Terug naar Guilin

Maandag 14 september.

Een rechte wegDan stap je het hotel uit, gaat linksaf naar de Hoofdstraat, daar ga je rechtsaf en dan fiets je 65 km rechtuit tot Rineke zegt "kijk we zijn er".  In de bagage 8 enveloppen met geld om diverse hotels mee te betalen. De agent heeft voor ons besproken en prijzen bedongen alleen betalen moet contant. Hebben we al een keer gedaan werkt goed. 

 

Naar de rijstvelden

Woensdag 16 september.

Op naar de rijstvelden in natte omstandigheden. Het regent....... PIJPESTELEN. Eerst maar even aan de soep. Noodlesoep, kun je daar op fietsen vroeg iemand zich af. Denk aan een bord vol spaghetti of bami en dan dus een flinke portie, daar gooi je wat fijne boontjes, bieslook, dunne reepjes ei, of gehakte pepers over en dan tot slot een flinke schep bouillon. Dat krijg je dan in een flinke diepe roestvrijstalen kom en dan eet je dat met je stokjes op. Wij doen dat in ongeveer 20 minuten maar de meeste Chinezen kunnen en doen het binnen een minuut of 5.

Het regent nog steeds dus gebruiken we toch maar de regenhoezen voor de fietstassen, rugzak en fototas.Het eerste stuk weg is de snelweg naar het vliegveld en dan draaien we daarna af naar Longshen. Onderweg veel nieuwbouw projecten terwijl er nog onnoemelijk veel leegstaat. Onderweg konden we nog een parkje bezichtigen maar dat kostte bijna 10 euro en als je met dat slechte weer toch bijna geen foto's kunt maken..., bewaren we voor de terugreis. We gaan nu van de snelweg af maar het wordt niet minder druk en ook niet minder nat. Soms is het even droog maar even daarna plenst het weer volop. Het landschap begint nu te veranderen. Het Karstgebergte maakt nu plaats voor echtere bergen. Voorlopig nog niet te hoog. Maar het is een lekkere temperatuur dus het fietsen gaat vlot. We komen dan ook al snel op ons eerste overnachtingsadres. Tenminste.. Volgens iedereen is dit het dorp Wantian en we liggen nu in een kamer waarvan we ons afvragen of deze wel gereserveerd was voor ons. Morgenochtend maar eens kijken.Vanavond lekker gegeten en hopen dat het morgen droog is. 

 

 

Donderdag 17 september.

Het is droog als we opstaan. Het hotel bleek 40 yuan te kosten voor de overnachting en dat bedrag halen we ook uit de envelop van meneer Yi samen met een briefje van meneer Yi voor de hoteleigenaar dus dat bleek allemaal te kloppen. Een ontbijtje zit er niet in dus gaan we van start op ieder een halve banaan en een kop koffie. Nescafé van ons zelf. In een enkele supermarkt is wel koffie te krijgen maar verder eigenlijk nergens. We stappen op en Jelle meteen weer af. Rineke had de bui al zien hangen waar Jelle nog optimistisch dacht die waait wel over. Niet dus. Alles weer regendicht verpakt en dan op stap. Het is nog vroeg bijna kwart voor negen en al snel blijkt dat we alle tijd wel eens nodig zouden kunnen zijn. Gisteren was het maar 48 km inplaats van de voorspelde 55 dus als die 7 km verschil er vandaag weer bijkomen dan wordt het 62 km en dat terwijl Jelle het kleinste blad al menigmaal moet gebruiken in de eerste kilometers. De regen valt gelukkig niet al te hard op ons neer maar houdt ons zeg maar fris. Het landschap verandert ook. We krijgen meer doorkijkjes en we zien de eerste echte terassen verschijnen. Onderweg een koekje en een mandarijn want eettentjes hebben ze hier maar weinig. Maar toch op zo’n 16 km een paar huizen en een zaakje waar we noodlesoep kunnen krijgen. De man heeft maar weinig vertrouwen in zijn eigen hygiene want om de kom waar de soep inkomt gaat eerst een plastic zak. Maar het smaakte prima. Op een tafeltje naast ons lag varkensvlees te koop. Een halve poot en een groot stuk rib. Wij hadden al last van de muggen, laat staan dat vlees.     We gaan verder, althans ware het niet dat Rineke haar voorband kompleet leeg staat. Dus band wisselen. Een klein stukje staalkabel stak door de band heen. Voorwiel eraf, gelukkig de grote sleutel 15 meegenomen want op deze fietsen zitten geen uitvalnaven, nieuwe band erin en verder maar weer. We zitten in een beklimming die in totaal 5 km duurt en bijna boven als de fiets van Jelle moeilijker gaat sturen. 300 meter voor de top is het gebeurt met de pret en moet hij lopen met ook een lekke voorband. Ook een nieuwe band erin en dan begint een afdaling van 8 km. Dat mag dan ook wel. Het is inmiddels flink over 12 en we hebben nog maar 20 km afgelegd. Maar het afdalen gaat lekker, slalommen bij een joekel van een wegversperring door een aardverschuiving, en dan maar weer lekker verder laten zakken. Onderweg naar beneden zien we al verwijzingen naar de Long Ji rijstterrassen maar we kunnen er niet uit opmaken waar die dan zullen zijn. Als we beneden komen treffen we een restaurantje. Een paar dames wijzen op de weg terug en roepen in koor Long Ji. Dus wij even vragen en dan blijkt dat we op zo’n veertig minuten van onze bestemming te zitten. Kunnen we rustig even wat eten. We krijgen een foldertje met daarop inderdaad Huang Lo duidelijk aangegeven dus gaan we welgemoed op pad. Het is een km of 5, soms gemeen klimmend(is boven de 10%) naar de ticketoffice. We betalen 50 yuan voor onze kaarten en die zijn dan geldig voor het gehele gebied. Dan nog een km of 3 naar ons hotel. Helemaal van hout met allerlei mooie versieringen. Binnen in de eetzaal is het een heksenketel. Er zijn veel vrouwen in klederdracht die Chinese toeristen met een of ander wijntje aan het verwennen zijn. Die drinken daar nogal wat bier bij resultaat enorm kabaal. Ondertussen proberen de dames flink bij te verdienen door kleding en andere spulletjes in hun streekklederdracht te verkopen. Verder verdienen ze nog wat bij door hun haar te laten zien want dat heeft een gemiddelde lengte van een anderhalve meter.      Nadat de dames getrouwd zijn wordt het haar niet meer geknipt maar op een kunstige manier opgestoken en gedragen. Alleen jammer dat we zien dat als de toeristen weg zijn en de dames hun opbrengsten aan het verdelen zijn dan de hoteleigenaar heel wat flinke haarstukken terug krijgt van de dames en deze weer netjes opbergt. Nog even een ommetje gemaakt en toen rustig gezeten voor het hotel. Een praatje gemaakt met een paar mensen tot de hoteleigenaar mij aan de telefoon wou hebben. Was het de eigenaar van het volgende hotel, waar we morgen naar toe gaan en die vroeg zich af of hij ons niet even op moest halen. Anders moesten we fietsen en dat was ook zo wat. Uitgelegd dat we gingen lopen van hier naar hem waarop hij ons op het hart drukte toch vooral een gids te nemen. Nah, vooruit doen we dat.