Westeind 30
Sint Petersburg Woensdag 25 mei 2005 Na een prima vlucht, met overstap in Kopenhagen, op woensdagmiddag in Petersburg aangekomen. Buiten staat Elena ons al op te wachten en brengt ons naar de taxi waarmee we naar ons hotel gaan. Daar helpt ze bij het inchecken en wacht, terwijl wij ons even opfrissen, om met ons naar het centrum van Petersburg te gaan. Ze wil ons wegwijs maken in de metro en tevens de dingen aanwijzen die we volgens haar moeten zien. De Metro is vlakbij ons hotel en na aanschaf van een paar munten kunnen we naar binnen. De Metro ligt diep, zo'n 70 meter, en met de roltrap duurt het bijna 2 minuten voor je beneden bent. Elena legt ons de lijnen uit en waar op te letten, zoals het gebruik van kleuren en op sommige haltes dubbele deuren, zodat we later ons hotel weer terug kunnen vinden. We verlaten de Metro op de Nevsky Prospekt, dé straat van Petersburg, en krijgen daar een korte toer door het centrum. We lunchen gezamenlijk wat en nemen dan afscheid. We zullen later nog erg blij met haar zijn. We gaan terug met de Metro en inderdaad goed tellen en kijken en je stapt op het goede station weer uit. We lopen de paar honderd meter terug naar ons hotel, gaan naar onze kamer en slapen direct. Donderdag met de metro weer naar het centrum, de Nevsky Prospekt gegaan. De metro was nog barstensvol maar we leren al aardig duwen. We wilden een wandeling maken met een reisburo maar dat mislukte omdat we daar niet op tijd konden zijn. Dus zijn we toen zelf maar aan de wandel gegaan. Van mooie plaatsen naar hele lelijke is hier soms maar een hele kleine stap. Algehele konklusie is voorlopig erg druk met hele grote gebouwen en mensen die allemaal haast hebben. Maar wij genieten met volle teugen. Gisteren, vrijdag 27 mei, zijn we naar de Peterhof geweest. Een relaxte dag, met een draagvleugelboot er naar toe, en toen lekker rondgelopen. Was een prachtig iets om te zien. Vooral de luxe met al die fonteinen daar. We kregen zowaar nog een klein buitje maar op de harde wind na prima. In de loop van de middag weer een half uurtje met het bootje terug en ons weer in het metrogebeuren gestort. 's Avonds lekker in het hotel gegeten en omdat al dat wandelen in de harde wind slaperig maakt lagen de oudjes dus rond negen uur al op bed. Vandaag, zaterdag 28 mei, ingepakt en toen werden we door de taxi die ons ook al van het vliegveld gehaald had naar het Station gebracht. Daar de bagage opgeborgen en toen weer een dagje de stad in. Met de Metro naar ons beginpunt gegaan. Was wel even zoeken, ivm met het overstappen, maar gelukkig was er iemand heel gedienstig die ons goed op weg hielp en dus drie tellen later ook mijn Portemonnee......... met de 50 euro aan roebels (en mijn NS kaart ). Verder plezierig gewandeld bij al die prachtige kerken en wat dies meer zij langs. Het is hier feest vanwege petersburgs 302 jarig bestaan. Voor ons hupt een dame als buikdanseres op een podium rond en dat terwijl het hier dus geen dertig graden is als bij jullie. Het waait hier nog al momenteel. Onze indruk van Petersburg, mooi ! We komen zeker nog eens terug. We gaan zo richting het station, onze spullen ophalen en dan gaan we vannacht naar Moskou. Moskou  Het is 6 uur 's morgens. De deur van onze treincoupé schuift open en de conductrice waarschuwt; "Moskow, One Hour" Zaterdagavond zijn we in de nachttrein naar Moskou gestapt. Het slapen in de trein moest eerst weer even wennen. De banken zijn vrij smal en behoorlijk hard maar toch hebben we behoorlijk geslapen. Om ons heen is het al een behoorlijke drukte aan het worden zodat wassen er niet echt inzit. Dat moet dan straks maar in het hotel. In Moskou een paar mooie dagen gehad. Veel gezien Mooie welvarende stad. Compleet anders dan Petersburg. We hebben nu in ieder geval op het Rode plein gestaan en de Basilius Cathedraal bekeken. Nog mooier dan de Opstandingskerk in Petersburg. Kost alleen allemaal wel erg veel tijd. Alleen over het Kremlin hebben we een paar uur gedaan nou ja zeg maar halve dag. En toen hadden we nog maar in 3 kerken rondgekeken. We maken veel foto's maar die kan ik jullie niet laten zien omdat ik hier nergens de mogelijkheid heb om ze van de geheugenkaartjes over te laten zetten naar de computer. Misschien straks in Irkutsk. Mijn portemonnee is weer boven water. Hij was zonder geld, maar met rijbewijs en ID kaart gevonden op het station en omdat er nog een rekening inzat van ons hotel hebben ze daar heen gebeld. Die hebben weer contact opgenomen met het reisburo in Moskou en die heeft onze gids van het eerste uur Elena ingeschakeld. Dus ik stond in de trein , werd op mijn schouder geklopt en daar hield een wildvreemde meneer mijn rijbewijs omhoog. Geweldig toch. Vanavond blijven we hopelijk iets langer wakker dan de laatste dagen zodat we de verlichting van het Kremlin en Rode Plein kunnen zien. Zo en nu gaan Rineke en Jelle iets eten, Rineke heeft terwijl ik zat te tikken al iets ontdekt. We kunnen het aanwijzen dus dat scheelt al weer een hoop gebarentaal want dat Russisch daar kan ik echt niets van maken. Nou ja Piewa komt er al aardig vlot uit dus zitten we regelmatig met een half litertje op een terras. Na een mooi Moskou nu op naar Suzdal Precies om 7 uur haalt Alexander onze gids ons weer van het hotel en brengt ons naar het Yaroslav treinstation. We gaan vanuit Moskou naar Irkutsk met de Trans Siberië Express maar onderbreken die reis voor een stop in Suzdal. Hij geeft ons alvast de reispapieren voor de trein naar Irkutsk en koopt uit een automaat de kaartjes voor de boemel naar Vladimir. De bus van Vladimir naar Suzdal zouden wij zelf regelen hadden we heel dapper geroepen tegen Eva van ons Nederlandse reisbureau. We halen nog een kop koffie uit een automaat, en kopen de laatste twee broodjes die de kiosk nog over heeft. We zitten in een oudere stoptrein met aan weerszijden van het gangpad 3 zitplaatsen. De trein is al behoorlijk vol maar we kunnen nog 2 plaatsen tegenover elkaar vinden. Wat opvalt is dat het ieder voor zich is. Mensen met kinderen laten de kinderen rustig op een plek zitten waardoor soms oudere mensen, soms ook nog slecht ter been, moeten staan. Niemand die er iets van zegt. De trein is nog maar nauwelijks onderweg of de eerste handelaren dienen zich al aan. Een oudere vrouw komt de coupé binnen, zet een grote tas neer en haalt daar een handvol chocoladerepen uit. Deze toont ze aan de reizigers en prijst ze luidkeels aan om ze daarna te gaan verkopen. Nog voordat ze klaar is in de coupé dient de volgende zich al aan en zo volgen broodjes, gereedschappen en speelgoed de revue. Na 3 uur bereiken we Vladimir en gaan daar op zoek naar de bus naar Vladimir. De taxichauffeurs pikken ons er zo uit. "Taxi to Suzdal" schreeuwt het ons direct tegemoet maar wij zijn dapper dus zoeken we het busstation. Dat is direct tegenover het treinstation dus geen probleem. Bij de eerste kassa kom ik niet door de taalbarrière maar bij de volgende gaat het prima. Ik krijg mijn kaartjes en de dame geeft ook nog heel duidelijk aan op welk perron de bus komt te staan. Buiten staat de bus al klaar, een oud naar diesel stinkend gevaarte met nog schitterende nostalgische gordijntjes, en om iets over 12 rijden we Suzdal uit. Na een klein uurtje rijden herken ik van foto's bepaalde kerken van Suzdal en zien het dorpje in de verte al liggen. De chauffeur van de bus heeft echter geen zin daarheen te rijden. Hij stopt op een rotonde en iedereen voor Suzdal mocht/moest eruit. Vandaar was het nog een kleine kilometer lopen naar het busstation. Daar konden we niet echt uitvinden of er nog een aanvullende bus zou zijn naar Suzdal, wat nog een 2 kilometer verder lag, dus zijn we maar gaan lopen. Alleen bleek het hotel wel aan de andere kant van Suzdal te liggen zodat we pas 2 uur later incheckten in het hotel. Een groot luxe gebouw van 2 verdiepingen met groot restaurant, wasserette, fietsverhuur en een leuke souvenirwinkel in de foyer. Die wandeling was geen verloren tijd overigens. We konden alles wat we zagen alvast goed op ons in laten werken. Aan de ene kant verval met leegstaande huizen, slechte wegen, een winkelcentrum in verval. Maar ook nieuwbouw en restauratie. Na onze spullen op de kamer gebracht te hebben en van de receptie een redelijk duidelijk boekje over Suzdal gekregen te hebben gaan we weer op pad. Via een klein paadje komen we nu veel sneller midden in het dorp uit. De meeste huizen zijn gemaakt van houten boomstammen die in verband gestapeld zijn. Net een soort blokhut alleen dan groter. De meeste zijn in vrolijke kleuren, veel blauw en een lichte kleur groen, en vaak versierd met houtsnijwerk. Kleine raampjes met dichte gordijnen. Daar waar we nu langs lopen zijn er ook veel nieuwe huizen. Het dorp is vergeven van de kerken en kathedralen. De lijst in ons boekje met bezienswaardigheden telt meer dan 30 objecten. Sommige zijn goed bewaard gebleven of net gerestaureerd. Andere zien er behoorlijk minder uit. Ver lopen hoefje niet. Alles staat aan de hoofdweg door het dorp en vrij dicht bij elkaar. In het winkelcentrum zijn de meeste zaken dicht. Alleen een restaurantje is open en daar gaan we dan ook maar iets eten en drinken. We treffen het! De kaart is ook in een Engelse uitvoering te krijgen zodat we iets gemakkelijker uit kunnen zoeken en aanwijzen. We hebben de hele dag nog niet zoveel gehad dus we laten het ons goed smaken. Na het eten zitten we nog even lekker in het ondergaande zonnetje en gaan dan langzaam maar zeker weer op zoek naar ons hotel. Het ontbijt valt erg tegen. Alles is precies afgepast en van een minimale hoeveelheid. Kop koffie en 2 broodjes meteen beetje jam en een gebakken eitje. Na het ontbijt gaan we weer opstap Suzdal in. We bezoeken het Kremlin en een openluchtmuseum. Er is zowaar een pinautomaat in het dorp zodat ik mijn voorraad roebels nog wat aan kan vullen. We kopen nog een brood en wat kaas en vlees en gaan terug naar het hotel. In het hotel bestellen ze een taxi voor ons en die brengt ons met een razende vaart naar Vladimir. De chauffeur ontpopt zich als echte coureur. Zelf rijd ik ook altijd sportief zeg ik vaak maar hier kan en wil ik niet aan tippen. We hebben dus ook voldoende tijd over We hangen wat rond, eten nog een halve kip uit de magnetron, en zijn blij dat we even over 12 ’s nachts de trein weer in kunnen stappen. "Number 7" roepen 2 conductrices tegen ons als we langs de aangekomen trein lopen. Precies goed die moeten we ook hebben. We sjorren onze spullen naar binnen en verbazen ons over de luxe waar we in terecht komen. We hadden eerste klas besteld? Die kregen we ook! Opgemaakte bedden, lekkers op het tafeltje, tijdschriften en kranten, een TV en twee conductrices die voor ons alleen maar het beste wilden. We gaan met de Trans Siberië Express, het sprookje kan beginnen. Van Suzdal naar Irkutsk en Baikalmeer De treinreis duurt drie en een halve dag. De eerste klas beviel geweldig. We kregen ontbijt en 's middags een warme maaltijd in de coupe geserveerd. Het landschap veranderde maar langzaam. Het grootste wennen was het veranderen van de tijd. Alle stations in Rusland hebben de tijd van Moskou terwijl het ter plaatse al veel later kon zijn. Om 7 uur was het dus de laatste dag al donker en tegen 2 weer licht. In Irkutsk stond Jack ons al op te wachten voor onze 5-daagse trip naar het Baikalmeer.. Even naar zijn appartement en toen op pad met nog drie anderen. Anieska, een Engelse Poolse die alleen op reis was met de Transsiberie Express en Patrick en Johan uit België die al een paar weken om het Baikalmeer aan het zwerven waren. Gezellige mensen, die allemaal graag een glaasje wodka lusten en ons die kunst ook hebben bijgebracht. Eerst naar Krestovka waar we op een boerderij terecht kwamen. Deze lag direct aan het Baikalmeer. Het water wat we dronken en verder gebruikten haalden ze zelfs zo uit het meer en werd zo gebruikt, wel na even koken natuurlijk. Goede kamer met (geweldige ) bedden. Je hoort ons nooit meer klagen over de kwaliteit van onze matrassen. Een matras van 3 cm van een hard materiaal op houten planken. Het was maar goed dat er een paar extra waren. De kreet "no running water" betekende dus dat dat er geen waterleiding was en we gebruik moesten maken van kleine bakjes met zielige straaltjes water. Het toilet was schoon maar niet meer dan een paar planken met een gat erin boven een gat in de grond. Ook buiten een ijskast. Een soort hol tegen een heuvel aan die aan de zijkanten helemaal vol gestapeld was met ijsblokken uit het meer. Hierin konden ze de hele zomer spullen bewaren. Geweldig mooie wandeltochten gemaakt, soms erg steil en hoog met mooie vergezichten. Het eten was prima met veel vis. De tweede dag in plaats van douchen in de Banja de Russische sauna om alle stof van ons af te zweten. Daarna naar Olkhon eiland wat in het Baikalmeer ligt en maar net over de 1000 inwoners heeft en als we al dachten dat we in Suzdal en Krestovka alles hadden meegemaakt en gezien bleek dat het daar nog veel verder ging. Meer dan 60 km onverharde weg om er alleen al te komen. In het dorp Khuzhir waar we sliepen was alles gewoon zandpaden met houten huizen. De plaatselijke jeugd scheurde over de zandpaden met motoren met zijspan op een manier die vooral op show gebasserd was. Maar het moest wel hard. 's Avonds liepen de koeien door de straten terug op weg naar huis. Zodat er hier en daar een paar koeien voor een gesloten hek stonden te wachten tot ze binnen gelaten werden. Geen stromend water en weer de toiletten buiten. Een zootje om huis enorm maar wel een grote schotel waarmee de mensen 's avonds naar de tv keken. Stroom hadden ze via privé generators de ene dag en de andere dag van de generator van de oude visfabriek. Maar alleen in de avond. Wel minimaal 4 winkeltjes geteld die open waren van 09 tot 24. En allemaal verkochten ze van alles van een stofzuiger, kleren, vis, groente en levensmiddelen. Weer gewandeld en de andere dag met een 4WD een tocht gemaakt over het eiland. Veel spirituele dingen gezien waar volop bij geofferd werd. Jammer dat het regende maar zeer de moeite waard. 's Avonds kennis gemaakt met de producten uit de plaatselijke winkels. De wodka smaakte dus best maar was wel erg sterk. Vandaag terug gekomen naar Irkutsk. Anieska gaat direct door naar Ulaan Bator en die zien we daar weer we gaan met dezelfde trein door naar Beiijng. Patrick en Johan blijven hier nog een paar dagen en gaan dan weer naar huis. Wij hebben vandaag nog even rondgelopen in Irkutsk, doen morgen de rest en gaan dan morgenavond ook weer verder. Ulaan Bator We hebben het nog steeds geweldig naar ons zin. Dit voor diegenen die daarnaar vroegen. Nog een dag Irkutsk bekeken en toen 's avonds op de trein naar Ulaan Bator gestapt. Trein was niet vol. We hadden gezelschap van een Canadeese. Shaun Anderson, deze was al 10 maanden onderweg en had dus al heel wat meer gezien dan wij. Was trouwens net als wij bij het Baikalmeer geweest. De volgende dag tegen de middag kwamen we aan bij de Russische grens. Bij de laatste stop liep het hele rijtuig vol met mongolen + bagage. Waarbij de bagage ongeveer drie keer zoveel ruimte innam dan zij zelf. En toen werd het wachten..................   Let er op dat je niet al je roebels inwisselt tegen Mongools geld het wachten duurt lang en daar bij de grens accepteren ze alleen roebels. De geldwisselaars bespringen je daar direct bij het binnenkomen van het station. Na ongeveer 6 uur wachten begon de paspoortcontrole. Eerst iemand die de paspoorten bekeek, toen iemand die alles meenam voor een inspectie op kantoor en toen we alles weer terug hadden kwam de derde dame en ja die kregen we in de stress. Gewoon een formulier dubbel invullen en klaar. Toen verder naar de Mongoolse grens en daar het hele circus nog een keer over. Weer formulieren en ditmaal na 3 uur warempel reed de trein alweer. Wel met de helft van de Mongoolse passagiers want een groot gedeelte stapte alweer uit op het volgende station. In Ulaan Bator werden we opgehaald door de host van ons reisbureau en naar ons hotel gebracht. Daar de bagage gestald en toen de stad in. Mooie dingen bekeken. Weer iemand die graag een kijkje wou nemen in onze rugzak maar Rineke merkte het op tijd. De volgende morgen opgehaald bij het hotel en toen met een jeep op reis het platteland op naar Mongol Els en Karachorum. Ongeveer 300 km verderop. Prachtige natuur met veel koeien, schapen, geiten, paarden en zelfs kamelen. Een bezoek gebracht aan een nomaden familie die in Gertenten leefden. Het was, voor de insiders, net alsof we bij Beppe op bezoek waren. Zandduinen bewandeld, klooster bekeken en geslapen in Gertenten. Onderweg Mongools gegeten. Dit alles onder begeleiding van een te jonge gids die Hollands sprak en veel lag te slapen en de chauffeur die Mongools praatte maar verrekte goed in de gaten had wat wij wilden. Op de terugreis zagen we een beetje een chaotische situatie voor ons met een toeristenbusje en een kleine vrachtwagen. Toen we dichterbij kwamen zagen we allerlij bagage naast de bus liggen alleen toen we er waren drong de harde werkelijkheid door. Tussen de 3 en 5 mensen, de gezichten afgedekt, die daar in de berm lagen. Aan de overkant van de weg een boerenkar met geiten met op de bok een politieman die iedereen die wilde stoppen doorzwaaide. En dat alles zo'n 150 km voor Ulaan Bator, de enigste plaats waar hulp vandaan kon komen. Hulp die wij niet voorbij hebben zien komen. Maar ondanks dat trieste voorval toch drie mooie dagen gehad dus. Van de zandbak Mongolie naar de wereldstad Beijing De volgende morgen werden we om 7 uur opgehaald voor het vertrek naar Beijing. We werden herenigd met Anieska, waarmee we naar het Baikalmeer zijn geweest. De spullen een plaatsje gegeven in onze coupe en toen kon de tocht door de woestijn beginnen. Eerst is het nog een beetje groen maar langzaam wordt het zanderiger en kaler. De temperatuur in de trein loopt langzaam op naar de 30 graden. Het zonnetje schijnt vrolijk en het waait een halve storm zodat er niets open kan vanwege het zand wat dan binnenkomt. Twee stationnetjes onderweg waar de trein even stopt en dat alles duurt 10 uur. Onderweg soms een verdwaalde Gertent in het landschap en zo nu en dan wat plukjes dieren, de koeien, schapen, geiten, paarden en kamelen. De wachtrij voor het restaurant in de trein bedroeg ondertussen meer dan 2 uur dus onthaasten in optima forma. Tegen 9 uur bij de grens en daar begon weer het spektakel met de formuliertjes. We gingen Mongolie uit maar moesten toch een aankomstformulier invullen wat met de meest grote ernst ingenomen, bestudeerd werd en daarna zorgvuldig werd opgeborgen. De paspoorten werden ook zorgvuldig bekeken kortom een groot stuk theater. Aan de andere kant deden de chinezen precies hetzelfde. Aankomstformulier, douaneverklaring en gezondheidscertificaat en elk werd door een ander persoon opgehaald. Daarna een paar uur werken aan de trein en veel gerangeer. Door de andere spoorbreedte moeten er aan de Chinese grens andere wielen en assen geplaatst worden en dat is een behoorlijke klus. Alle rijtuigen worden in een grote loods gereden. Dan los gemaakt van elkaar en omhoog getild door grote vijzels. Daarna worden met een lierinstallatie de andere wielstellen onder de trein gereden en die drukken dan de oude naar voren en die worden dan opgeborgen voor de terugreis. Maar uiteindelijk reden we op 2 uur 's nachts verder. De volgende morgen reden we in een compleet ander landschap. Het was veel groener en er was veel kleinschalige landbouw. Veel mensen op het veld die allemaal handmatig bezig waren hun gewassen te schoffelen of eigenlijk hakken want ze gebruiken een hak in plaats van een schoffel. In Datong en omgeving veel steenkool zien liggen wat ook in treinen geladen werd. Een geweldige smeerboel eromheen. En een smog .....Daar zien we ook de eerste stukjes van de Chinese muur. Die zien we een uurtje voor Beijing veel beter. We rijden er als het ware naast. Formidabel. We kunnen haast niet wachten op morgen (zaterdag) want dan gaan we er al naar toe. Rond 3 uur komen we in de voorsteden van Beijing te rijden. Mensen wat is hier wat gaande. Zoveel wordt er gebouwd ongelofelijk. Het ene appartementgebouw na het andere. Het lijkt haast of er compleet nieuwe steden gebouwd worden. Minimaal 20 verdiepingen hoog en allemaal dicht elkaar. Precies op tid rijden we Beijing binnen en we hebben er dan 7900 km met de trein opzitten. Iets wat we zo over zouden doen. Vanmiddag even aan het verkennen geweest en een winkeltje gezocht voor wat kleine boodschappen. De winkel hebben we gevonden en we hebben inmiddels ook al een paar maal met de Chopsticks gegeten en dat valt best mee. (Als je maar honger hebt) We hebben een prima hotel dus alles gaat prima. Oh ja als er nog iemand DVD's zoekt? Hier lopen ze de hele tijd met die dingen te leuren. Nog geen euro per titel en de nieuwste films. Alleen allemaal wel illegale kopietjes natuurlijk. Internetten kan vanuit het hotel dus stuur ik nog wel een laatste berichtje over onze belevenissen alhier. The Great Wall en Siemen Pommel Leg uit Jelle wat hebben de Muur en Siemen Pommel met elkaar te maken? Nou de taxi die ons van het hotel naar de muur bracht was een VW Santana en laat Siemen Pommel daar nu een lied over geschreven hebben. Dat hij blij is met zijn Santana en hem volledig beschrijft. Nu wij weten het inmiddels ook je zit er prima in. Na een rit van bijna 150 km komen we aan in Jinshanling vanwaar we tocht over de Great Wall gaan maken van 10 km naar het dorpje Simatai. Dan volgt gelijk de eerste verrassing van de dag, op de Santana na natuurlijk, onze gids gaat niet mee maar blijft met de chauffeur achter en gaat alvast naar Simatai met de auto. Lopen over de muur is hem te zwaar zegt hij met een vriendelijke lach. Hij zal net in de dertig zijn volgens ons. Hij betaalt onze kaartjes en vertelt alvast dat we op driekwart van de afstand weer nieuwe kaartjes moeten kopen voor het stuk bij Simatai en dat we die zelf moeten voorschieten. Hij brengt ons nog wel even naar de trappen vanwaar we omhoog kunnen naar de muur. Al die tijd lopen er een moeder en zoon met ons mee en ze dringen zich een beetje op. Als we stil staan gaan ze bij ons staan, kortom ze volgen ons op de voet. Als we aan de gids vragen wat daarvan de bedoeling is vertelt hij dat het lokale mensen zijn, poor farmers, die graag wat bij willen verdienen met het geven van aanwijzingen bij het neerzetten van onze voeten en vooral veel te verkopen. We leggen uit dat we daarom niet zitten te springen en dat we ze wel 10 yuan willen geven als ze andere mensen gaan lastig vallen maar dat is tegen dovemansoren gezegd. Ze gaan hinderlijk de weg aan lopen wijzen onderwijl maar zwaaiend met t-shirts en ansichtkaarten. Als het ons na zo'n 10 minuten de keel uithangt vertellen we ze luid en duidelijk dat ze mee mogen lopen naar Simatai maar geen Y meer zullen krijgen. De zoon besluit dan af te haken maar moeders gaat door en houdt het nog 10 minuten vol. Daarna zegt ze ineens betaal me dan maar dan ga ik wel "Pay me I leave" maar daar hebben we geen zin meer in waarna ze na nog eens 5 minuten zeuren scheldend achterblijft. Maar we hebben al lang gemerkt dat de volgende al klaar staan.

Maar de muur Jelle De Muur vertel!!!!!!!!

De muur was een geweldige belevenis en laat ik het maar eerlijk zeggen met mijn gewicht en conditie van een half jaar terug had ik het niet gehaald. Dus iedereen bij Anne Delis Bedankt!

De muur te belopen is zwaar. Hij slingert zich over bergtoppen en dan ook letterlijk over de toppen. Dus je hebt stukken dat je zo'n 40 tot 50 meter omhoog moet en dat soms met treden van meer dan dertig centimeter hoog en dan zo'n 60 % stijging. Als je dan boven bent misschien een beetje vlak en dan weer net zo steil naar beneden. En zo gaat het hele stuk door. Prachtige uitzichten en doorkijkjes alleen jammer dat het erg heiig is maar dat zijn we hier in China inmiddels gewend. Na het verlaten van het officiele stuk gaan we door over een stuk waar niets meer aan gedaan is na de bouw vermoeden wij. Het is erg opletten waar je loopt want het blijft steil en de stenen liggen soms erg los. Voordeel is wel dat je minder mensen hebt die mee willen lopen. Alleen her en der zie je nog mensen met hun spulletjes zwaaien. Rineke willen ze de hele tijd aan "Cold Watter" hebben maar als ze mij zien roepen ze spontaan "Cold Beer". Na zo'n kilometer of 7 moeten we inderdaad in een wachttoren weer een kaartje kopen en kunnen dan door. We zijn blij dat we veel water bij ons hebben want de zon is knap gaan schijnen. Als we de kleine flesjes bij staan te vullen komt er weer een vrouwtje aan die t-shirts te koop heeft. Als Rineke ziet dat ze zonder water zit bied ze wat van ons water aan maar dat wil ze niet. Wij hebben het nog hard nodig zegt ze en houdt maar weer een shirt omhoog. De muur is hier ook weer wat beter onderhouden en dat maakt het weer iets gemakkelijker. Even later passeren we nog een hangbrug over een stroompje en komen dan 10 minuten later aan in Simatai. We hebben er iets meer dan 3 uur over gedaan en het was elke minuut meer dan waard. Na een lunch gaan we weer op weg naar Beijing waarna de gids de laatste verassing uit zijn hoed tovert. We moeten nog naar een demonstratie van een zijde fabriek. We raden de werkelijke bedoeling direct dat is een verkoop demonstratie. Niet willen helpt niet hij heeft opdracht van zijn baas, haalt zijn schouders op en praat nog maar wat met de chauffeur. Een hele snelle demonstratie bracht ons inderdaad in de verkoopruimte maar de demonstratrice haakte heel snel af toen bleek dat we geen dekbedden wilden kopen. Na terugkomst zijn we nog even de stad in geweest en ontdekten direct achter ons huis een straatje waar we op straat volop konden eten en drinken dus genoeg vertier. Drie dagen Beijing zijn voorbij gevlogen Beijing heeft voor ons inmiddels twee gezichten. Je hebt het toeristische gedeelte, waar iedereen wat van je wil of je ergens mee heen wil nemen, en het gewone Chinese gedeelte buiten de drukke toeristische plaatsen. Daar lachen ze zich slap om die buitenlanders, als de bediening ergens niet snel genoeg is of niks van ons snapt gaan ze helpen en verder bemoeien ze zich niet met je. Kom je weer in een toeristisch gebied dan is het weer trekken aan je en moet je weer van alles kopen. Als ik op alle aanbiedingen, die ik beslist niet mocht laten lopen, dan had ik nu een zeecontainer nodig om alles thuis te krijgen. Verder zouden we nu dan nog een 3tal weken nodig zijn om tours naar de Hutong wijken te maken en zo verder. Wat hebben we allemaal wel gedaan; De eerste dag zijn we naar de Verboden Stad geweest. We zijn erheen gelopen en dat was vanaf ons hotel een klein uurtje lopen. Jullie begrijpen er wordt nog volop getraind. Daar hebben we ruim 3 uur rondgelopen en toen hadden we nog maar een klein kwart bekeken. Zo immens groot is het hele complex. Toen naar buiten, even uit de drukte, en op naar Beihai park. Nog even wat gegeten, van de dure toeristenkaart, maar net toen we verder wilden begon het een beetje te spetteren en flink te onweren dus zijn we eerst maar terug gegaan naar ons hotel. Het bleek uiteindelijk maar een bui van niets maar het werd wel direct een stuk helderder. Een mooie blauwe lucht hebben we hier nog niet gehad. Meestal is het heiig met een zicht van een paar honderd meter. Daarna nog even naar de buurtsuper en naar het restaurant. We eten hier dus 2 tot 3 keer warm op een dag. De volgende dag hadden we het even gehad met de paleizen en tempels en zijn we naar een park gegaan. Eerst nog even via een straat waarin markt zou worden gehouden maar dat was Eelde in het klein en niet wat wij zochten. Maar wel leuke eettentjes waar we ons tegoed hebben gedaan aan een gevulde pannenkoek. Een grote lap deeg met daartussen iets van gehakt. Het park was fantastisch, prachtig aangelegd met enorme waterpartijen mooie paviljoens en klauterrotsen. Keurig onderhouden met ook nog wat sportmogelijkheden in het midden op een eilandje. Het park hebben we voor de helft rond gelopen en zijn er aan de andere kant bij het attractiepark van Beijing weer uitgegaan. Daar dachten we een tussendoortje te nemen en stonden ineens in het echte China. Een hokje van 1 bij 1,5 was groot genoeg voor een dame om er koekjes te bakken die ze vulde met gebakken ei en een beetje andijvie als sla. Het ei werd gekeerd met een plamuurmes en tussendoor werd de bakplaat met een grote kwast rijkelijk voorzien van olie. Maar het smaakte voortreffelijk. Toen we doorliepen werd de weg steeds smaller en liepen we midden in een klein wijkje. Met ergens daarin weer een restaurantje waar ze buiten stonden noodles klaar te maken. De noodles haaden we niet zoveel zin in maar een pilsje lusten we wel en die hadden ze er ook hadden we wel gezien. Grote flessen van 630 ml nog wel. Met handen en voeten elk een fles besteld en toen maar even wachten. Dat duurde dus even waarop de man waarbij we aan het tafeltje zaten begon te foeteren op de bediening waarom wij zolang moesten wachten. Hij wees met een gebaar dat hebben ze besteld en dus jullie raden het wel zaten wij twee tellen later aan de noodles. Het pilsje is trouwens ook nog gelukt. Bestek krijg je niet maar op tafel staat een grote bak met allemaal verpakte stokjes dus daar pak je maar van. De verpakking gooi je op de grond net als de plastic bekertjes van de mensen die voor je aan het tafeltje gezeten hebben. En die lui maar lachen om die Hollanders die met stokjes eten. Het lukt ons onderhand prima maar zo rap als zij het kunnen gaat het natuurlijk nog lang niet. Voor hun is het wel zo komisch dat ze rustig ongegeneerd naar ons gaan zitten te kijken. Als we dan ook nog gaan slurpen knikken ze tevreden ze leren het nog wel. De tempel van de Hemelse Vrede was in renovatie tot volgend jaar dus hebben we die laten liggen en gingen op weg naar de metro. Toen we even op de kaart stonden te kijken hoe nu precies te lopen stond er al weer een riksja fietser voor onze neus. Het was die kant op en stap maar in voor 20 yuan breng ik jullie en dat hebben we toen gedaan. 's avonds nog even wat gegeten in ons buurtrestaurantje en op bed. Vandaag het Beihaipark bekeken en de mensen die zich er allemaal ophouden. Mensen die gezamenlijk dansen op eigen meegebrachte muziek, mensen die stonden te zingen op wel 5 verschillende plaatsen, balspelletjes doen we keken onze ogen uit. We hebben nog een paar monumenten bekeken, gegeten in een hutong waarbij het lijstje met de vertaling van een aantal gerechten in Chinese tekens ons uit de handen werd gehaald en waarbij de serveerster samen met de kok een menu voor ons gingen samenstellen. Kip met zwarte bonen, ei met gebakken tomaat, een soepje en nog een Chinese pizza. Alleen moest die in een bakje die konden we niet meer op. En terwijl wij zaten te eten zat de serveerster, zo trots als een pauw, op anderhalve meter afstand ons de happen uit de mond te kijken. Een mooie muziekdemonstratie gezien in de drumtower, door naar de beltower, nog een tempel en toen was het goed. Met de metro weer op het hotel aan. Nu even dit stukje plaatsen, daarna wat eten en dan met de metro nog even naar het centrum om de lichtjes te bekijken. Het is hier om 9 uur al hartstikke donker. Morgen vliegen we weer naar huis.
Reisverslag Trans Siberie Express

Please Install The Flash Player

BJ Websites terug terug