Dudong.  had niet gehoeven

Donderdag 24 september  Touretappes en een opgewonden spoorhart

 

 

Het is 10 voor 3 als er in het hotel een geweldig lawaai losbreekt. Er komen nog nieuwe gasten binnen. Het duurt een poos voor iedereen op de goede kamer ligt maar om een uur of 4 zijn alle Nederlanders stil en hebben elkaar gevonden. Fred heeft Jet gevonden en we weten nu allemaal dat ze om 9 uur verschijnen moeten voor het ontbijt. Wij stappen om kwart voor negen weer op de fiets. Volgens de borden langs de weg, sommige hebben een tweetalige opdruk, zouden we uit moeten komen op zo’n 42 km dus ruim minder dan de 60 km die ons routeschema aangeeft. Het begin is bekend. We moeten 14 km terug rijden en dan op de kruising naar DuDong zo'n 28 km. Het eerste stuk is ongeveer gelijk aan de weg die we al afgelegd hebben, kleine klimmetjes, beetje vlak, wat vals plat. 

Opeens begint er een spoorhart sneller te kloppen. We kruisen een spoorlijn en terwijl we nog een beetje zitten te grappen van zullen we gaan zitten wachten tot er een trein komt hoort Jelle ineens een diep gebrom. En op het viaduct boven ons nadert een grote lichtblauwe locomotief die zwaar stampend een grote lange goederentrein voorttrekt. 

 

Even over 10 wordt de weg langzaam maar zeker wat steiler, nog wat steiler en uiteindelijk zo steil dat we op het koffiemolentje verder moeten we schatten dat we de hele tijd zo rond de 10 % klimmen. Jelle haalt met moeite 6 km per uur en vaak maar 4,5 km per uur. Hoe lang gaat dit duren vragen de 2 zwoegers zich af. Nu het duurt lang want het loopt tegen enen als we eindelijk boven op de pas aankomen we hebben dan 33 km op de teller staan. Dus nog een kilometertje of 9 afdalen en we zijn op de plek waar we wezen willen. Valt dus nog mee. 

Het valt niet mee. We zitten op 46 km als we een dorpje binnenrijden maar dat is dus duidelijk geen DuDong. Baxie Cun staat er op het bord onder de Chinese tekens. Eerst maar eens vragen of we uberhaupt wel goed zitten. Nu dat blijkt mee te vallen als we nog 10 km doorfietsen dan zijn we er. Het is inmiddels weer knap heet dus het vocht gaat er sneller uit dan dat we het naar binnen kunnen gieten. We kopen wat fruit en koeken waarbij we het middelpunt van de aandacht vormen. Iedereen lacht zich slap om die buitenlanders die koeken en drinken kopen en de meest stoere wagen zich aan een haastig Hello.

Onderweg zijn we ook al op de foto gezet ddor een paar jongens in een taxibusje. 

 

Verder dan maar weer. We passeren nu meer dorpjes waar we door iedereen aangegaapt en nagewezen worden. Het is duidelijk veel buitenlanders zien ze hier niet, misschien wel nooit. De weg gaat weer omhoog en het is weer tijd voor de koffiemolentjes. Als we even een plaspauze hebben stopt er een motor bij ons en deze jongeman spreekt goed Engels. Hij blijkt in Zuid Afrika te werken en is nu even voor vakantie thuis. Wij gaan verder en komen uiteindelijk in DuDong aan. Zoeken om ons Guesthouse en als we dat gevonden hebben vinden we dat geen ruimte waarin je gasten onder wilt brengen. Een stukje terug naar een ander hotel en daar nemen we een kamer. Of we ook willen eten nou dat willen we wel. We douchen, drinken een biertje en daar is de jongeman op de motor weer. Eens even naar de mogelijkheden van het gebied gevraagd want we denken erover om ons schema wat aan te passen. Als we het schema aanhouden gaan we deze weg met 2 passen in totaal 4 keer fietsen en daar passen we voor. Dat moet anders kunnen. We krijgen nog een paar tips en dan is het etenstijd. 

De kok nodigt ons uit mee te gaan naar de keuken en prijst een paar eieren, wat pepers en rijst aan. En één blik in de keuken vertelt ons genoeg. Iets anders hoeven wij ook niet. Wat een chaos en een troep. Een schaal met vlees die er schijnbaar al een tijd stond, onduidelijke etenswaren onder een netje, smerig met geen pen te beschrijven. De eieren zaten gelukkig in de dop en de pepers waren vers. Het zal wel goed gaan.

Morgen nog even bellen met de agent over ons programma en verder een rustdag.

 

Vrijdag 25 september  Een rustdag in DuDong.

Waarom we hier heen moesten is ons kompleet een raadsel. 2 Winkelstraten en 3 kleine straatjes en verder niets. Er is 1 doorgaande weg waarlangs alle verkeer zich slingert en veel stof veroorzaakt. Er moet een mooi meer zijn in de omgeving, Ja knikken alle omstanders bij ons hotel. Hoe komen we daar? En dan wordt het stil. De vingers zweven een beetje doelloos boven de kaart maar komen nergens terecht. Welke kant uit, ook weer stilte. Het is wel weer duidelijk zodra het verder is dan 10 km weet niemand het meer. Het is net als met onze lijst van de hotels. Volgens de agent laten we gewoon die lijst zien en dan weet iedereen waar we heen moeten. Maar volgens ons kan de grootste helft van iedereen die de lijst ziet de tekens niet lezen en moeten we soms keer op keer vragen voor iemand weet waar of het is. We bellen met de agent dat we onze plannen veranderen en dat Zhaoxing geschrapt wordt en dat we morgen teruggaan naar Chengyang en dan een dag eerder naar Longshen gaan. Morgen horen we of Longshen door kan gaan. Na het ontbijt, een instant bak met eiernoedels gaan we aan de wandel door het stukje dorp en iets daar buiten. Het is hier alleen maar thee en rijst.Nog een stukje rijstoogst meegenomen en dan maar weer naar het dorp. Iets gegeten, geslapen en nog maar iets gegeten. Een rustdag dus.

 

Zaterdag 26 september

We gaan vandaag dus terug naar Chengyang. Op tijd op pad maar het zonnetje laat zich niet verrassen die is er ook al op tijd bij. De eerste 13 km gaat wat naar beneden dus dat geeft niet zoveel last. Daarna krijgen we een klim van 10 kilometer maar deze kant loopt iets beter dan de andere kant van de pas. We kunnen iets meer snelheid houden en zijn vlotter boven. Onderweg nog weer een paar flesjes ijsmelk en yoghurt gekocht. De mevrouw waar we het spul kopen gooit het in ingevroren toestand in de koeler  alleen het ontdooien gaat iets te langzaam voor een vlotte consumptie. Maar het gaat mee en ontdooit onderweg wel. Op 23 kilometer is dan de top en dan gaan we ook weer 10 km strak naar beneden. 

We kunnen weer genieten van de omgeving, passeren de spoorbaan weer met nu speciaal voor Jelle 2 goederentreinen, nemen de afslag naar Chengyang en zijn tegen twee uur weer op ons eerdere overnachtingsadres. Eerst maar even uit de zon en de rode streepjes even wat rust geven. Even een kopje koffie halen betekent op dit moment van de dag direct weer een nat T-shirt 

Hier blijven we nu een paar dagen, beetje wandelen, beetje fietsen in de omgeving.

We zien wel het is tenslotte vakantie.