vuurwerk op een chineese feestdag

Woensdag 30 september,     

Vanmorgen dus weer op de fiets gestapt. Eerst een korte etappe naar Sanjiang. Om half 11 hebben we al ingecheckt en kijken we elkaar eens aan. Douchen en een beetje in de stad gaan lopen of toch nog maar even fietsen. We gaan fietsen. Op de heenweg hebben we hier ook al eens rondgekeken en toen was er weinig te zien of te beleven en we willen ook niet horen dat we lui worden tenslotte.      

 

We fietsen Sanjiang uit langs een vernieuwde snelweg. Alleen wel een beetje stoffig. In totaal fietsen we zo’n dertig kilometer en daarvan is drie kwart stof happen. De weg is zo fris uit de berg gehakt en de berg laat dan zo nu en dan uit boosheid weer wat bergwand op de weg vallen. Die wand bestaat uit rode klei en als dat droog is en kapot gereden wordt door de vele vrachtwagens die hier rijden dan gaat dat stuiven. Grote rode stofwolken krijg je dan en als Rineke dertig meter voor mij rijdt en gepasseerd wordt door zo’n vrachtwagentje dan is ze even volledig uit zicht.     

Aan de snelweg wordt nog volop gewerkt en deze mensen wonen direct aan het werk dus vrijwel bovenop de snelweg. Ze hebben van wat dekzijlen een bouwvallige tent gebouwd van ongeveer 3 bij 3 en daar wonen en slapen ze in met het hele gezin.     

Bij een kolencentrale iets verderop zien we hoe de Chauffeurs omgaan met hoogtebeperkingen. De wagen is beladen met heel fijn koolgruis en die rijdt heel langzaam onder een hoogteboog door. Nu is de wagen te hoog beladen dus komt de lading tegen de boog en schuift wat omhoog. Dan gaat de bijrijder met een grote hak, een soort Chinese schep, de lading weer over het balkje heen naar voren werken. Stukje oprijden, weer verscheppen net zolang tot de wagen eronder door is. Kool wat op de grond gevallen is scheppen we omhoog weer op de bak en dan mag de volgende op dezelfde manier de hindernis nemen.      

 

Morgen gaan we door naar Longshen. Daar blijven we dan een dag extra om de Hot Springs te bezoeken, 30 km buiten Longshen, en gaan dan weer richting Guilin. Of we dat in 1 of in 2 dagen doen bekijken we nog even. 

 

Donderdag 01 oktober     

Fietsen op China's Feestdag

 

De dag waarop de Chinese Republiek 60 jaar bestaat en dat moet gevierd worden. Het liefst met veel lawaai dus gooien we er een extra ratelbandje tegenaan. Voor we Sanjiang uitzijn hebben we er al drie gezien en gehoord. Die zijn nogal sterker dan de bandjes die we thuis hebben. Ook bij trouwpartijen worden er nogal wat bandjes afgestoken. Het echtpaar staat dan op de stoep van het hotel de gasten te begroeten en net voor het paar naar binnen gaat wordt er even een rolletje afgestoken. Niemand die opkijkt of er anders van wordt. Stoppen en vingers in de oren en als het weer over is doorlopen tot er weer zo’n rol klaar hangt.     

De weg is bekend maar komt vreemd over en na een poosje weten we het. Er is bijna geen verkeer en ook bij alle bouwbedrijfjes onderweg ligt alles stil, Wel veel mensen die richting Sanjiang willen, feestvieren in de stad. Maakt ons niet uit. Wij maken onze kilometertjes en komen in de loop van de middag weer in Longshen aan en daar worden we door de fanfare ingehaald. Een grote groep trommelaars slingert zich door de straten rond ons hotel. We hebben hier eerder geslapen dus weten we de weg. Weer een bruidspaar op de stoep dus straks weer kabaal. We slapen nu een verdiepinkje hoger en hebben nu echt internet op de kamer. Een heuse PC die moeiteloos het internet bereikt.      

Dat is beter dan in Sanjiang. Daar stond ook een PC maar daar werkte de monitor niet van. Dan ga je naar dat lieve meisje van de receptie en maak je zo goed mogelijk duidelijk dat internet niet werkt en dan haalt die lieverd haar schoudertjes op en kijkt je nog maar eens vriendelijk aan. Monitor werkt niet probeer je nog eens wijzend op haar eigen monitor? Ja knikt ze vriendelijk, haalt haar schoudertjes weer eens op en lacht nog maar eens vriendelijk. Dan kun je dus rustig naar je kamer gaan en het vergeten. Het gaat niet lukken. Bij de trap kijk ik nog eens om en de lieverd lacht nog maar eens vriendelijk terug.     

 

Douchen en dan naar buiten. We hebben nog inkopen te doen. We dubben ontzettend, “Zullen we het doen, Zullen we het doen, dat is voor ons de grote vraag” het duurt een uurtje of anderhalf maar dan wordt de knoop doorgehakt. We kopen ze. Over enige tijd zijn ze bij ons thuis te bewonderen dus nog even geduld. Al dat sjouwen maakt hongerig dus tijd voor wat eten en een beetje drinken.