Fietstocht naar de "Dragons Bridge"

Dinsdag 8 september.

We maken er een rustige dag van. We gaan op zoek naar de “Dragon Bridge” een oude pittoreske brug die op een km of 10 van het Hostel ligt. We fietsen van het terrein af en vragen even bij een paar dames, “Nee dames, we gaan niet op een Bamboo vlot, welke kant het uit is. Keurig netjes de weg gewezen en op pad. Mooie rustige weg die op enig moment overgaat in een onverharde weg. Even een paar foto’s maken, hé die aardige mevrouw gaat die kant ook op, en weer verder. Weer een paar foto’s en ongevraagd geeft diezelfde aardige mevrouw die daar net toevallig ook weer in de buurt was weer een hint, ”Daarlangs is het mooier”.  Als ze ons terugroept als we op een driesprong een naar haar zin verkeerde kant uit rijden weten we genoeg. Die wil ons straks op het vlot hebben. Ze gaat ons voor, vergenoeg dat ze niet hinderlijk aanwezig is maar ook weer niet zo ver dat ze ons niet uit het oog verliest, en het gaat over werkelijk schitterende paadjes. Door mooie rijstvelden, langs fruit plantages, velden met veel verschillende groenten we hebben werkelijk genoten.Bij de Dragon Bridge probeert ze het nog een laatste maal; “Of we toch niet op een bamboevlo terug willen varen”. De fietsen kunnen achterop dus dat is geen argument. Ik besluit haar te vragen ons te begeleiden langs de andere kant van de rivier en daar gaat ze dan ook akkoord mee. Eerst even wat plaatjes schieten voor het plakboek terwijl zij even naar huis belt dat het wat later wordt. Thuis is niet blij, ze moet wel wat uitleggen. De tas weer vol met drinken en daar gaan we weer. Niet net zo mooi als heen maar blij dat we het gedaan hebben. Opeens stoppen en dan moet het kaartje er weer bij komen. We kunnen dus verderop maar daar moeten we met een veerpontje over en dat zijn afzetters. We kunnen beter afslaan en dan over een vaste brug en dan aan de andere kant weer doorgaan. Nou ja, als zij dat zegt dan doen wij dat, wij doen tenslotte altijd wat anderen ons zeggen…     Aan de ander kant van de brug is het werkelijk een heksenketel. Ik was nog een paar foto’s aan het maken terwijl onze gids Rineke op een goed lunchplekje attent maakte. Ach tegen eten zeggen wij nooit geen nee. Onze gids vindt 30 yuan voldoende voor haar diensten, rekent daarna nog even af in het restaurant, en gaat naar huis. Niet trouwens nadat ze er met de ongevraagde hulp van andere gasten voor gezorgd heeft dat wij eten naar onze smaak kregen. Ieder zit weer druk te wijzen dat wat wij hebben is erg lekker. Weer geweldige schik om het briefje van Rineke met daarop de Chineese gerechten. Het wordt kip met een soort van spinazie. Dat het kip is dat is duidelijk, dat is duidelijk te zien aan de complete poten die er tussen liggen op de schotel en na even prikken, we eten tenslotte van het bord waarop alles is opgediend, blijkt dat het een haantje is geweest. Er komt tenslotte een halve kop met een grote hanekam voorbij. Die hebben we maar laten liggen net als de poten maar de rest hebben we ons goed laten smaken. Alles daarbij weggespoeld met de thee uit de 2-literfles die je standaard op je tafeltje gezet krijgt. Ploffen doen we niet, dat krijg je niet voor elkaar als je met stokjes eet, maar we hebben plezierig gegeten. Dan weer op de fietsjes, trouwens vandaag blij dat we onze eigen niet bij ons hadden, want die hadden behoorlijk te lijden gehad zo slecht waren de paden soms wel, en weer terug naar ons verblijf. Een mooie plek waar je relaxed kunt verblijven en dat doen we de rest van de dag dan ook. Morgen Moonhill en een kookcursus.

 

 

 

"No smoke, no cooking"

Woensdag 09 september. Na het ontbijt gaan we via Moonhill, een grote Karstberg met een grote opening erin in de vorm van een maan, naar Yuangshuo om daar wat geld te pinnen en alvast een beetje de route te verkennen voor als we morgen vertrekken. Een bank met pinautomaat is redelijk snel gevonden evenals het punt waar we de eerste dag verkeerd zijn gereden. Alleen pinnen is niet zo gemakkelijk

. Ik krijg keurige Engelse teksten op het scherm en handel daar netjes naar. Alleen eindigt het de hele tijd met de mededeling dat de pincode verkeerd is. Net als ik denk dat ik langzaam maar zeker gek begin te worden word ik gestoord door een dame van de bank die me wegstuurt met de mededeling dat het alleen een bank voor Chinese mensen is. 700 meter verderop zit de Bank of China en daar lukt het dus wel na wat hulp van een employe.  Geld hebben we dus kunnen we nu verder de goede weg opzoeken en dat blijkt vrij eenvoudig te zijn als je maar niet te ver na gaat denken. Een mooie rustige weg die ons zonder veel problemen brengt waar we willen zijn. Eerst maar even douchen en dan wachten we rustig op het busje wat ons komt halen voor de kookcursus. We zijn voorlopig met zijn drieen en de chauffeur scheurt ons naar Yuangshuo. Daar worden we gedropt met de mededeling 2 minuten wachten en er komt iemand. Nou dat klopt ook hoor. Onze kooklerares verschijnt met nog 2 deelnemers en dan gaan 2 Fransen die in Engeland wonen, 1 Duitser en 2 Nederlanders de markt op om inkopen te doen voor het eten wat we gaan bereiden. De markt is een overdekte ruimte van zo’n 50 bij 60 meter in een tweetal ruimtes ingedeeld.   Kopen hoeven we zelf niets we kijken ons alleen maar de ogen uit. We lopen eerst langs de verse vis en dan bedoelen we ook vers. Alles zwemt gewoon rond in tobbes die met stromend water en luchtblokjes fris gehouden worden. We passeren de slakken, de padden, allemaal apart in netjes verpakt, en komen dan bij de groente uit. Even een vrolijker gezicht. Veel dingen kennen wij ook, sommige zijn nieuw voor ons. Het zijn allemaal kleine kraampjes waar een koopman of vrouw zijn waren aanprijst. Alhoewel velen ook gewoon liggen te wachten tot iemand de moeite neemt iets van zijn waren te bekijken.     Verderop begint het serieuzere werk, het begint met kippen, eenden zien we, konjjnen zijn er bij, zelfs honden zien we in hokjes maar volgens de juf worden die alleen maar verkocht als pup voor thuis. We passeren de versvlees afdeling om bij een tweede visafdeling een grote vis voor het avondeten te kopen.  Wij naar buiten en met het busje naar de leslokatie. Het is een grote ruimte waar zo’n 10 mensen tegelijk les kunnen krijgen. Grote branders met dito wokken staan al op ons te wachten. Het eten waar we mee aan de slag gaan is al gedeeltelijk voorbereid zodat we meteen aan de slag kunnen. Het moest alleen wel gedeeltelijk in het duister want door een geweldige bui met onweer hebben we maar weinig licht meer. We snijden het, kneuzen het, en maken zo langzaam maar zeker een hele voorraad waar we mee aan de slag kunnen. Dan komt het grote moment, de branders mogen aan. Dan komt het grote advies van de avond; “No smoke, no Cooking”. Dus de pan goed heet, een beetje olie en wokken maar. Het resultaat was geweldig. Met zo nu en dan een beetje hulp krijgen we zelfs smakelijk eten op tafel. Een prima middag en avond. Gelukkig hebben we de recepten meegekregen.