een streep onder. Mooi geweest.

Jammer van al die mooie badhuizen, de musea, de Opera daar voor was geen tijd. Een andere keer.

Want het is een prachtige stad die het verdient om nog eens terug te komen.

Terug in het hotel overleggen met het personeel. We willen om 7 uur op de fiets zitten dus dat betekent dat we te vroeg zijn voor het ontbijt. Maar dat blijkt anders. We mogen om half 7 al eten en men wil er zelfs wel iets warms bij

maken.

Hele hartelijke mensen die ons met raad en daad geholpen hebben.

Hotel Luna een aanrader.

Het is vroeg opstaan. Maar we zitten mooi op tijd op de fiets. Na zo'n 6 km rijden we over de Vrijheidsbrug en slaan linksaf naar de Internationale Scheepvaartkade en schepen in op een schip van de fa Mahart. Zij hebben 2 keer in de

week een dienst naar Wenen met een draagvleugelboot. Om 9 uur vertrekken we en met een gemiddelde snelheid van zo'n 60 km stuiven we naar Wenen waar we om iets voor 4 aankomen. Met behulp van een kaart van de ANWB en

een beetje Google vinden we ons hotel toch vrij gemakkelijk en we zitten nu in een buitenwijk van Wenen met een metrostation dichtbij waardoor we toch binnen 10 minuten midden in het centrum zitten. Mooie kamer, hier kunnen

we wel een paar dagen vooruit.

Maar hoe nu met ons fietsplan. Het stuk van Belgrado naar Wenen fietsen we dus niet dus houden we flink wat dagen over. Maar deze mogelijkheid vonden we verder toch ook te grappig om te laten lopen. Toen we dus ook besloten

om met de boot te gaan hebben we gelijk besloten om dan het stuk van Wenen naar Passau te fietsen om dan vanaf Passau met de trein terug te gaan naar huis.

Nu alleen nog op zoek naar een fietsboekje en wat kaarten voor het nieuwe traject.

Maar eerst Wenen maar eens bekijken.

Drie dagen Wenen

Er wordt mooi weer verwacht, in de stad is het hardstikke druk vanwege de 1 mei viering, dus gaan wij naar buiten een stadswandeling maken op de Kahlenberg. Eerste bij de VVV een Wien karte gekocht waarmee we de komende

drie dagen vrij van het openbaar vervoer gebruik kunnen maken en dan op stap. Eerst met de Metro naar het eindpunt van lijn U4 en daar overstappen op buslijn 38A. Deze bus gaat naar de top van de Kahlenberg. We hadden ook

gewoon vandaar uit naar boven kunnen lopen en dan terug maar dan ben je al snel 2 uur kwijt aan een oninteressante klim. Dat vinden we zonde van de tijd dus gaan we met de bus naar boven en nemen dan de veel mooiere route

naar beneden:). Overigens zijn we niet de enigen die zo denken de bus barst bijna uit de voegen zo druk. Boven verspreid de drukte zich al snel. We nemen een kop koffie en gaan op pad.

Leuke route door wijnvelden en bossen, soms steil naar beneden, maar overal goed aangegeven. Nog een stukje langs de Donau waarna we aankomen in Nussdorf. Een stukje met een tram en we stappen weer over op de Metro.

De volgende stop is het Donau Insel waar we gaan fietsen. Nu zijn we eigenlijk voor de huur van een paar fietsen een Ausweis nodig maar als je graag iets verhuren wilt dan blijkt een ziekenfondskaart ook goed te passen. Er worden

een paar fietsen klaar gezet met voor Rineke nog een korfje voor de rugzak, Ordnung muss sein, en we kunnen op pad. Het eiland is misschien een honderd meter breed maar wel 21 km lang. 3 Fietspaden, 1 aan beide zijden en 1

bovenop(10 meter hoger ongeveer). In de midden waar we het eiland opkomen is de vertierzone met diverse barren en eettenten. Verderop wordt het rustiger maar wel met heel veel mensen die van de zon en het water van de

Donau genieten. We hebben onze badkleding bij zich maar na een km of 7 staan er opeens drie letters op het wegdek geschilderd die voor ons duidelijk genoeg zijn. De badkleding hoeft niet nat te worden. We zien een plekje waar je

met een trapje het water in kunt en Rineke weet het direct zeker hier kunnen we wel even stoppen.

Nu is het al dagenlang prachtig weer, temperaturen rond de 30 graden of meer, maar daar heeft het water nog niet veel van mee gekregen. We snappen nu waarop er zoveel mensen op de kant zijn en zo weinig in het water. KOUD!!!!

we slaan ons er doorheen, gaan in ieder geval helemaal onder maar zijn er ook snel weer uit. Rineke waagt nog een 2e poging en komt heel dapper terug met de mededeling dat het al een stuk beter te doen was... Maar we moeten

toch maar door. Zo fietsen we verder onderlangs het water tot we het puntje bereikt hebben. De reis terug gaat bovenlangs en na zo'n 2,5 uur leveren we de fietsen weer in.

We nemen de Metro terug naar de stad en slenteren wat door de stad. Rineke kijkt haar ogen uit bij de zaak van GUCCI, gelukkig gesloten, en zo al geveltjes, paleisjes, kerkjes en andere mooie zaken bekijkend belanden we op een

terras waar we lekker iets gaan eten. We laten het ons smaken, lopen nog een poosje rond en nemen de Metro terug. Glaasje wijn op het terras van restaurant Wienerwald en naar het Hotel.

We gaan naar Schloss Schonbrun en komen er al snel achter dat we niet de enige zijn met dat voornemen. De parkeerplaatsen staan al vol met reisbussen en er zijn al wachttijden voor een tour door het slot. Je mag geen foto's

maken, de Audio Guide wordt voor ons ingesteld op Duits, maar we hebben dikke lol. In een uurtje bezoeken we zo'n 20 kamers. Verbazingwekkend zo'n luxe. Daarna naar buiten. We bezoeken het Palmenhuis, tropische kassen, en

het Wûstenhaus, een kas met vogels en dieren.

Dan door het park, langs de dierentuin, naar de Neptunusbronnen. Daar kun je omhoog en vanaf een heuvel het gehele paleis overzien. Als je zover gekomen bent dan verdien je een pilsje op een terras en mag je rustig weer de

Metro opzoeken.

Nog een stukje stad, grote gebouwen als raadhuis en parlement, een kop koffie met taart. Het is iets over zessen als we het genoeg vinden.

We gaan richting hotel. Eerst nog even wat eten natuurlijk en alvast een beetje bladeren in het fietsboekje wat we gekocht hebben

Maar dat is pas vrijdag. Donderdag eerst het Prater met Reuzenrad en andere vermakelijkheden.

Het is donker buiten en als we na het ontbijt buiten komen dan sputtert het al een beetje. Onze laatste dag hier en dan regen?!? Het lijkt erop. We gaan toch op pad en gaan naar het "Prater" Het Slagharen van Wenen zullen we maar

zeggen. We beginnen in het Reuzenrad, een leuke attractie vooral door de leeftijd, het rad gaat al een paar jaar mee:). Na een minuut of 10 zijn we terug op de grond en zien dat het nu behoorlijk begint te sputteren. We duiken een

souvenirshop in maar om nu te zeggen dat we daar vrolijk van worden.... We vertrekken. Uit het reuzenrad konden we de kerk van Franziscus van Assisi zien dus gaan we daar heen. In de Metro, direct weer uit de Metro en snel om

de kerk heen. Er is gelukkig een terrasje in de buurt dus tijd voor koffie en het maken van nieuwe plannen.

We besluiten naar de Donauturm te gaan. Weer 2 haltes met de Metro verder en een 10 minuten verder gaan we met een lift naar een 150 meter hoogte. We hebben een leuk uitzicht over de stad en merken tevens dat het droog

begint te worden. Rap naar beneden en terug naar het Prater. Iets leuks gekocht en nog een kopje koffie. Dan naar het centrum. Metro heeft geen enkel geheim meer voor ons en omdat het inmiddels weer helemaal zonnig is gaan we

naar een boekhandel voor een fietskaart, hotel Sacher voor een stuk taart dankzij Lia (maar of je zo'n stukje zomaar weg fietst), en een bezoek aan een museum. We gaan het Uurwerken museum bekijken. Een bonte verzameling van

klokken en horloges in alle verschijningsvormen. Wat te denken van schilderijen met daarin een klein uurwerkje verwerkt.

We stoppen ermee. Nemen de Metro terug naar Keplerplatz, inkopen doen voor het fietsen wat morgen weer op ons wacht. Een kleintje brood, wat kaas en vleeswaren dat moet genoeg zijn. We hebben een viertal fietsdagen

ingepland naar Passau zodat we daar maandagmiddag aan kunnen komen. Maar we hebben nog dagen genoeg dus wie weet plannen we nog een extra rustdag. Maar eerst maar weer eens op de fiets.

Op de fiets, vertrek vanuit Wenen in regen Het klettert op de ramen. Geen goed teken helemaal niet nu we weer op de fiets willen. Ontbijten en dan op weg naar de Metro. Vanaf 9 uur mag de fiets mee de Metro in en daar maken we dankbaar gebruik van. We gaan naar de "Schwedenplatz" waar we de route van vandaag op kunnen pakken. De route is snel gevonden en we fietsen langs het Donaukanaal, in het centrum van Wenen, zonder een spoortje drukte. De stad uit gaat verder prima alleen dat weer. Het miezert, wordt droog en begint weer harder te regenen. De route is verder goed te volgen en waar we in het begin wel eens moesten zoeken naar een Donau nu is hij de hele tijd naast ons. Soms zelfs via eentonigen wegen, kilometers rechtuit. We hebben besloten naar Krems te gaan en dat lukt ook bijna.. We stoppen in Mautern net voor Krems waar we een leuke Gasthof vinden. Met gezellige kroeg en goede keuken. Het is nog vroeg als we door het raam een eerste zonnestraal kunnen ontdekken. Om 8 uur zitten we aan het ontbijt en als we iets voor 9 uur op weg gaan is het strak blauw. De route begint voor de deur, altijd gemakkelijk, en al snel steken we de Donau weer over. We beginnen vandaag aan de rechterkant van de Donau. We fietsen door leuke kleine dorpjes met zo nu en dan flinke kuiten bijtertjes. Veel wijnvelden en zoals Rineke terecht opmerkt het is net als we al vanaf het begin in Servië in de lente rondrijden. Zagen we in het begin trouwens maar een enkele fietser op de route hier is het druk. Vrijwel allemaal onderweg van Passau naar Wenen. De kilometertjes rijgen zich aaneen. We passeren Melk, YBBS en Grein. We zoeken een hotel in Ardagger. Bij Gasthof Schatzkastl lukt het niet. Vol. En volgens de dame aan de receptie kunnen we het hier ook verder wel vergeten. Er is een trouwerij waardoor de volledige ruimte in het dorp verbruikt is. We moeten terug naar Grein of door naar Wallee een 12 km. Terwijl we door het dorp fietsen met een dreigende onweersbui inmiddels voor ons zien we nog een paar hotels. Toch nog even proberen. Beide inderdaad vol maar in het 2e hotel is iemand van de bediening er snel bij. Er wordt een telefoontje gepleegd en nu zitten we in een Privat Zimmer hier in Ardagger. Inmiddels gegeten en ons aan het voorbereiden op een heel vroeg opstaan. Ontbijt om half 8 omdat de mevrouw van de kamers graag om half 9 in de kerk wil zijn. Het is eerste Kommunnie en dan begint de kerk een uurtje eerder.... Wij vinden het best. Gaan we morgen nog een flinke dag maken, gister trouwens 82 en vandaag 92 km gefietst, zodat we maandag naar Passau niet zover hoeven fietsen. In Passau moeten we dan de trein regelen terug naar huis. We zullen in ieder geval voor de fietsen plaats moeten reserveren in de trein. Verbindingen zijn verder goed. Maar eerst nog 2 dagen fietsen. Het enigste wat we nog niet weten is wie of wat meneer of mevrouw Treppel is. We fietsen nu al dagenlang over Treppelwegen. Die kan zo ineens weer ophouden en even verder gewoon weer beginnen. Zal wel een belangrijk iemand zijn dat er zoveel wegen naar genoemd zijn. Ontspannen naar het einde De verjaardag van Boudien. We missen wel wat feestjes zo. Later maar inhalen. Het is vroeg. De wekker gaat om 6 uur zodat we keurig om half 8 aan het ontbijt zitten. Voor ieder 2 Duitse bolletjes en een half bruin broodje. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. Even over 8 zitten we dan ook al op de fiets en rijden een potdichte mist in. De eerste 15 km zien we dan ook niets. Bij Wallsee gaan we via een Donaukraftwerk naar de Noord oever. Volgens Rineke zijn al die vrachtschepen en Cruiseboten die hier rondvaren meer tijd kwijt aan het passeren van de sluizen dan dat ze vaartijd gebruiken. Voor het passeren van het kraftwerk moeten we wat tijd nemen. Er is een stoplicht aanwezig met daarbij een tekst die aangeeft dat er elke 10 minuten een passage mogelijk is van 1 minuut. Dus sluiten we maar netjes achteraan bij het rijtje auto's. Aan de noordkant gaat de weg weer verder over de voor ons bekende Treppelweg en rijden via Naarn naar Mauthausen waar we net voor het inrijden van de plaats aan de koffie en "Kûchen" gaan. Met een klein fietspontje gaan we weer naar de Zuidoever. Het is ook mogelijk aan de Noordkant te blijven en dan via het Herdenkingscentrum voor het concentratiekamp Mauthausen te gaan maar die mogelijkheid laten we schieten. We rijden een stuk door een bosachtige omgeving en moeten dan weer via een Kraftwerk naar de Noordoever. Deze blijven we zo een 10 km volgen om in Linz aan te komen. In Linz is duidelijk wat te doen. Onze route loopt langs en over het parkoers van een Triatlon en ook in de recreatiegebieden zijn de mensen volop bezig. Het valt ons op dat er zoveel mensen echt bezig zijn. Veel fietsers en Nordic Walkers komen we tegen vaak ook hele gezinnen. Als we iets verderop Linz zelf binnenrijden krijgen we te maken met heel ander vermaak. Het is Kermis met een hoofdletter. Grote attracties afgewisseld met grote feesttenten waaruit de Hoem-Pa-Pa muziek vrolijk klinkt. Ieder vrolijk binnen met grote glazen en dito broodjes. Vooral Jelle staat even in twijfel maar wij vinden iets te eten een stukje verderop. We hebben er nu zo'n 70 km opzitten maar omdat het nog vroeg is gaan we nog een stukje door. We gaan overnachten in Aschach an der Donau. Het "an der Donau" staat er op alle kaarten keurig bij maar wordt verder nooit meer gebruikt. Dat het dorp aan de Donau ligt gelooft iedereen. In Gasthof Sonne vinden we onderdak en zijn weer eens precies op tijd. Niet dat alle kamers bezet waren, dat was na het derde stel wat na ons binnenkwam pas het geval, maar even op het terras zitten kunnen we vergeten. Donkere luchten en even later de eerste sputters doen alle uitbaters besluiten om de terrassen dicht te gooien en alles naar binnen te verplaatsen. Dus drinken we binnen maar een wijntje en buigen ons over de menukaart. Morgen de laatste etappe. We zijn weer op tijd en stappen een volle eetzaal binnen voor het ontbijt. De bediening moet alle zeilen bijzetten om iedereen van broodjes en beleg te voorzien en dan tussendoor ook nog af te rekenen met vertrekkers. Wij zijn vrijwel de enigen die de route van beneden naar boven fietsen. Dat was ons onderweg ook al duidelijk geworden door de grote stroom die we tegenkomen. Veel mensen ook die via een reisorganisatie onderweg zijn. Scheelt veel bagage. We rijden nu weer op de Zuidoever en gaan richting de "Schlögener Schlinge". Een punt waarbij de rivier een bocht van 180 graden maakt om iets verderop weer langzaam terug te draaien. Het beeld beneden van het terras is mooi. Maar het is ook mogelijk om via een uiterst steil bospaadje in een half uur naar een uitzichtspunt te lopen waarbij je een geweldig uitzicht hebt. Het is een hele klim maar de moeite waard. We maken, hopelijk mooie, foto's. Laten ons door scholiere die met klas daar voor een excursie boven is voor het geweldige panorama fotograferen, goed voor de "Wall of Fame", en gaan even later weer naar beneden. We eten wat in het hotel waar we onze fietsen gestald hadden en maken ons dan op voor het laatste stuk van 40 km naar Passau. Eerst weer met een pontje over naar de Noordoever en dan via een paar kleine dorpjes en veel langs de oever richting de Duitse grens. We passeren de grens zonder problemen :) er staan 2 borden die aangeven dat daar de grens maar we rijden gewoon op een landweg en komen aan in Obernzell. Hier rijden we een stukje over een gewone weg met vrij veel verkeer maar een stukje buiten de plaats krijgt de weg een fietspad en dat blijven we 16 km volgen tot in Passau. Goed te fietsen maar wel eentonig en daarom wat saai. We zijn dan ook blij dat we Passau binnen rijden. Na even zoeken arriveren we om kwart voor 3 bij het Hoofdstation van Passau. Hier gaan we eerst het vervoer naar huis regelen en dan zien we wel verder. Nu eerst Terras. Weer terug en weer Lente We hadden gehoopt dat we gisteravond met de nachttrein naar Hannover mee konden maar dat is voor de fietsen niet meer te reserveren. Je kunt in Duitsland vrij goed fietsen meenemen maar die moeten in diverse treinen wel gereserveerd worden. De eerst volgende mogelijkheid wordt de trein van kwart over 7 op dinsdagmorgen. Via Osnabruck en Amersfoort een reis van zo’n 15 uur. We slapen in hotel “Der Kaiser” recht tegenover het station maar om nu te zeggen dat je er slaapt als een vorst…. Wat een kabaal de hele nacht door. Taxi’s die af en aanrijden en dan over een stuk weg met kinderkopjes moeten recht voor het hotel. Om 2 uur komen ze de afvalcontainers legen, genoeg vertier zullen we maar zeggen. De volgende morgen zijn we mooi op tijd op het station, nemen koffie, kopen broodjes en drinken voor onderweg en zoeken de trein op. Onderweg twijfelen we nog een poosje of we niet door zullen rijden naar Bremen en vandaar naar Zuidbroek te reizen maar we besluiten ons netjes aan onze reserveringen te houden. In Osnabruck zoeken we ons iets te eten en gaan dan op zoek naar het goede perron. Ze hebben gelukkig liften zodat de bagage gewoon op de fiets kan blijven. De trein naar Schiphol komt netjes op tijd aan en nog belangrijker vertrekt ook keurig op tijd. We maken een extra overstap in Deventer maar komen daardoor wel een uur eerder aan. Het is 20 voor 10 uur ’s avonds als we in Zuidbroek uit de trein stappen en worden onplezierig verrast. We hebben onderweg wel eens eerder regen gehad maar dat het zo hard moet regenen net als wij naar huis fietsen… We komen dus ook doornat aan. Fietsen in huis, bagage eraf en even geparkeerd, een kleine blik door de tuin en op bed. Het is goed zo. Iets meer dan 4 weken weg geweest, ruim 1200 km gefietst, 1 lekke band, heel veel gezien en meegemaakt, veel aardige mensen getroffen. Het was prima. De volgende dag zien we tot onze grote vreugde dat we eigenlijk de hele reis in de lente doorgebracht hebben. In Servië begon het allemaal in bloei te komen. In Kroatië en Hongarije was het allemaal al ietsjes verder maar daarna stond ook in Oostenrijk alles weer net in bloei. En als we nu rondkijken zien we dat we hetzelfde hier nog een keer mee gaan maken. Het kan niet op zullen we maar zeggen.

Please Install The Flash Player

terug terug BJ Websites