Dinsdag 1 september. 

 Remco komt ons om 12:00 uur ophalen om ons naar Groningen te brengen. We nemen daar de trein van vier over één zodat we tegen vier uur op Schiphol zullen zijn. In Groningen is het wel even sjouwen maar ruim op tijd zitten we met de volledige bagage in de trein.   Wat hebben we precies bij ons:   2 fietsen in dozen;   1 overtas waarin we 3 fietstassen en wat losse spullen hebben verpakt;   1 losse fietstas, 1 rugzak, 2 stuurtassen en een fototas. Netjes op tijd komen we op Schiphol aan en daar besluiten we om direct de bagage in te checken zodat we van die zware spullen af zijn. Echter daar krijgen we te horen dat we geen 30 kg bagage vrijdom hebben maar maar 20 kg. Dus hebben we 20 kg teveel en daar mogen we dan 1200 euro voor betalen. Contact gehad met het reisbureau en de balie van de vliegmaatschappij, mailwisseling tussen reisbureau en vliegmaatschappij ter inzage gehad maar het resultaat bleef het zelfde. 20 kg gratis en de rest bijbetalen of zoals de medewerker van de vliegmaatschappij voorstelde, "Zet de fietsen hier in het bagagedepot en koop in China nieuwe". Tot dat laatste hadden we zelf ook al min of meer besloten. We hadden voor ons zelf al bedacht om dan in China iets te huren of anders meer met het openbaar vervoer te gaan. Ons reisbureau kwam met de definitieve oplossing. Als jullie aankomen gaat de lokale agent met jullie op stap en die koopt voor jullie nieuwe fietsen. Na anderhalve dag in de lucht en op vliegvelden rondgehangen te hebben zijn we gisteravond om half één in Guilin aangekomen. We werden netjes opgewacht en in een grote rode VW Santana, wat hier zo'n beetje de plaatselijke taxi auto is, naar ons hotel gebracht en om 2 uur lagen we in ons bed.

   

Donderdag 3 september.

Net op tijd opgestaan en haastig naar beneden om met de lokale gids afspraken te maken en op zoek te gaan naar fietsen. De uitleg over de fietsroutes en te bezoeken hotels, guesthouses en de homestay doet ons vermoeden dat we onderweg nog wel voor behoorlijke verassingen zullen komen te staan. Maar we hebben 2 telefoonnummers die we volop mogen bellen dus geen enkel probleem verzekert de gids ons, daarbij wel weer in een schaterend lachen uit te barsten.  Dan met een taxi naar een fietsenzaak. Giant, staat er op 2 pilaren die de ingang markeren en als we naar binnengaan merken we dat het ook een "Gigantische" zaak is. Van kinderfiets tot racefiets, mountainbike of stadsfiets het staat er allemaal en dan ook nog in hele grote aantallen. Wij hebben nu elk een Giant Hunter mountainbike met 21 versnellingen tot onze beschikking. Er zijn bidonhouders opgezet we hebben een pomp en reserve banden gekregen, ze wilden zelfs nog reserve gereedschap voor ons kopen.   Tevreden met de oplossing? Ja hoor. We denken dat we ons hier de komende weken prima mee gaan redden. We hebben tenslotte al ervaring. Want alweer schaterend van het lachen werd ons verteld dat we zelf wel terug konden fietsen naar het hotel, "Rechtsaf en dan na 400 meter op de ronde linksaf tot aan ons hotel". Een handje en weg was onze gids. We hebben het gevonden, ons aan weten te passen aan het Chineese rijgedrag en dorsten het zelfs aan om de stad Guilin verder te gaan verkennen. Het is hier een heksenketel, maar daarover later meer.

 

Vrijdag 4 september.

 We hebben het aan tijd vanmorgen. Het is al over tienen als we op pad gaan voor ontbijt en een bezoek aan de Reed Flute Cave, zeg maar de Rietfluitersgrot, willen brengen. Voor ontbijt hebben we vanmorgen, soep(water met een paar groene sliertjes waarvan Jelle dacht dat het was om je vingers in schoon te maken en dus ook prompt deed) vermoedelijk konijn, Tofu, boontjes met pepers en wat onbestendige groente met daarbij een flinke bak rijst. Brood hebben we hier nog niet gezien.   Daarna verder door de stad, Eerst een km of 5 over de Zhongshan Road, de hoofdstraat van Guilin. Eerst 4-baans het laatste stuk zelfs 6-baans. We fietsen naast de auto's met om ons heen zwermen van scooters. Kennen wij nu de opkomst van de E-bike in Nederland hier zijn ruim 90% van de scooters electrisch. En als er nu géén claxon opgezeten had dan hoorde je ze niet..... Iedereen rijdt erg rustig zonder zich overigens om de verkeersregels te bekommeren. Een stoplicht negeer je zoveel mogelijk helemaal als jezelf vindt dat je er best nog langs kunt.   Wij vinden de goede afslag en rijden langs een stuk rivier met nu meer groen en wat parken. Het wordt weer wat drukker en opeens zegt Rineke "Een spoorbaan moeten we daarover daar heb je niets van gezegd?" Kaart erbij en wat eerst een logische voortgang leek bleek dus nu falikant mis te zijn. Keren en via een tussendoortje terug naar de route. Iets over twaalf bereiken we het park, waar we al opgewacht worden door twee vriendelijke maar zeer aanhoudende dames. Wij hebben het geluk dat zij toevallig voor ons nog wat "Postcards en Nice Books" of een "Nice Flute" over hebben die we nog mogen kopen. De ontzetting is groot als we niet op dat mooie bod ingaan.   De grot is mooi maar je moet wel een beetje in de buurt van gidsen blijven omdat de verlichting weer uitgaat zodra de gids weer gaat lopen. Het zijn allemaal ruimtes die met gekleurde tl-verlichting wordt verlicht en daardoor iets sprookjesachtigs krijgen. Bij elke nieuwe plek zien we de Chinezen elkaar op de foto zetten. De heren nemen de meest stoere poses aan en de dames staan strak rechtop, waarbij de jongeren veelal ook nog een V-teken erbij maken met hun vingers. Dat wij foto's maken van de grot en zijn formaties zonder elkaar op de foto te zetten snappen ze dus ook werkelijk niet. Vreemde lui die buitenlanders.   

 

We (Jelle) besluiten geen gebruik te maken van de mogelijkheid om de top van de heuvel te gaan beklimmen maar gaan weer naar Guilin we moeten tenslotte ook nog een beetje lunchen. In Guilin is het even zoeken maar we vinden een leuke eettent in het centrum. De fietsen op slot en naar binnen. Dan begint de slapstick. Overal hebben we binnen de kortste keren te eten maar hier loopt het uit de hand. We wijzen iets van vlees aan en Rineke laat haar briefje zien waar de Chinese tekens voor rijst op staan. Binnen de kortste keren wordt de hele zaak erbij betrokken, de bediening wijst bij andere gasten op de borden om te vragen of we dat misschien willen hebben, het wordt een heksenketel. Een Chineese die Engels spreekt brengt redding. Ze vraagt wat we willen hebben, vertelt dat aan de bediening en binnen de kortste keren is iedereen weer rustig en hebben wij te eten.