Belgrado - Kovin

 

Het is even over 9 als we vertrekken van Villa Petra in Zemun. We gaan richting de boulevard en daar gaan we op de foto onder het bord wat precies aangeeft wat we gaan doen de komende dagen. 

We fietsen langs het vervallen hotel Yugoslavia en komen dan op de brug naar Belgrado. Op driekwart van de brug ineens een bord wat aangeeft dat we met een lift naar beneden moeten. We drukken op een knopje maar hebben niet de indruk dat er iets gebeurt. Volgens Rineke kunnen we beter doorfietsen naar het einde van de brug maar na nogmaals op het knopje drukken gebeurt er wat. De lift komt naar boven en dan de grote verrassing hij wordt gewoon handmatig bediend. Een vriendelijke meneer zorgt ervoor dat we beneden weer op de fietsroute komen. We fietsen een stuk langs de Donau en dan wijzen de borden naar het centrum van Belgrado.... maar in de verte zien we de brug die we moeten hebben al liggen. Een Canadees brengt raad. Hij woont een paar maanden in Belgrado en weet dat je door het industrieterrein ook richting de brug kunt komen. Laat het nog even zien op Google maps en wenst ons succes. Scheelde een uurtje ofzo. We hadden al eens gezien waar we dan allemaal nog langs moesten. 

 

De brug is een 4baans snelweg waar wij wonderwel goed op en tussen passen. Het verkeer houdt alle rekening met ons. Het gevaarlijkste zijn de putdeksels die ontbreken. En dat zijn er veel. We fietsen een stuk onverhard over een stuk dijk, trouwens zonder dat we iets van de Donau zien, en gaan richting Pancevo. 

 

Daarna is het een Deja Vu. Het is net of fietsen we door het industriegebied van Delfzijl, veel Petrochemie, en gaan dan de polders in, denk maar eens aan Carel Coenraadpolder voor de ingewijden. Het is allemaal landbouw met inmense velden. Windje achter, oh wat lekker, en komen tegen het eind van de middag aan in Kovin waar we een kamer nemen. Nog steeds geen Donau trouwens. 

 

Kovin - veliko gradiste

 

Na het ontbijt, lekker een pannekoek roepen wij wat een omelet blijkt te zijn die opgerold is en gevuld met een soort smeerkaas, via de plaatselijke markt naar een supermarkt. Brood kopen en een beetje beleg, beetje drinken erbij en we kunnen op stap. Er is iets anders dan gisteren. Het waait. Deed het gisteren ook, alleen toen in de rug, maar nu van voren... We maken er maar het beste van en maken langzaam onze kilometers. Goede wegen duidelijk aangegeven. Worden ingehaald door een groep motoren die vriendelijk zwaaien en ach zo gaat het door. 

 

We moeten eraf bij een kanaal en gaan onverhard door. Dan ineens Stara Palanka en daar istie dan eindelijk de Donau. We verwachten een heel dorp maar het blijkt 2 huizen en een groot restaurant te zijn. Belangrijkste punt van de plek... Er gaat een veerboot naar Ram, aan de andere kant van de Donau. Het wachten op het vertrek doden we een beetje met een houtje toutje gesprek met een paar jongens die met hun motor aan het toeren zijn en ook mee over gaan. De overtocht is een hilarische gebeurtenis waarover we later op verjaardagen nog smakelijk over kunnen vertellen. 

 

Na de overtocht iets gegeten en verder. Het gaat hier meer op en neer dan in het begin. Landbouw wordt afgewisseld met bossen. We fietsen nu voor het eerst langs de Donau, die overigens helemaal niet blauw is.... We stoppen iets eerder dan eigelijk in de planning zat maar het is wel goed. 

We hebben weer een kamer, nu goed gegeten en gaan morgen weer verder. 

 

veliko gradiste - donji milanovic

 

Vandaag de verjaardag van Rik. Vanavond even bellen. We fietsen verder langs de Donau met 1 groot verschil. Het regent... Het is verder niet koud maar het maakt wel dat we weinig zien. Veel mist, regen wolken. We passeren Golubac en even daarna de ruïne. In de regen lijkt het toch minder imposant dan in de folders... 

 

We gaan door en dan ineens de eerste van 21 tunnels. 280 meter met een bocht erin en zonder verlichting. Jelle achteraan die heeft een achterlicht wat het meeste licht geeft en Rineke op de "Tast"vooraan. 

We hebben er zo 18 stuks doorstaan en we kunnen dit stukje nog schrijven laten we het daar maar op houden. Tussendoor een lekke band, Jelle rijdt, even missturend, over een flinke kei, de weg ligt er overal bezaaid mee, en dat is direct plat. 

Na 80 km fietsen we Donji Milanovic binnen en met behulp van een jonge dame, de directeur van een museum en een jongeman die 10 jaar terug nog een poosje in Roden heeft gewoond krijgen we een kamer bij 2 oude mensen. Is prima verder. Iets gegeten en toen op bed. 

 

donji milanovic - kladova

 

Vandaag de verjaardag van Jacqueline en hier vieren ze Pasen. (Grieks Orthodox). Het is droog maar daar is het ook mee gezegd. De regen kleding hoeft niet aan maar daarmee houd het ook op. Na een paar uur fietsen eindelijk de "Iron Gate" het smalste stukje van de Donau. We maken wat foto's en gaan verder. Daar treffen we ook iemand die onderweg is naar Wenen. Alleen is hij bij de Zwarte Zee begonnen. We zien aan de overkant van de Donau het beeld van Decebal wat in de rotsen is uitgehakt. Een paar foto's en we gaan op weg naar ons eerste eindpunt de plaats Kladovo. Onderweg bij een Turks eethuisje heerlijke vissoep gegeten en op aandrang van oma even een stukje geschreven in haar gastenboek, wat ons overigens bladzijde voor bladzijde getoond wordt. 

 

Dan fietsen we Kladovo binnen en kiezen voor hotel Aqua Star. Is prima hier. Zitten nu alleen te dubben of we morgen al weer weggaan of dat we nog een extra nachtje blijven. We slapen er nog een nachtje over.